ตอนที่ 23 คริสตัลบาสเก็ตบอล

หนิงจื้อหยวนไม่กังวลว่าจะตัวเองจะแพ้หรอก เพราะด้วยส่วนสูงที่เหนือกว่า บวกกับทักษะบาสเก็ตบอลระดับเทพ โอกาสจะแพ้ฉู่เทียนหลินแทบไม่มีอยู่แล้ว สิ่งที่เขาคิดมีเพียงอย่างเดียว—อย่าให้ฉู่เทียนหลินแพ้จนดูน่าสมเพชเกินไปก็พอ

ในสายตาเขา การแข่งครั้งนี้คือการต่อสู้ที่ยุติธรรม เขาจะพิสูจน์ต่อหน้าซูหลิงเฟยให้ได้ ว่าเขาเหนือกว่าฉู่เทียนหลินทุกด้าน และทำให้ “พี่สาวหลิงเฟย” เลิกสนใจหมอนั่นเสียที

ขณะที่อีกฝ่ายได้ยินเรื่องเดิมพัน ฉู่เทียนหลินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง—ไอ้หมอนี่โผล่มาดุ ๆ ตอนแรก แต่พอพูดถึงเดิมพันกลับเอาแค่ “ถอดเสื้อวิ่งสามรอบ” ถ้าเป็นฤดูหนาวคงยังพอขู่ได้บ้าง แต่ตอนนี้กลางหน้าร้อน ร้อนแทบไหม้หัว ถอดเสื้อวิ่งสักสามรอบก็ไม่เห็นจะเป็นไร นี่แสดงว่าหมอนี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหนา

เขาจึงพยักหน้า “เอาสิ งั้นนัดพรุ่งนี้เที่ยง ที่สนามโรงเรียน”

“ตกลง!” หนิงจื้อหยวนตอบรับทันที

หลังจากนั้น ซูหลิงเฟยก็พาหนิงจื้อหยวนกลับห้องเรียน ระหว่างทางเธออดถามไม่ได้

“จื้อหยวน นายรู้จักฉู่เทียนหลินด้วยเหรอ? ทำไมต้องไปท้าด้วย?”

หนิงจื้อหยวนตอบทันควัน “แน่นอนว่าฉันรู้จัก! ฉันต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าฉันเหนือกว่าเขา!”

ซูหลิงเฟยส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เจอกันไม่กี่ปี นายเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ…”

เธอกลับมานั่งโต๊ะ เปิดหนังสือทำงานต่อ ถึงจะเคยรู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง แต่พอเห็นเขาพุ่งเข้าไปหาเรื่องฉู่เทียนหลินแบบไร้เหตุผล แถมยังเอาเรื่องแข่งบาสมาเป็นเดิมพัน ความรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยที่เคยมีพลันเลือนหาย เหลือไว้แต่ความแปลกหน้าที่ทำให้เธอรู้สึกห่างเหิน

ตรงกันข้าม เธอกลับเผลอคิดขึ้นมาในใจ—ถ้าฉู่เทียนหลินคนนั้นที่เคยขโมยจูบแรกไป สามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้อีกครั้ง…ก็คงน่าสนุกไม่น้อย

—

ด้านฉู่เทียนหลิน เขาตั้งเวลาแข่งไว้วันรุ่งขึ้นเที่ยง เพราะอยากมีเวลาหายใจหายคอบ้าง ถึงแม้ร่างกายของเขาแข็งแรงกว่าคนทั่วไปถึงสองเท่า แต่ก็รู้ตัวดีว่า “วิ่งเร็ว” ไม่ได้หมายความว่า “เล่นบาสเก่ง”

ใช่แล้ว—ทักษะบาสเก็ตบอลของเขามีคำเดียวบรรยายได้ชัด “ห่วย!”

ถึงจะมีกำลังและสภาพร่างกายเหนือกว่าหนิงจื้อหยวนมาก แต่ถ้าอิงแต่ร่างกายโดยไม่มีเทคนิค ยังไงก็แพ้อยู่ดี โชคดีที่เดิมพันแค่ถอดเสื้อวิ่งสามรอบ ต่อให้แพ้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ทว่าในใจเขาก็ยังหวังจะชนะ—โดยเฉพาะเมื่อเห็นหนิงจื้อหยวนกับซูหลิงเฟยสนิทสนมกันขนาดนั้น แถมแววตาของหนิงจื้อหยวนเวลามองเธอก็ชัดเจนยิ่งกว่าหนังรักวัยรุ่น ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ถ้าชนะได้ก็คงฝากร่องรอยดี ๆ ไว้ในใจเธอบ้าง

และการจะชนะ…ก็ต้องอาศัย เตาสร้างสรรค์ อีกครั้ง!

