บทที่ 35 สกิลใหม่และ…คำเชิญ

"นอกจากฉายานี้…การที่เลเวลกระโดดขึ้นมาถึง 10 ได้เลย ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราคาดไว้เหมือนกัน" ซูฉีพึมพำกับตัวเอง

ท้ายที่สุดแล้ว ยิ่งเลเวลสูงก็ยิ่งใช้ค่าประสบการณ์ที่มากขึ้น การจะอัปเลเวลแต่ละครั้งก็จะยากขึ้นเช่นกัน แถมความยากของดันเจี้ยน การประเมิน และการทำภารกิจก็ล้วนมีผลต่อค่าประสบการณ์กับเหรียญเกมที่ได้

"รอบนี้ที่ได้ค่าประสบการณ์มามาก…คงเป็นเพราะภารกิจเส้นเรื่องลับ"

ซูฉีเปิดแผงตัวละครขึ้นมาแบบไม่รีบร้อน ก่อนจะกดกระจายแต้มคุณสมบัติ 15 แต้มที่เพิ่งได้มาอย่างสมดุล

[ID: ซูปู้เสียน]

[เลเวล: 10]

[ชีวิต: 100%]

[พลังกาย: 400]

[พลังโจมตี: 20]

[ทักษะการเคลื่อนไหว: 20]

[พละกำลัง: 40]

[พลังจิต: 160]

[คุณสมบัติพิเศษ: ยีนปีศาจราตรี]

[ช่องไอเท็ม: 1. ดวงตาเทพมาร (ติดตัว) 2. มีดสังหารร้อยศพ 3. รองเท้าลมดำ 4. ตราสัญลักษณ์แห่งศรีลาน 5. หัวใจเทพโบราณ 6. บทเพลงต้องสาป 7. เพลงกล่อมเด็กสยอง]

[สกิล: 1. ฟ้าผ่า (เหลือโอกาสใช้อีก 2 ครั้ง)]

[เหรียญเกมปัจจุบัน: 6000]

ซูฉีกวาดตามองแผงตัวละครของตัวเอง

"ไอเท็มมีตั้งเยอะ…แต่สกิลดันมีแค่ท่าเดียว มันดูเหงาไปหน่อยนะ"

นี่ก็เลี่ยงไม่ได้ เพราะดูเหมือนว่าสกิลจะได้จากการสุ่มจับรางวัลเท่านั้น ขณะที่อุปกรณ์สามารถหาได้ง่ายกว่าในดันเจี้ยน

มันเลยทำให้ราคาสกิลในบอร์ดฟอรั่มแพงกว่าอุปกรณ์หลายเท่า

ซูฉีปิดหน้าต่างสถานะ เตรียมจะลองเสี่ยงดวง

เขาตบเบา ๆ บนกล่องสุ่ม พลางบ่นพึมพำเบา ๆ "แหม่เราก็คนกันเอง คราวนี้ช่วยส่งสกิลมาให้อีกรอบเถอะนะ…"

กล่องสุ่มสั่นไหวอยู่พักหนึ่ง ก่อนฝาจะเปิดผางออกมา

ภายในกล่อง…คือแสงกลม ๆ ลูกหนึ่ง

ให้ตายสิคราวนี้เป็น สกิลจริง ๆ!

ดวงตาของซูฉีสว่างวาบ รีบเอื้อมมือไปคว้ามันมาอย่างตื่นเต้น

[ชื่อ: ยุงกวนหูชั่วนิจนิรันดร์]

[ประเภท: สกิล]

[การใช้: พลังกาย 200 แต้ม]

[คุณสมบัติ: เลือกเป้าหมายหนึ่งคน จากนั้นจะมียุงตัวหนึ่งคอยก่อกวนไม่หยุด การกัดของมันสร้างความเสียหาย 1% ของพลังชีวิตสูงสุดของเป้าหมาย สกิลจะสิ้นสุดเมื่อยุงถูกฆ่า]

[หมายเหตุ: อย่าดูถูกเพราะมันเป็นแค่ยุงตัวเดียว มันเคยรอดชีวิตจากเงื้อมมือของชายหัวล้านผู้เก็บตัวมาแล้ว]

มุมปากซูฉีกระตุกทันที …ใช้พลังกายตั้งสองร้อยแต้ม แค่เพื่อปล่อยยุงไปดูดเลือด…

แล้วโดนตบทีเดียวก็ตายคามืออีกต่างหาก

สกิลนี่มัน ไร้ประโยชน์สิ้นดี!

