บทที่ 63 การเชื่อมต่อ

รัสเซลนิ่งค้างไปชั่วขณะ

เขาไม่คิดเลยว่าซูฉีจะเรียกชื่อเขาออกมาตรง ๆ แบบนั้น

แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ถึงรอยยิ้มของซูฉีจะทำให้ขนลุกซู่ แต่เขาก็ยังกัดฟันพูดออกมา “เพิ่มก็เพิ่ม!”

“ไว้ใจกันขนาดนั้นเลย?”

เสียงของรัสเซลแหบพร่า “เพราะคุณคือ ‘ผู้ลงมา’ … ไม่แปลกที่จะมีวิธีพิเศษ ขอแค่พาฉันออกไปได้ ทุกอย่างยังพอแก้ไขทัน!”

“หืม?”

ซูฉีเลิกคิ้วเล็กน้อย “ผู้ลงมา…”

ก่อนหน้านี้ที่เมืองศรีลาน เขาถูกเรียกว่า ‘คนนอก’

แต่ตอนนี้ บนยานอวกาศแห่งนี้ ชายตรงหน้ากลับเรียกเขาว่า ‘ผู้ลงมา’

“หมายถึง…ผู้เล่นงั้นเหรอ?”

รัสเซลพยักหน้า “ใช่ พวกเขาเรียกตัวเองแบบนั้น”

ดูเหมือนจะใช่จริง ๆ…

รัสเซลขยับข้อมือที่มีล็อกอิเล็กทรอนิกส์ “ช่วยปลดให้หน่อยสิ แล้วฉันจะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดครึ่งเดือนนี้ให้ฟัง”

“ได้สิ” ซูฉีดึงมีดสังหารร้อยศพออกมา คมมีดสะท้อนแสงเย็นวาบ เฉือนผ่านรูกุญแจที่แขนและขาอย่างรวดเร็ว “แต่ที่ช่วยไว้นี่ไม่ฟรีนะ”

“อะไรนะ?”

พูดจบหลังจากที่ช่วยเนี่ยนะ?

…ช่างเถอะ ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญแล้ว

รัสเซลรีบเปิดตู้ข้างตัว เผยให้เห็นแผงควบคุมด้านใน

เขาค่อย ๆ หยิบชิปที่ซ่อนอยู่ขึ้นมา แล้วเริ่มแยกชิ้นส่วนเพื่อติดตั้งกลับเข้ากับแผงควบคุมอย่างระมัดระวัง

ระหว่างที่เขาทำงาน รัสเซลล์พูดว่า “อุปกรณ์นี่สามารถเชื่อมต่อกับกล้องวงจรนอกทางเดินได้… แต่ก็ทำได้แค่นั้นเอง… วันก่อนฉันเกือบถูกจับได้ ตอนนั้นเองที่เจ้าหุ่นยนต์นั่นมัดมือมัดเท้าฉันไว้”

“ให้ตายสิ พวกมันไม่รู้รึไงว่าใครคือเจ้านายที่แท้จริงของมัน!”

ไม่นาน หลังเขาประกอบเสร็จ ภาพก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์

“นี่คือ…” ซูฉีเห็นชายหญิงแปดคนในชุดเครื่องแบบค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องจำศีล เขาไม่รู้จักใครเลย แต่ก็พอเดาได้ว่าเป็นใคร “พวกผู้เล่นคนอื่นสินะ?”

“เป็นภาพจากเมื่อสิบกว่าวันก่อน” รัสเซลมองจอด้วยสายตาเคร่งขรึม “ตั้งแต่วันที่หุ่นยนต์ทรยศและขังฉันไว้ ก็มีผู้ลงมาหลายชุดเดินทางมาที่นี่อย่างต่อเนื่อง”

“แต่พวกเขา…ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ถูกฆ่าตายทั้งหมด”

ภาพเปลี่ยนไป เหล่าผู้เล่นถูกฆ่าด้วยสิ่งผิดปกติ ถูกหุ่นยนต์ซ่อนตัวแทงทะลุ ถูก เปียโนเปื้อนเลือด และสิ่งมลทินอื่น ๆ สังหารอย่างสยดสยอง…

ซูฉีเงียบไป “….”

เปียโนน้อย ฆ่าคนได้ด้วยเหรอ?