ฉู่เทียนหลินลองนึกย้อน—ครั้งก่อนเขาเคยใช้หนังสือสอบอย่าง “กลยุทธ์หวงกาง” กับ “ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยย้อนหลัง 10 ปี + ข้อสอบจำลองย้อนหลัง 5 ปี” ใส่ลงไป ก็ทำให้จากเด็กเรียนห่วยกลายเป็นเด็กเรียนเทพได้ งั้นถ้าลองหา “คู่มือบาสเก็ตบอล” มาหลอมบ้างล่ะ?

ความคิดนี้ทำให้เขาตาเป็นประกาย “ใช่แล้ว! ต้องลองดูสักครั้ง”

หลังเลิกเรียน เขารีบขออนุญาตครูประจำชั้นลาเรียนหนึ่งคาบ แล้วตรงดิ่งไปยังร้านหนังสือใหญ่ทันที

แค่ยี่สิบนาที เขาก็มาถึงร้านหนังสือซินหัว เดินหาหนังสือเกี่ยวกับบาสอยู่พักหนึ่ง ก็เจอเล่มหนึ่งชื่อเท่โคตร—“การฝึกบาสเก็ตบอลสไตล์ NBA”

“เล่มนี้แหละ!” เขาคว้าหนังสือแล้วตรงไปจ่ายเงิน ก่อนรีบหอบกลับหอพัก

พอกลับถึงห้อง เขานั่งลง เอาหนังสือเล่มหนาแน่นด้วยทฤษฎีการซ้อมบาสวางบนฝ่ามือ สูดหายใจลึกแล้วสั่งในใจ “หลอม!”

ทันใดนั้น เตาสร้างสรรค์ก็ส่งเสียงตอบกลับมา:

“จะใช้ค่าจิตหลอมเพียงอย่างเดียว หรือใช้ทั้งค่าพลังและค่าจิตร่วมกัน?”

ฉู่เทียนหลินเลิกคิ้ว “อ้าว ทำไมครั้งนี้มีให้เลือกสองแบบล่ะ?”

เสียงเตาสร้างสรรค์อธิบาย:

“ถ้าใช้ค่าจิตอย่างเดียว เจ้าจะเข้าใจเนื้อหาในหนังสือทั้งหมด แต่เป็นเพียงทฤษฎี ไม่สามารถปฏิบัติได้จริง

แต่ถ้าใช้ทั้งค่าพลังและค่าจิตร่วมกัน เจ้าจะไม่เพียงแต่รู้ แต่ยังสามารถทำตามได้จริง!”

เขาพยักหน้าเข้าใจทันที “อ๋อ…ต่างกันตรงนี้เอง งั้นก็ไม่ต้องคิดให้มาก เลือกแบบสองสิ!”

คำสั่งถูกปล่อยออกไป เตาสร้างสรรค์จึงดูดเอาค่าพลังไป 1 หน่วย ค่าจิตอีก 1 หน่วย

เพียงสองวินาทีถัดมา เสียงเตาก็ดังขึ้น “การหลอมเสร็จสิ้น ต้องการรับผลลัพธ์หรือไม่?”

“เอามาเลย!” เขาตอบทันที

ในฝ่ามือพลันปรากฏก้อนเล็ก ๆ สี่เหลี่ยมสีน้ำตาลเข้ม ดูไปก็เหมือนช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น บนมันมีตัวหนังสือเรืองแสงกำกับไว้ว่า:

“คริสตัลบาสเก็ตบอล: เมื่อกินเข้าไป จะกลายเป็นนักบาสเก็ตบอลระดับมืออาชีพ”

ฉู่เทียนหลินเบิกตากว้าง “แม่เจ้า ของดีของจริงนี่หว่า!”

ไม่ลังเล เขาโยนใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ แล้วกลืนลงท้องทันที

ชั่วขณะเดียวกัน ข้อมูลนับไม่ถ้วนก็ไหลทะลักเข้ามาในสมอง—ตั้งแต่เทคนิคป้องกัน แย่งรีบาวด์ หลอกล่อคู่แข่ง ท่าชู้ตสามแต้ม ยันแผนการเล่นทีมและการโซโล่เดี่ยว ทุกทักษะบาสเก็ตบอลถูกอัปโหลดใส่หัวเต็ม ๆ!

กล้ามเนื้อทั่วร่างสั่นสะท้านราวกับได้รับการฝึกซ้อมมานับพันครั้ง แม้สภาพร่างกายพื้นฐานไม่ได้เปลี่ยน แต่ร่างกายกลับคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวบาสเก็ตบอลทุกท่วงท่า เหมือนซ้อมมาจนเป็นสัญชาตญาณ

จากเด็กห่วยบาสขี้เกียจ เพียงไม่กี่วินาที ฉู่เทียนหลินก็กลายเป็นนักบาสเก็ตบอลมือโปร ที่ระดับไม่แพ้ผู้เล่น NBA เลยทีเดียว!

และเมื่อบวกเข้ากับสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึงสองเท่าแล้ว—หนิงจื้อหยวนเอ๋ย ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!

(จบตอน)