ข้อดีเดียวที่พอมีค่า…ก็คือมันทำดาเมจโดยตรงกับ พลังชีวิตสูงสุด

แต่ดาเมจต่ำเตี้ยจนน่ากลัว คงต้องให้ยุงรอดไปจนถึงปีใหม่ถึงจะสร้างความเสียหายได้เป็นชิ้นเป็นอันได้

"ช่างมันเถอะ…ใช้แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน"

ซูฉีใส่มันลงในช่องสกิล อย่างน้อยตอนนี้เขามีช่องสกิลอยู่เพียงสองช่อง และเมื่อมันโผล่มาแล้ว ก็จำใจต้องติดตั้งไว้ก่อน

หลังจากจัดการเสร็จ เขาก็เปิดกล่องจดหมายขึ้นมา

ข้างในมีคำขอเป็นเพื่อนอยู่สองฉบับ มาจากเย่โส่วหนึ่ง และจากเฒ่ามะเขือเทศอีกหนึ่ง

นอกเหนือจากนั้น…ยังมีอีเมลพิเศษฉบับหนึ่ง

มีเพียงห้าคำเท่านั้น

[คำเชิญจากดินแดนเหวลึก]

ตัวอักษรสีเลือดที่ดูอัปมงคล ทำเอาเขารู้สึกหนาวสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ซูฉีเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนกดเปิดมันออก

[ซูปู้เสียน, ฮึฮึฮึ…ไอ้กระจอกเอ๋ย]

ประโยคแรกก็เยาะเย้ยแล้ว?

นี่มันจดหมายเชิญบ้าอะไรกัน ไม่ใช่ว่าเปิดมาต้องเป็น “เรียน คุณซูปู้เสียน” อะไรทำนองนั้นเหรอ!

[คุณไม่มีวันเข้าใจ…ความหมายที่แท้จริงของชีวิต และไม่เคยลิ้มรสพลังที่แท้จริงเลยสักครั้ง ขณะที่คุณหลงระเริงกับการได้คะแนนสมบูรณ์แบบในดันเจี้ยนหนึ่ง คุณกลับไม่รู้เลยว่ามันก็แค่เม็ดทรายเล็ก ๆ ท่ามกลางคลื่นมหาสมุทร]

[สิ่งที่ผู้คนเรียกว่า ‘ดินแดนเหวลึก’ หาใช่สถานที่แห่งความสงบไม่ ตราบใดที่คุณตอบรับคำเชิญนี้ จะไม่มีทางย้อนกลับ]

ต่อหน้าซูฉี ตัวอักษรใหม่ผุดขึ้นทีละบรรทัด

[Yes or No]

ซูฉีเหลือบมอง ก็แค่ใช้จิตวิทยาย้อนกลับเองนี่

เขาไม่ลังเล กด Yes ทันที

"เฮะเฮะเฮะ!"

เสียงหัวเราะชั่วร้ายพลันก้องสะท้อนไปทั่วห้อง ราวกับมีใครบางคนมายืนหัวเราะเยาะอยู่ตรงหน้า เสียงหัวเราะนั้นไม่หยุดหย่อน เหมือนจะเย้ยหยันในความใจกล้าเกินขอบเขต…หรือการตัดสินใจบ้าบิ่นของซูปู้เสียน

เสียงหัวเราะยิ่งแหลมขึ้นเรื่อย ๆ แฝงด้วยความวิปลาส ก่อนจะระเบิดดังลั่นกลายเป็นประโยคหกคำที่น่าสะพรึงกลัว

"ยินดีต้อนรับสู่ห้วงเหวลึก!"

