บทที่ 273 ข้าจะไปฆ่าบางคน

สามารถติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ : แปลได้แล้ว

“รายงาน!”

เจียงอี้ยังไม่ทันได้จากไป ผู้บัญชาการก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นเจียงอี้ เขาก็คุกเข่าลงทันทีและรายงานว่า “ท่านผู้ตรวจการเจียง ข้ามีรายงานลับที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของท่าน”

“เกี่ยวกับข้า?” เจียงอี้นิ่งงันและพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “บอกข้า!”

องค์หญิงหลิงเสวี่ยเดินออกมาและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เกิดอะไรขึ้น?”

ผู้บัญชาการรายงานอย่างรวดเร็ว “เราเพิ่งได้รับจดหมายลับซึ่งถูกส่งมาโดยตระกูลเฉียนจากอาณาจักรเสินหวู่ เฉียนว่านก้วน ที่ประทับหน้าไว้ว่าให้ส่งให้กับผู้ตรวจการเจียงขอรับ!”

“จดหมายนั่นอยู่ไหน?”

ดวงตาของเจียงอี้เผยความเย็นชาออกมา หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ ฉียนว่านก้วนคงจะไม่เสี่ยงที่จะให้ผู้อื่นส่งจดหมายมา ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เป็นประมุขน้อยตระกูลเฉียน ซึ่งเป็นตระกูลหลักของอาณาจักรเสินหวู่ขณะที่เจียงอี้เป็นอาชญากรผู้ทรยศต่ออาณาจักร

ผู้บัญชาการนำจดหมายลับออกมา มันมีตราผนึกไว้ซึ่งยังไม่มีใครแตะต้องมัน เมื่อเจียงอี้เปิดจดหมายขึ้น ร่างของเขาก็สั่นเทาทันทีในขณะที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปีติยินดี อย่างไรก็ตามการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปในไม่ช้า และเจตจำนงสังหารก็หลั่งไหลออกมา

จดหมายนี้เขียนขึ้นโดยเฉียนว่านก้วน และเนื้อหานั้นเข้าค่อนข้างเขียนอธิบายมาง่ายมากๆ เจียงหยุนไฮ่ถูกพบอยู่ในเมืองเพลิงภูตแห่งอาณาจักรเซิ่งหลิง ตอนนี้เขาถูกจับกุมและถูกส่งตัวไปยังอาณาจักรเสินหวู่อย่างลับๆ ตามข้อมูลของเฉียนว่านก้วน กลุ่มผู้ที่จับกุมตัวเจียงหยุนไฮ่ได้ติดต่อกับเซี่ยอู๋หุ่ย และพวกเขากำลังเตรียมที่จะขายเจียงหยุนไฮ่ให้กับเขา

“ท่านปู่!”

เจียงอี้ไม่ทราบว่ามันเกิดอะไรขึ้นและทำไมเจียงหยุนไฮ่ถึงปรากฏตัวอยู่ที่อาณาจักรเซิ่งหลิง ทำไมเขาถึงถูกจับ? ในตอนนี้ เขาต้องการที่จะไปฆ่าใครบางคน ดังนั้น ... เขาจึงหันกลับมาทันทีและพูดกับองค์หญิงหลิงเสวี่ยว่า “องค์หญิง ข้าขอยืมตัวผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวขั้นสูงสุดสักสิบคน ข้าจะไปยังอาณาจักรเซิ่งหลิง!”

“ได้!”

องค์หญิงหลิงเสวี่ยมีความสุขใจยิ่งที่จะให้เจียงอี้ยืมคนของนางไป ยิ่งเจียงอี้เป็นหนี้จักรวรรดิมังกรเวหา เขายิ่งต้องชดใช้คืนนางในอนาคต จากนั้นเขาก็ขึ้นรถม้าศึกของจักรวรรดิมังกรเวหา นางตะโกนออกมา “พวกเจ้า! บอกให้หลิงอีนำคนอีกเก้าคนตามติดตามผู้ตรวจการไป! และไม่จำเป็นต้องรายงานสิ่งใด แค่ฟังคำสั่งของผู้ตรวจการเท่านั้น”

“ฟึ่บ!”

