บทที่ 29: ราชาแมงมุมอุโมงค์

ทุกคนมองซูยี่หานด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"แต่เธอเหมาะที่จะเป็นแม่นมมากว่า!?"  มันใหญ่ขนาดนี้!

ซูยี่หานกลอกตามองคนอื่นอย่างระอา "ฉันแค่เรียนรู้สกิลการรักษามาน่ะ"

หนานเฟิงยิ่งตกใจกว่าเดิม "อะไรนะ? เธอมีสกิลด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่มีล่ะ?"

อู๋หยวนอธิบาย

"มันก็ปกตินะ ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน"

"ดูเหมือนว่าอาวุธศักดิ์สิทธิ์พิเศษบางชิ้นจะมีสกิลติดมาด้วย อย่างเช่นโล่ไม้ของสวี่หมิงที่มาพร้อมกับ [โล่ถล่มทลาย]"

ซูยี่หานพยักหน้าพลางพูด "สกิล [เยียวยาฉับพลัน] ของฉันก็เป็นสกิลที่มาพร้อมกับอาวุธศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน"

หนานเฟิงบ่นว่าไม่ยุติธรรม ทำไมเขาถึงไม่มีสกิลบ้าง

มันต้องมีเรื่องไม่ยุติธรรมแน่ๆ!

อู๋เฉินอันที่เงียบมาตลอดถามขึ้น "[เยียวยาฉับพลัน]? สกิลนี้มีผลยังไง?"

ซูยี่หาน: "ฟื้นฟู [พลังชีวิต] 5 แต้มต่อวินาที เป็นเวลา 10 วินาที คูลดาวน์ 30 วินาที"

"โคตรโกง อาหารย่างของเสี่ยวลั่วไร้ประโยชน์ไปเลย" หนานเฟิงชูนิ้วโป้ง

สกิลนี้เทียบเท่ากับ [เนื้อย่างเผ็ด] แถมฟื้นฟูเร็วกว่าอีก

ใช้ [เยียวยาฉับพลัน] ครั้งเดียวเท่ากับประหยัดวัสดุไป 50 หน่วย นี่มันสกิลวิเศษชัดๆ

หนานเฟิงแสดงความอิจฉาออกมาอย่างชัดเจน

ซูเจอหราน: "พอได้แล้ว เลิกคุยกันได้แล้ว เรารีบไปกันเถอะ"

การมีแพทย์ในทีม ทำให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยขึ้นทันที การเคลื่อนที่จึงเร็วขึ้นมาก

ห่างจากปากถ้ำ 20 เมตร ที่นี่มี [แมงมุมอุโมงค์] มากขึ้น

แต่ทั้งเก้าคนไม่ใช่พวกอ่อนแอ พวกเขาจัดการแมงมุมที่เข้ามาใกล้ได้อย่างง่ายดาย

หนานเฟิงถือโอกาสนี้ฝึกทักษะการต่อสู้ระยะประชิด

แล้วเขาก็โดน [แมงมุมอุโมงค์] กัดสองครั้ง จนต้องร้องครางด้วยความเจ็บปวด

-69!

-69!

แค่สองทีเท่านั้น [พลังชีวิต] ของหนานเฟิงก็ลดลงครึ่งหนึ่ง

เห็นแบบนั้น หวงหยวนหมิงกับหนิงอู๋รีบยืนบังหน้าหนานเฟิงแล้วฆ่าแมงมุม

หนิงอู๋มองหนานเฟิงอย่างประหลาดใจ: "พี่ชาย พลังการต่อสู้คุณอ่อนไปหน่อย... ไม่สิ การควบคุมคุณแย่ไปหน่อย"

จุดยืนอยู่ไหน? โต้กลับไง? ทำไมโง่จัง? มึนงงจนโดน [แมงมุมอุโมงค์] กัดเลยเหรอ?"

