บทที่ 7 คุณเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติไหม

“ขอโทษ ๆ ผมนึกว่าเป็นคนส่งของ เชิญเข้ามานั่งก่อนครับ”

ซูฉีต้อนรับทั้งสองด้วยท่าทีอบอุ่น

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างเหม่อ ๆ สายตาพลันถูกตรึงแน่นอยู่กับแคปซูลเกมกลางห้องนั่งเล่น

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับหลิวอี้โส่ว แล้วเอ่ยขึ้น

“คุณก็เล่น ‘ดินแดนเหวลึก’ เหรอ”

“แน่นอน เกมค่อนข้างสนุกใช้ได้เลย”

ชายหนุ่มพูดต่อ “คุณต้องเคยเล่นสักครั้งแล้วใช่ไหม ผ่านได้รึเปล่า? คะแนนเป็นยังไงบ้าง?”

“เอ่อ…จะว่า ‘ผ่าน’ ก็คงไม่เชิง ส่วนคะแนน ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ซูฉีหยิบโคล่า 3 ขวดจากตู้เย็น วางตรงหน้าพวกเขา “แต่เรื่องนี้มันดูจะออกนอกประเด็นไปหน่อยนะ? เกี่ยวอะไรกับความปลอดภัยของผมหรือเปล่า?”

หลิวอี้โส่วเอื้อมมือหยิบรูปถ่ายจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นมาให้ตรง ๆ

“เข้าเรื่องเลยดีกว่า ดูนี่สิ”

บนรูปคือรอยสักประหลาด วงกลมตรงกลางมีเส้นสายเหมือนลูกตาตั้งคู่เรียงซ้อน รอบนอกเป็นวงเพลิงโอบล้อม

ซูฉีหรี่ตา “เหมือนผมจะเคยเห็นลายนี้ที่ไหนมาก่อน”

“มันมาจากฆาตกรนั่นคนั้น” ชายหนุ่มรีบเสริมขึ้น “รูปนี้ถ่ายมาจากตัวเขา”

ซูฉีไม่ปฏิเสธ แต่เขารู้ดีว่าไม่ใช่แค่ฆาตกรเท่านั้น ในโบสถ์ของเมืองจำลอง ตอนที่บาทหลวงทำพิธีกรรม ก็มีส่วนคล้ายคลึงกับสิ่งนี้

เขาถามออกไป “แล้วมันหมายถึงอะไร?”

“เป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อชั่วร้ายบางอย่าง… เอาล่ะ ดูนี่ต่อสิ” หลิวอี้โส่วเหมือนจะรู้ความจริงบางส่วน แต่ก็ไม่อยากพูดออกมามากนัก เขาหยิบโทรศัพท์ กดรหัส เปิดวิดีโอให้ดู

ในวิดีโอคือห้องขังเดี่ยว ชายคนหนึ่งถูกพันด้วยผ้าพันแผลทั้งตัว นอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียง จ้องเพดานอย่างไร้จุดหมาย

ซูฉีจำได้ทันที นั่นคือฆาตกรคนนั้น

“หลังออกจากโรงพยาบาล วันเดียวมันก็ฟื้น แต่กลับไร้สีหน้า เหมือนไม่ได้ยินเสียงใครทั้งนั้น แล้วก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นมา ผมขอเตือนคุณก่อนนะ สิ่งที่จะได้เห็นต่อไปนี้อาจทำให้คุณขวัญเสียได้”

ในวิดีโอ

ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้าง ร่างทั้งร่างเริ่มสั่นสะท้านรุนแรงเหมือนถูกปะไรบางอย่างเข้าสิง กุญแจมือและพันธนาการที่รัดไว้ถึงกับถูกดึงจนเกิดช่องว่าง แสดงให้เห็นถึงแรงมหาศาลที่แฝงอยู่

ต่อมา การสั่นนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเจ้าหน้าที่รอบข้างที่แทบจะกดเข้าไว้ไม่อยู่

ท้ายที่สุด เขาก็ปลดสายรัดออกได้

ชายคนนั้นลุกพรวดจากเตียง พุ่งชนผนังอย่างแรง

…ปัง!