ในไม่ช้า ผู้เชี่ยวชาญทั้งสิบคนก็รีบออกมาจากโถงด้านข้าง พวกเขาทั้งหมดสวมชุดเกราะสีดำและดาบสีดำซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ระดับสวรรค์ และหมวกรบสีดำ พวกเขาทุกคนล้วนมีดวงตาที่เย็นยะเยือกพร้อมคุกเข่าข้างหนึ่งและคารวะเจียงอี้ “คารวะ ท่านผู้ตรวจการ!”

“ไปกันเถอะ!”

เจียงอี้และหลิงเสวี่ยพยักหน้าให้กันและเจียงอี้ก็รีบเร่งไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายกลางเมือง จากนั้นเขาก็ตะโกนออกมา “เปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้าย!”

ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้มีไว้สำหรับเคลื่อนย้ายไปยังเมืองหลวงของอาณาจักรเซิ่งหลิง เมืองเซิ่งกวง ซึ่งค่ายกลเคลื่อนย้ายเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยจักรวรรดิมังกรเวหาในสมัยก่อน ทำให้สามารถเคลื่อนย้ายไปยังเมืองใหญ่ๆของทวีปนี้ได้ แต่ทุกๆการเคลื่อนย้ายนั้นต้องใช้ตำลึงทองเป็นจำนวนมาก แต่ในเมื่อเจียงอี้เป็นทูตตรวจการ เขาจึงไม่จำเป็นต้องจ่ายอะไรเลย

“ฟุบ!”

ณ จัตุรัสเมืองเซิ่งกวง ค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ส่องสว่างขึ้นซึ่งดึงดูดความสนใจของผู้ดูแลค่ายกลเคลื่อนย้าย ค่ายกลนี้ส่องสว่างอยู่นานซึ่งก็หมายความว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนย้ายมา อาณาจักรนั้นถูกล้างบางโดยเหล่าสัตว์อสูรมาหมาดๆซึ่งทำให้บรรยากาศในเมืองเซิ่งกวงห่อเหี่ยวลง ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าผู้ดูแลกำลังเตรียมพร้อมปะทะกับศัตรูและผู้บัญชาการก็เตรียมที่จะปิดค่ายกลเคลื่อนย้าย

เมื่อเจียงอี้และกลุ่มของเขาปรากฏตัวขึ้น และเมื่อผู้ดูแลรับรู้ได้ว่าคนเหล่านั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุดของขอบเขตเสินโหยวพวกเขายิ่งกังวลมากขึ้น ผู้บัญชาการทำการปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายในทันทีขณะที่มีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวจำนวนมากบินเหินออกมาปิดล้อมเจียงอี้และกลุ่มของเขา

“พวกเจ้าเป็นใคร?”

แม่ทัพขอบเขตเสินโหยวขั้นสูงสุดจับจ้องสายตาไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยแววตาที่มืดมนขณะที่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวคนอื่นๆเริ่มวาดอาวุธของพวกเขาออกมา หากผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวขั้นสูงสุดทั้งสิบเริ่มสังหารหมู่ เมืองเซิ่งกวงนี้อาจจะนองไปด้วยเลือด

“ข้าคือเจียงอี้ ผู้ตรวจการของจักรวรรดิ พวกเจ้าทุกคนคิดจะทำอะไร? พยายามปิดล้อมและฆ่าเรา?”

เจียงอี้จ้องมองด้วยสายตาอันเย็นชาและตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เขาโยนป้ายตราจากมือเขาซึ่งแม่ทัพก็มองดูก่อนที่เขาจะสั่งให้ทุกคนเก็บอาวุธ เขาโค้งคำนับและทักทาย “คารวะ ท่านใต้เท้าผู้ตรวจการ ข้าอยากทราบว่าด้วยเหตุใดท่านจึงมาเยือนที่เมืองเซิ่งกวงนี้ ข้าจะต้องแจ้งให้องค์ราชาทราบหรือไม่?”