"เอ่อ ปกติผมรังแกกระต่ายน้อย ไม่ค่อยได้สู้กับสัตว์อสูรแบบนี้" หนานเฟิงหาข้ออ้างมั่วๆ แล้วเพิกเฉย

ถ้าไม่จำเป็น หนานเฟิงไม่อยากเปิดเผยปืนเดเซิร์ตอีเกิลต่อหน้าทุกคน มันเป็นไพ่ตายของหนานเฟิงและต้องซ่อนไว้

"เยียวยาฉับพลัน" จู่ๆ เสียงของซูยี่หานก็ดังขึ้น

หนานเฟิงเห็นแสงสีเขียวอ่อนที่น่องของตัวเอง บาดแผลที่เพิ่งโดน [แมงมุมอุโมงค์] กัดกำลังหายอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตค่อยๆ เพิ่มขึ้น

"ว้าว สบายจัง!" หนานเฟิงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว หันไปมองซูยี่หาน "ขอบคุณครับคุณน้องสาว"

รอยยิ้มแบบมืออาชีพปรากฏบนใบหน้าเย็นชาของซูยี่หาน: "คุณต้องชดใช้ยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ 2 หน่วยทีหลัง"

"เชี่ย สวย..แต่เป็นนักฉวยโอกาส" หนานเฟิงบ่น

ใช้นมกล่องเดียวหาเงินได้ ยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ 2 หน่วย กำไรดีจริงๆ

ทุกคนเดินหน้าต่อ คนที่เหลือตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็บังหนานเฟิงไว้ด้านหลัง กันไม่ให้เขาโดน [แมงมุมอุโมงค์] โจมตี

หนานเฟิงเห็นแบบนี้อดคิดไม่ได้ว่าในโลกนี้ยังมีคนดีอีกมาก แต่จริงๆ แล้ว พวกเขาแค่อยากแย่งประสบการณ์

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็กวาดล้าง [แมงมุมอุโมงค์] ใกล้ปากถ้ำหมด

หนานเฟิงผู้น่าสงสารได้แค่ 40 แต้มประสบการณ์

"พลังชีวิตทุกคนยังดีอยู่ เข้าไปกันเถอะ"

พอซูเจอหรานพูดจบ สวี่หมิงก็แบกโล่ใหญ่นำเข้าถ้ำ

ซูเจอหรานกับหนิงอู๋ตามติด ตามด้วยหนานเฟิงกับหวงหยวนหมิง และสุดท้ายคืออาชีพระยะไกลสี่คน

หวงหยวนหมิงมองไปรอบๆ พบว่า [แมงมุมอุโมงค์] ในถ้ำน้อยลงมาก: "พี่หนานเฟิง ทำไมแมงมุมในถ้ำนี้ยิ่งน้อยลงล่ะ?"

"ผมจะไปรู้ได้ไง? บางทีในนี้อึดอัดเกินไป พวกมันเลยออกไปสูดอากาศมั้ง?" หนานเฟิงก็กำลังมองถ้ำ

ถ้ำนี้ลึกมาก แต่ไม่กว้าง บางครั้งเจอ [แมงมุมอุโมงค์] หนึ่งสองตัว แต่ทุกคนก็จัดการได้เร็ว

ดูเหมือนจะไม่มีอันตราย แต่หนานเฟิงไม่คิดแบบนั้น

จากประสบการณ์สามวันที่ผ่านมา สถานที่แบบนี้มีโอกาสสูงที่จะมีสัตว์อสูรระดับยอดฝีมือและราชาปรากฏ

ในที่แคบๆ แบบนี้ ทุกคนขยับตัวไม่ได้เลย มีโอกาสสูงที่จะถูกฆ่าที่นี่ ถ้ำนี้อันตราย!

หวงหยวนหมิงเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหนานเฟิงถามอย่างสงสัย

"พี่ชาย ทำไมทำหน้าแบบนั้น? ว่าแต่ ทำไมคุณใส่หนังสัตว์? ดูเหมือนคนป่าเถื่อน"

หนานเฟิงหัวเราะ: "คุณรู้จักแฟชั่นมั้ย? นี่คือแฟชั่นคนป่าเถื่อนรุ่นจำกัด เพิ่มคุณสมบัติทั้งหมด 99 หน่วย มีชุดเดียวในพื้นที่นี้ เข้าใจมั้ย?"