[ผู้เล่น ซูปู้เสียน ได้กระตุ้นภารกิจ คำเชิญจากดินแดนเหวลึก]

[ภารกิจที่ 1: เก็บ มลทินระดับ D จำนวนหนึ่งชิ้น]

[ความคืบหน้า: 0/1]

[เมื่อทำสำเร็จ จะปลดล็อกภารกิจถัดไป]

มลทิน…

ซูฉีนึกถึงดันเจี้ยนครั้งที่สอง ตอนนั้นสิ่งที่เกือบทำให้เขาได้รับผลกระทบทางจิตวิญญาณ ก็เป็นมลทินระดับ D จริง ๆ

ส่วน หัวใจเทพโบราณ ที่ถูกชำระจนบริสุทธิ์แล้ว…ไม่นับว่าเป็นมลทินอีกต่อไป

ผลโลหิตอสูร เองก็เช่นกัน เพราะมันเป็นรางวัลจากเส้นเรื่องลับ เลยไม่ถูกนับเช่นกัน

"พูดง่าย ๆ…ถ้าตอนนั้นเราหาทางเก็บของเหลวพวกนั้นเอาไว้ได้ทั้งหมด ก็คงนับว่าเป็นการเก็บมลทิน D ตรง ๆ ไปแล้วสิ?"

แต่ไหน ๆ ก็เอามาเลี้ยงหัวใจเทพโบราณจนหมดแล้ว ตอนนี้มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป…

พลังจิตของซูฉีที่เพิ่มขึ้นอย่างผิดธรรมชาติทุกครั้งที่เลเวลอัป ตอนนี้พุ่งไปถึง 160 แล้ว… สำหรับเขา มลทินระดับ D คงแทบจะเอามาหนุนคอเป็นหมอนยังได้

"ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ไป"

ซูฉีกดยอมรับคำขอเพื่อนของเย่โส่วกับเฒ่ามะเขือเทศ

ทันทีที่กดยืนยัน…เย่โส่วก็ส่งข้อความเข้ามา

"พี่ซู ผมนึกว่าพี่จะลืมผมไปแล้วนะ"

"ไม่ใช่ว่าพวกนายจับคู่เล่นด้วยกันสองคนหรอ?"

"ก็…พวกเราหมดกำลังใจไปหน่อย เลยกะเพิ่มเลเวลกันก่อน พี่มะเขือเทศไปลงดันเดี่ยว ส่วนผมกำลังจะออกเกมไปหาอุปกรณ์กับสกิลเพิ่ม"

โอ้…ลูกคุณหนูสินะ?" ซูฉีรู้ดีว่าตอนนี้ราคาของอุปกรณ์กับสกิลในโลกภายนอกพุ่งสูงเอาเรื่อง

"ไม่หรอก…" เย่โส่วตอบเสียงถ่อม "นั่นของพ่อน่ะ"

"?"

เย่โส่วเงียบไปนิด ก่อนเสริม "ว่าแต่พี่ซู ผมขอถามหน่อย รอบที่แล้วพี่ได้คะแนนเท่าไหร่?"

"100"

"?"

คราวนี้ถึงตาเย่โส่วตกใจ "จริงเหรอ? ผมแทบไม่เคยเห็นใครได้เต็ม 100 เลยนะ"

"หืม? นายเพิ่งเล่นแค่ดันทีมเดียวเองไม่ใช่เหรอ จะไปเห็นเยอะได้ไง"

เย่โส่วเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิด รีบแก้ "เอ่อ หมายถึงผมเห็นในฟอรั่มน่ะ"

"งั้นก็ไม่แปลกนี่ คนเล่นเยอะก็ย่อมมีให้เห็นเยอะ แล้วสองรอบแรกของฉันก็ได้ 100 หมดนะ" ซูฉีทำเสียงงง ๆ "มันยากขนาดนั้นเลย?"

"…"

ฝั่งเย่โส่วเงียบไปนาน กว่าข้อความจะเด้งมาอีกครั้ง

"เอาเถอะ ไม่กวนพี่ซูแล้ว ผมออกไปหาอุปกรณ์ก่อนนะ!"

"อืม"

ซูฉีเลิกคิ้วเล็กน้อย เด็กนี่หนีไวเกิน…เขาพิมพ์ตอบไป แต่สถานะอีกฝ่ายขึ้น ออฟไลน์ แล้ว

….

ในคฤหาสน์หรูแห่งหนึ่ง

เย่โส่วก้าวออกมาจากห้องเล่นเกมส่วนตัว เดินยี่สิบก้าวไปหยิบโทรศัพท์บนโซฟา

ทันที เขาก็กดโทรออก

"พี่สวี่?"

"ผมเพิ่งจบดันเจี้ยน"

"พี่อยู่ไหนนะ? โอเค ผมจะไปหาทันที"