“ไม่จำเป็น!”

เจียงอี้โบกมือและตอบว่า “เราเพียงแค่ผ่านมา และเราจะออกจากเมืองนี้ทันที!”

หลังจากสิ้นเสียง เจียงอี้ก็ตรงไปยังทิศตะวันออกในขณะที่แม่ทัพคำนับ “เราขออำลาท่านใต้เท้าผู้ตรวจการ!”

“พวกเราน้อมอำลาท่านใต้เท้าผู้ตรวจการ!”

ผู้ดูแลคุกเข่าลงข้างหนึ่งขณะที่ผู้ที่สัญจรไปมาต่างคุกเข่าลงเช่นกันและตะโกนว่า “น้อมอำลาท่านใต้เท้าผู้ตรวจการ!”

เจียงอี้มองไปรอบๆและรู้สึกแปลกๆ ทำไมผู้คนในอาณาจักรเซิ่งหลิงช่างสุภาพนัก? แถมหลายคนก็มีสายตาที่ดูเทิดทูนเช่นนี้ จากนั้นเขาก็กลับมาคิดเพียงเรื่องที่จะช่วยปู่ของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดเรื่องอื่นอีก พวกเขาออกจากประตูเมืองตะวันออกอย่างรวดเร็วในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวอุ้มเขาและรีบตรงไปยังเมืองเพลิงภูตทันที

“อะไรนะ? เจียงอี้อยู่ที่นี่? และยังนำผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวมาสิบคน?”

ณ พระราชวังหลวงเมืองเซิ่งกวง องค์ราชาแห่งอาณาจักรเซิ่งหลิงเพิ่งได้รับรายงานจากผู้ใต้บัญชาของเขา การแสดงออกของเขาเปลี่ยนเป็นมืดหม่นขณะที่เขาหันกลับไปถามอย่างรวดเร็ว “พวกเขากำลังจะไปไหน?”

“ข้าน้อยไม่มั่นใจพะยะค่ะ!”

แม่ทัพส่ายหัวแล้วพูดว่า “พวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว และคนของข้าไม่สามารถตามไปได้ทันพะยะค่ะ”

“ตะวันออก?”

องค์ราชาเดินวนเวียนอยู่รอบแท่นทองคำม่วงก่อนที่เขาจะตะโกนออกมาในทันใด “แม่ทัพเฮ่อ นำผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวขึ้นวิหคตามเจียงอี้ไปห้าสิบนาย ตราบใดที่มันไม่มากเกินไป จงทำตามที่เขาร้องขอ! จำไว้ว่าจงอย่าบาดหมางกับเทพแห่งโรคระบาดผู้นี้ เพียงแค่แน่ใจว่าจะพิทักษ์เขากลับไปอย่างสันติ!”

“พะยะค่ะ!”

แม่ทัพขอบเขตเสินโหยวเร่งออกมาข้างนอกทันทีและในไม่ช้าก็มีวิหคยักษ์กว่าสิบตัวบินตรงไปยังตะวันออก

เจียงอี้เป็นวีรบุรุษของทวีปนี้ แต่ในสายตาของกษัตริย์ทั้งหลายนั้น เขามีชื่อเล่นอื่นอีก นั่นก็คือ เทพแห่งโรคระบาด!

ไม่ว่าเขาจะไปที่ใดก็จะเกิดปัญหา เมื่องกองทัพสัตว์อสูรเข้ามายังอาณาจักรเซิ่งหลิง อาณาจักรก็ไม่มีความขัดแย้งใดๆ แต่ทหารก็ยังคงถูกสังหารไปกว่าแสนนาย กำลังของอาณาจักรก็ถือว่าร่อยหรอไป และองค์ราชาแห่งอาณาจักรเซิ่งหลิงก็ไม่ต้องการจะมีปัญหาใดเพิ่มอีกต่อไป

เจียงอี้เป็นทูตตรวจการแห่งจักรวรรดิมังกรเวหาและตอนนี้จักรวรรดิก็รุ่งเรืองไปด้วยชื่อเสียง เมื่อผนวกเข้ากับชื่อเกียรติศักดิ์ของเจียงอี้และผู้สนับสนุนเขา จักรพรรดินีสัตว์อสูร ราชาแห่งอาณาจักรเซิ่งหลิงนั้นจึงไม่ต้องการที่จะขัดแย้งกับเจียงอี้อย่างแน่นอน

...