“ที่สำคัญที่สุดคือ…” รัสเซลกดสวิตช์อีกที ภาพใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนจอ

ในวิดีโอ ผู้เล่นสองคนสุดท้ายตะโกนลั่น ก่อนจะร่วมมือกันพุ่งเข้าโจมตีหุ่นยนต์!

แต่แล้ว

หนึ่งในนั้นกลับแค่นหัวเราะเย็น ๆ พลันเปลี่ยนทิศทางคมดาบ แทงทะลุร่างเพื่อนร่วมทีมของตนเองอย่างรุนแรง!

“อืม? ฟันข้างหลังได้สวยดีนี่”

ซูฉีที่สายตาเฉียบคมสังเกตเห็นสัญลักษณ์บางอย่างวาบขึ้นบนตัวอีกฝ่าย แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ “ดูเหมือนจะเจอตัวจริงแล้วสินะ”

ชายผู้สังหารหมู่ผู้รอดชีวิตจาก ‘ดาวเทียนฉี’ ‘หอคอย’ และตามล่าเฒ่ามะเขือเทศ… ในที่สุดก็เผยตัวออกมา

สีหน้าของรัสเซลขมึง มือเขากำแน่นจนสั่น “หมอนี่…มันอยู่มาตั้งแต่ต้น แอบแฝงอยู่ในทุกชุดของผู้ลงมา แม้แต่หุ่นยนต์ LHS87 ก็ถูกมันควบคุมเอาไว้ทั้งหมด!”

“เขาต้องการเอาทุกอย่างบนยานไป! แล้วดาวเคราะห์เทียนฉีของพวกเราก็จะสูญเสียการปกป้อง สุดท้าย สุดท้ายจะถูกการปนเปื้อนกลืนกินจนหมดสิ้น!”

ขณะเดียวกัน ภาพในจอมอนิเตอร์แสดงให้เห็นทางเดินของพื้นที่หมายเลขสอง

เยว่โส่ว หยุนจั่นเทียน และคนอื่น ๆ เพิ่งออกมาจากด้านใน กำลังจะเปิดประตูกั้นเพื่อเข้าไปยังพื้นที่สุดท้าย พื้นที่หมายเลขหนึ่ง

“ไอ้คนอันตรายนั่นมันซ่อนอยู่ในหมู่พวกนาย…และมันกำลังจะลงมือแล้ว” รัสเซลพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “รีบหน่อยเถอะ! พวกเรายังพอหยุดเรื่องนี้ได้ นายปลดรหัสผ่านอีกครั้งได้ไหม?”

เขาเร่งร้อนอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้ไม่รู้ว่าซูฉีเข้ามาได้อย่างไร แต่ตราบใดยังสามารถส่งข้อมูลทั้งหมดให้เขาได้ ก็ยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์อยู่บ้าง

ทว่าซูฉีกลับยกถ้วยขึ้นจิบช้า ๆ แล้วส่ายหัว “ไม่ได้หรอก ผมยังติดช่วงพักการใช้งานอยู่อีก …แต่ทำไมต้องเปิดรหัสผ่านด้วยล่ะ?”

รัสเซลแทบลนลาน “เพราะว่าเราจะสามารถออกไปได้ก็ต่อเมื่อเปิดมันออกเท่านั้น!”

ซูฉีมองเขาอย่างประหลาด “แต่ตอนเข้ามาผมไม่ได้ปิดประตูนะ”

“.....”

รัสเซลหันไปมองตามคำพูดนั้น ก่อนจะพบว่าประตูห้องหมายเลขเก้ามีช่องว่างขนาดใหญ่เปิดอยู่

จากด้านนอกมีเสียงหายใจที่ผิดปกติดังลอดเข้ามา ทางเดินที่มืดมัวราวกับมีดวงตาหลายคู่จ้องมองเข้ามาภายในอย่างน่าสยดสยอง

รัสเซลสะดุ้งสุดตัว เสียงสั่นพร่า “ทำไมประตูถึงเปิด แล้วทำไมพวกมันยังไม่บุกเข้ามาอีก?”