ผนังเปรอะไปด้วยสีแดง

วิดีโอก็จบลงเพียงเท่านั้น

หลิวอี้โซ่วเฝ้าสังเกตสีหน้าอยู่ซูฉีตลอดเวลา เขาสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้สะเทือนใจกับภาพที่เห็นในวิดีโอมากนัก

หลังจากดูวิดีโอ ซูฉีก็พูดขึ้นด้วยความอยากรู้ “เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรอครับ”

ชายหนุ่มพูดเบาๆ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขณะจ้องมองซูฉี “นี่ไม่ใช่อาการธรรมดา… คุณเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติไหม?”

ซูฉีไม่ได้ตอบทันที “คุณเล่าให้ผมฟังก่อนสิ”

ชายหนุ่มเริ่มพูดช้า ๆ “ก่อนอื่นคุณต้องรู้ว่าโลกนี้มันไม่ได้เรียบง่ายเหมือนที่คุณคิด… อย่างที่เห็นในวิดีโอ พลังที่แปลกประหลาดและชั่วร้ายสามารถกัดกร่อนจิตใจคนด้วยพลังรุกรานที่น่าสะพรึงกลัวได้”

เขาพูดต่อ “พลังนี้ไม่ใช่จินตนาการ แต่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายอันน่าสยดสยอง”

“ฟังดูคลุมเครือและยากที่จะเชื่อ แต่สิ่งแปลกประหลาดนี้อาจตามมาหาคุณได้ โดยเฉพาะเมื่อคุณมีความเชื่อมโยงที่สำคัญกับคน ๆ นี้”

ซูฉีชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ “คุณหมายความว่า ผมอาจจะจบลงแบบนี้เหมือนกัน เสียสติ แล้วพุ่งชนกำแพงแบบในวิดีโอ?”

ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วเสริมขึ้นอีก “แน่นอน คุณอาจกระโดดตึกหรือแทงตัวเองด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่แล้วมันขึ้นอยู่กับแรงกระทำแรกหลังจากคุณเสียสติ”

สีหน้าซูฉีไม่ได้แสดงความกลัวหรือวิตก เขาคล้ายกับกลอกลิ้นเบา ๆ “ฉลาดใช้ได้”

ชายหนุ่มดูงุนงง “คุณไม่กลัวหรือ… คุณไม่เชื่อเรื่องนี้จริง ๆ หรอ?”

“ผมเชื่อ” ซูฉีตอบ “ทำไมผมจะไม่เชื่อล่ะ เมื่อมีเจ้าหน้าที่จากกองสอบสวนสองคนมาที่หน้าประตูบ้านผมด้วยตัวเอง”

ซูฉีเหลือบมองเครื่องหมายคำถามเหนือศีรษะของชายหนุ่ม เขารู้ตัวตนของอีกฝ่ายตั้งแต่แรกแล้ว

[สมาชิกกรม 9 : ซูหลินชิว]

ซูฉีกล่าวต่อ “และแน่นอนพวกคุณคงไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะบอกผมว่าต้องตายแน่ ๆ จะต้องมีวิธีจัดการอย่างอื่นอยู่แล้วใช่ไหม?”

ชายหนุ่มพยักหน้า “แน่นอนว่าคุณไม่ใช่บุคคลธรรมดาคนแรกที่ถูกเล็งเป้า”

“แต่…”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปที่แคปซูลเกมในห้องนั่งเล่น  “ดูเหมือนว่าคุณจะเจอวิธีแก้แล้วนะ”

ซูฉีชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “คุณหมายถึง ‘ดินแดนเหวลึก’ งั้นเหรอ? เกมนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องประหลาดในโลกจริง?”