หวงหยวนหมิงชูนิ้วกลาง: "เชื่อก็บ้าแล้ว ไอ้โง่"

ขณะที่สองคนคุยกัน ทุกคนเคลื่อนที่ไปข้างหน้ากว่า 20 เมตร แสงจากนอกถ้ำส่องไม่ถึงแล้ว ทุกคนมองไม่เห็น

ซูเจอหรานที่อยู่หน้าทีมยกมือให้สัญญาณทุกคนหยุด: "อันตรายเกินไปที่จะเดินในความมืด จุดไฟก่อน"

"ผมทำเอง" อู๋เฉินอันผู้เงียบขรึมหยิบคบเพลิงจากกระเป๋าเป้แล้วทำคบไฟอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน นักรบระยะประชิดห้าคนถือคบเพลิงคนละอัน ส่องสว่างด้านหน้า

ถ้ำเงียบมาก มีแค่เสียงน้ำหยดเป็นครั้งคราว กลุ่มเดินหน้าต่อไปอีกสิบกว่าเมตร ทางแยกปรากฏตรงหน้า

ซ้ายหนึ่ง ขวาหนึ่ง สองทาง

สวี่หมิงหันมามองคนข้างหลัง: "ว่าไง? ไปทางไหน?"

อู๋หยวนเซิงยักไหล่: "ผมไม่สน พวกคุณตัดสินใจเอง"

หวงหยวนหมิง: "ผู้ชายไปซ้าย ผู้หญิงไปขวา ผมว่าเราควรไปซ้าย"

ซูยี่หานเหอะ: "แล้วฉันไปไหน?"

ซูเจอหรานนั่งยองๆ สังเกตร่องรอยรอบๆ พยายามหาข้อมูลที่มีประโยชน์

หนานเฟิงก็กำลังสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว จู่ๆ ก็เห็นอะไรบางอย่างสะท้อนแสงใต้เท้า

ดูเหมือนจะเป็น [แท่งเหล็ก]... หนานเฟิงเหยียบของที่สะท้อนแสงอย่างใจเย็น พร้อมกับใช้หางตาสังเกตท่าทีคนอื่น

โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเขา

ตอนนี้ซูเจอหรานตรวจสอบร่องรอยรอบๆ เสร็จแล้ว: "ไปทางซ้าย ทางซ้ายมีร่องรอยแมงมุมคลานน้อยกว่า น่าจะปลอดภัยกว่า"

"เอ่อ" หนานเฟิงไอสองที พูดอย่างกระอักกระอ่วน "เอ่อ พวกคุณไปก่อน ผมอยากฉี่ เดี๋ยวตามไป"

ทุกคนอึ้ง แต่ไม่พูดอะไรมาก จัดรูปแบบแล้วเคลื่อนที่ไปทางซ้าย

ซูยี่หานที่เดินท้ายแถว มองหนานเฟิงอย่างดูถูกขณะเดินผ่าน

เห็นทุกคนไปไกลแล้ว หนานเฟิงรีบก้มลงหยิบของที่สะท้อนแสงใส่กระเป๋าเป้

[ติ๊ง! คุณได้รับ [แท่งเหล็ก]*1]

ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือน หนานเฟิงทำหน้าเฉย แต่ยิ้มในใจ

ไม่ต้องขุดเลย เก็บ [แท่งเหล็ก] ได้ฟรี เยี่ยมไปเลย

แบบนี้ ในถ้ำนี้อาจมีแร่เหล็กจริงๆ!

"รีบตามพวกเขาไป ข้างหน้าต้องมี [แท่งเหล็ก] อีกแน่" หนานเฟิงตบมือแล้วยกคบเพลิงตามเพื่อนๆ ข้างหน้า

ในตอนนั้น จู่ๆ มีเสียงเบาๆ ดังมาจากทางขวา

หนานเฟิงสะดุ้ง รีบหันไปมอง เห็นดวงตาแปดดวงขนาดลูกบาสเกตบอลจ้องหนานเฟิง!

น่ากลัวชิบหาย!

หนานเฟิงกลืนน้ำลาย ใช้ทักษะ [ดวงตาแห่งการหยั่งรู้]

[ราชาแมงมุมอุโมงค์]

[เลเวล]: เลเวล 6 (สัตว์อสูรระดับราชา)

[พลังชีวิต]: 2800/2800

[พลังเวทย์]: 540/900

[ทักษะ]: พ่นพิษ, เส้นใย, ออกลูก

สัตว์อสูรระดับราชาเลเวล 6...