“หลิงอี เร็วกว่านี้!”

บนเส้นทางสายหลักแห่งหนึ่งที่ทอดยาวไปทางตะวันออกของอาณาจักรเซิ่งหลิง ร่างสิบเอ็ดร่างกำลังผ่านมาอย่างรวดเร็ว ความเร็วของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวขั้นสูงสุดนั้นน่ากลัวและเร็วยิ่งกว่าเจ้าหมาป่าจันทราสีเงินสองเท่า ผู้สัญจรในเส้นทางนี้มองเห็นเพียงแสงสีดำสิบเอ็ดดวงและไม่สามารถมองเห็นร่างของพวกเขาได้อย่างชัดเจนก่อนที่เจียงอี้และกลุ่มของเขาจะหายไปไกลแล้ว

ตามข้อมูลของเฉียนว่านก้วน เจียงหยุนไฮ่ยังคงอยู่ในเมืองเพลิงภูต แต่ไม่มีใครรู้ได้หากเขาถูกส่งตัวไปทันที เจียงอี้รู้สึกร้อนใจราวกับว่าหัวใจของเขาติดไฟและหวังว่าเขาจะสามารถเหาะไปยังเมืองเพลิงภูตในทันที

เมืองเพลิงภูตอยู่ทางตะวันออกของอาณาจักรเซิ่งหลิงซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเซิ่งกวงอย่างน้อยหมื่นกิโลเมตร ไม่ว่าผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุดนั้นจะเร็วแค่ไหนแต่พวกเขาก็ยังต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะไปถึงเมืองเพลิงภูต

“ท่านใต้เท้าผู้ตรวจการ อย่างร้อนใจไป”

หลิงอี ผู้ที่อุ้มเจียงอี้อยู่ กล่าวว่า “ด้วยชื่อเสียงผู้ตรวจการของท่านในตอนนี้ เหล่าอาณาจักรทั้งหลายจะไม่กล้ามีข้อต่อรองกับท่าน ตราบใดที่ท่านปู่ของท่านยังไม่ตาย เขาจะต้องได้รับการช่วยเหลืออย่างแน่นอนขอรับ”

เจียงอี้พยักหน้า แต่ก็ยังรู้สึกกังวลใจ ในโลกนี้เขามีญาติสนิทเพียงสองคนเท่านั้น นั่นคือเจียงหยุนไฮ่และเจียงเสี่ยวนู๋ หากมีผู้ใดกล้าทำร้ายพวกเขา เจียงอี้จะให้พวกมันชดใช้ด้วยชีวิตอย่างแน่นอน

เมื่อพวกเขาเร่งรีบตลอดทาง เจียงอี้และกลุ่มของเขาก็มาถึงเมืองเพลิงภูตยามฟ้ามืดแล้ว

เนื่องจากฟ้ามืดแล้ว ประตูเมืองจึงถูกปิดไปแล้ว มีทหารลาดตระเวนอยู่ตามกำแพงเมือง ในขณะที่หลิงอีกำลังจะแนะนำบางอย่าง ทันใดนั้นเจียงอี้ก็ตะโกนออกมาทันใด “เข้าไปกันเถอะ! สั่งสอนทุกคนที่กล้าขัดขวางเรา แต่อย่าฆ่าใครก็พอ!”

“ขอรับ!”

องค์หญิงหลิงเสวี่ยได้สั่งให้หลิงอีและคนอื่นๆฟังคำสั่งของเจียงอี้ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลใดๆ เขาอุ้มเจียงอี้และบินขึ้นกำแพงเมืองไปพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญอีกเก้าคน