หากเรื่องนี้เป็นความจริง ทุกอย่างสำหรับซูฉีก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“คุณจะมองแบบนั้นก็ได้ ถ้าอยากหลุดพ้นจากความประหลาดเหล่านั้น คุณก็ควรใส่ใจกับ ‘ค่าสถานะพลังจิต’ ให้มากขึ้น และอีกเรื่อง…”

ชายหนุ่มเปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน “เพราะคุณเคยแสดงศักยภาพบางอย่างในหลายกรณีก่อนหน้านี้ และดูเหมือนคุณจะพันพัวกับความประหลาดโดยตรง ดังนั้น…”

เขาหยิบการ์ดหนึ่งใบแล้วยื่นให้

“เหมือนกับคนธรรมดาคนอื่น ๆ ที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ผมกำลังให้โอกาสคุณ”

เขาหยุด แล้วพูดต่อ

“โอกาสที่จะได้เห็นอีกด้านหนึ่งของโลก”

….

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ซูหลินชิวกับหลิวอี้โส่วขับรถกลับกองสอบสวน

หลิวอี้โส่วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ “ผมเจอเด็กใหม่มานับร้อยแล้ว แต่รู้สึกว่าหมอนี่…‘ไม่เลว’ เลยนะ”

“นี่คือคำนิยามของคำว่า ‘ไม่เลว’ ของคุณหรอ?” ซูหลินชิวเปิดแฟ้มเอกสารพลางเอ่ย “พี่หลิว คุณยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาด้วยซ้ำ แม้แต่ผลงานในเกมก็ยังไม่เห็น แล้วทำไมถึงมั่นใจนัก?”

หลิวอี้โส่วหัวเราะเบา ๆ “ถึงผมจะเพิ่งถูกย้ายมาประจำแผนกของคุณ แต่ผมมีเซนส์เรื่องการดูคน มันเป็นทักษะที่ฝึกมาตลอดหลายปี เอาเป็นว่าผมมองว่าเขามีของ”

ซูหลินชิวส่ายหัวเล็กน้อย

“ในข้อมูลทั้งหมดที่เรามี มีไม่ถึงสิบคนที่ผ่าน ‘ดันเจี้ยนระดับยาก’ สามครั้งพร้อมทำคะแนนได้ไม่ต่ำกว่า 80”

“พี่หลิว คุณเองก็เคยผ่านดันเจี้ยนเดี่ยวระดับยากมาแล้วสองครั้ง คุณก็รู้ว่ามันยากแค่ไหน ระดับยากเพียงอย่างเดียวก็มีอัตราล้มเหลวถึง ‘50%’ ไหนจะระดับฝันร้ายอีก”

เขาหยุดไปชั่วขณะ “ยังไงก็ไว้ค่อยดูกันอีกที”

ในตอนนั้นเอง

ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออก

เสียงฝีเท้าหนักแน่นชุดหนึ่งดังขึ้นจากทางเข้า…

เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ซูหลินชิวก็รีบตั้งท่าระมัดระวังมากขึ้น “อาจารย์…ท่านกลับมาแล้ว”

หลิวอี้โส่วก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน ตั้งแต่วันที่เขาออกจากโรงพยาบาล เขาได้ยื่นใบสมัครไปยังเบื้องบน แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้รับการอนุมัติจริง ๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาจึงได้เจอกับข้อมูลมากมายเกินกว่าจินตนาการ

ชายวัยกลางคนขยี้ตาอันอ่อนล้า ถามขึ้นเสียงต่ำ “งานที่ได้รับ…เสร็จแล้วหรือยัง”

“เสร็จแล้วครับ ตอนนี้พวกเรากำลังเฝ้าดูเด็กใหม่ที่มีศักยภาพอยู่บางคน” ซูหลินชิวตอบ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นคิ้วของชายวัยกลางคนขมวดแน่น สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เขาถามออกมา “อาจารย์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ”

แววตาของชายวัยกลางคนนั้นลึกจนยากจะหยั่ง น้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก “เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เกิดความปั่นป่วนครั้งใหญ่ใน ‘ดินแดนเหวลึก’”

“สิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงที่อยู่ในห้วงเหวลึก…จู่ ๆ ก็ระเบิดพลังออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน แม้ว่าเราจะหยุดมันได้ แต่ความโกลาหลที่มันก่อก็ส่งผลกระทบต่อผู้คนจำนวนมาก โดยเฉพาะคนที่มีพลังจิตไม่เพียงพอ”

ซูหลินชิวรีบถามทันที “สถานการณ์ร้ายแรงหรือไหมครับ”

“ตอนนี้ถูกควบคุมไว้แล้ว…แต่ที่ประหลาดก็คือ เป้าหมายของพลังนั้นกลับเป็นอินสแตนซ์หมายเลข 6823765 โลกระดับต่ำธรรมดา ๆ เท่านั้น”

ซูหลินชิวตาเบิกโพลง “ทำไมมันถึงถูกเล็งเป้า?”

“ไม่ชัดเจน ข้อมูลจากที่นั่นถูกลบจนหมด ‘ดินแดนเหวลึก’ เองก็ไม่สามารถบันทึกไว้ได้ แต่ ‘หน่วยพิทักษ์เทพทมิฬ’ ได้เข้าไปตรวจสอบแล้ว ไม่นานคงมีข่าวออกมา”

ซูหลินชิวแทบกดอารมณ์ไม่อยู่ “ผมอยากจะเข้าไปช่วย!”

“แม้คุณจะแข็งแกร่ง แต่พลังจิตยังไม่พอ โลกนั้นได้จมลงสู่ระดับสูงสุดของ ‘การปนเปื้อน’ ไปแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเข้าไปได้” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ใบหน้าเย็นชา ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“แต่…”

ซูหลินชิวกำลังจะโต้แย้ง เขาเชื่อมั่นว่าเครื่องมือเสริมพลังจิตที่อยู่ในมือยังพอช่วยได้ ทว่าเมื่อเห็นแววตาจริงจังของชายวัยกลางคน เขาก็ได้แต่ก้มหน้าด้วยความละอาย

หลิวอี้โส่วที่สังเกตบรรยากาศอึมครึมอยู่เงียบ ๆ ก็เอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ “คุณสมบัติด้านจิตวิญญาณนี่…มันสำคัญจริง ๆ เหรอครับ? แม้ผมจะเคยเข้าไปไม่กี่ครั้ง แต่ดูเหมือนจะจะยังไม่จำเป็นต้องใช้มันเลย”

ซูหลินชิวหย่อนตัวลงนั่ง เปิดแท็บเล็ตขึ้นมา แล้วดึงชุดข้อมูลภายในขึ้นมาให้ดู “ดูนี่สิ นี่คืออัตราความสำเร็จของแต่ละระดับใน ‘ดินแดนเหวลึก’ หลังการทดสอบสาธารณะวันนี้”

[ดันเจี้ยนระดับธรรมดา, อัตราสำเร็จ 78%]

[ดันเจี้ยนระดับยาก, อัตราสำเร็จ 50%]

[ดันเจี้ยนระดับฝันร้าย, อัตราสำเร็จ 9%]

และข้างล่างยังมีข้อมูลอีกหนึ่งบรรทัด

[ดันเจี้ยนทุกชนิดแบบปนเปื้อน, อัตราสำเร็จ 1%]

หลิวอี้โส่วชะงักไปทันที “ดันเจี้ยนแบบปนเปื้อนคืออะไร?”

“ดันเจี้ยนปนเปื้อน…เกี่ยวข้องโดยตรงกับพลังจิต”

สายตาของชายวัยกลางคนทอดไกลออกไป ราวกับมองเห็นอนาคตที่มืดหม่น

“ตอนนี้ทุกคนยังละเลยมัน แต่พอพวกเขาได้ก้าวเข้าไปใน ‘ดินแดนเหวลึก’ …พวกเขาจะเข้าใจเอง”

‘…ความสำคัญของคุณสมบัติด้านพลังจิต…’