เขารู้ดีว่าทางเดินด้านนอกเต็มไปด้วยพวกผิดปกติ แค่ช่องแง้มเพียงนิดเดียวก็พอให้พวกนั้นฉีกเหยื่อเป็นชิ้น ๆ ได้แล้ว

แต่ตอนนี้…พวกมันกลับนิ่งสนิทอยู่ข้างนอกนั้น?

“เพราะว่า…”

ซูฉีเดินไปผลักประตูออกด้วยมือเปล่า “เส้นสายของผม…คุณคงคาดไม่ถึงหรอก”

ประตูเปิดกว้างออกทั้งหมด

ในความมืดของทางเดิน

สิ่งผิดปกติระดับ D สองตัวที่ทรงพลังที่สุดยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นราวกับทหารยาม ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ

รอบข้างยังมีฝูงสิ่งผิดปกติรวมตัวอยู่ห่างออกไปอีก เหมือนกำลังระวังตัวจากซูฉี

ร่างของรัสเซลแข็งทื่อ

“นี่มัน…ทำไมกัน?”

เขามองซูฉีเดินออกไปด้วยความตะลึง แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความหนาวเยือกแผ่ซ่านทั่วร่าง

และต้นตอของความเยือกเย็นนั้น…ก็คือซูฉีตรงหน้า

“ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ก็แค่คนรู้จักเก่า ๆ เท่านั้น” ซูฉีเอ่ย ดวงตาของเขาแดงดั่งจันทร์โลหิต แผ่กลิ่นอายอันมืดมิดที่ไม่ต่างจากการปนเปื้อนระดับ D เลย

เพียงชั่วขณะนั้นเอง

สิ่งผิดปกติทั้งหมดต่างก้มศีรษะลงพร้อมกัน!

แม้แต่หญิงปากแหว่งกับชายบวม ก็ยังสั่นเทิ้มอย่างหวาดกลัว ดวงตาของพวกมันสะท้อนความหวาดหวั่นชัดเจน

แท้จริงแล้ว ยีนปีศาจราตรีของซูฉีมีผลกดข่มเฉพาะสิ่งผิดปกติที่อยู่ต่ำกว่าระดับ D เท่านั้น…แต่สองตัวนี้กลับมีความกลัวฝังลึก เพราะในอพาร์ตเมนต์ก่อนหน้านั้น เขากับชายหนวดได้ปรับแต่งมันด้วยตัวเองอย่างละเอียด

พวกมันเลยแข็งแกร่งขึ้น กลายเป็นหัวหน้าฝูงของสิ่งผิดปกติกลุ่มใหญ่

แต่ตอนนี้…ขอโทษที คงไม่อีกแล้ว

ซูฉีมองหญิงปากแหว่งกับชายบวม “ยืนตรง อกผาย ยกมือขึ้นสูง ผมบอกพวกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนเข้าประตูต้องยืนท่านี้”

“....” รัสเซลอดถามไม่ได้ “นายทำอะไรกับพวกมันกันแน่ ทำไมสิ่งผิดปกติสองตัวนั้นถึง…”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ สองสิ่งผิดปกติระดับ D ที่กลืนการปนเปื้อนจนวิวัฒน์แล้ว กลับสั่นสะท้านและเชื่อฟังคำสั่งอย่างหวาดกลัว!

“อะ…อะไรกันเนี่ย!”

รัสเซลแทบพูดไม่ออก ความตกตะลึงถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

ซูฉีพยักหน้าอย่างพอใจ “อย่าเอาแต่มองนิ่ง ๆ อยู่เลย ไปกันเถอะ”

“ไป…ไปสิ…”

รัสเซลอ้าปาก ก่อนจะได้สติกลับมา รู้ตัวว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามายืนอึ้ง

ด้วยความรู้สึกสับสนและตื่นตระหนก เขาเดินตามซูฉีไปในความมืด

ระหว่างทางยังอดหันกลับไปมองสองสิ่งผิดปกติระดับ D และฝูงพวกที่คลานกระจายอยู่รอบ ๆ ทุกกลุ่มของผู้ลงมามีชีวิตอยู่ภายใต้ความหวาดกลัว…แต่ต่อหน้าซูฉี พวกมันกลับยอมศิโรราบโดยสมบูรณ์

เขาเคยคิดว่านี่จะเป็นศึกที่สิ้นหวัง

แต่ตอนนี้ดูเหมือน…จะมีบางอย่างผิดปกติ