- หน้าแรก
- ระบบเช็คอินพลิกชีวิต เมื่อระบบบังคับให้ฉันต้องรวย
- ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!
ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!
ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!
ช่วงเวลา 09:30 น. หร่วนชีชียืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกด้วยความเบิกบานใจ วันนี้เธอหยิบเอาชุดคลุมเต๋าที่ได้เป็นรางวัลจากระบบมาสวมใส่ พร้อมกับสั่งให้มันเปลี่ยนรูปร่างเป็นชุดเดรสลายฮาวด์สทูธสีชมพูสลับขาวสุดคาวาอี้ ก่อนจะสวมรองเท้าสีขาวคลาสสิกที่ทำจากผ้าทอเมฆาซึ่งเป็นไอเทมจากรางวัลเช่นกัน ข้อดีของมันน่ะเหรอ? ก็คือต่อให้เดินลุยโคลนแค่ไหนมันก็ไม่มีวันเปื้อนยังไงล่ะ!
นอกจากนี้ เธอยังสะพายกระเป๋าใบเล็กสีขาวเรียบหรู ซึ่งความจริงมันคืออุปกรณ์จัดเก็บมิติที่เจ้าถวนถวนตัวน้อยแอบใช้สิทธิ์แอดมินของระบบไปจิกออกมาจากกองของรางวัลเช็กอินเพื่อเธอโดยเฉพาะ
ขณะนี้คุณพ่อและคุณแม่ตระกูลหร่วนออกไปทำงานกันหมดแล้ว ในบ้านจึงเหลือเพียงหร่วนชีชีกับทีมบอดี้การ์ดสุดเท่ หลังจากเช็กความเป๊ะจนพอใจ เธอก็คว้ากระเป๋ามิติคู่ใจเดินนวยนาดออกไปข้างนอกทันที
วันนี้เธอมีนัดสำคัญกับเฟิงอวี่เพื่อคุยเรื่องพลังพิเศษและอยากจะขอให้เขาช่วยเป็นหนูทดลอง... เอ๊ย! ช่วยร่วมมือกับการทดลองของเธอเสียหน่อย หร่วนชีชีจึงเลือกนัดเจอที่ถิ่นของตัวเองอย่างสวนไวน์ป่าแอปริคอต อันที่จริงหร่วนชีชีไม่ใช่คนตื่นเช้าแต่ครั้นจะนัดสายกว่านี้ก็เกรงว่าจะก้ำกึ่งระหว่างมื้อเกินไป เธอเลยตัดสินใจจิ้มเวลาไว้ที่ 11:00 น. พอดีเป๊ะ กะว่าคุยธุระเสร็จปุ๊บ อาหารก็เริ่มเสิร์ฟปั๊บ ได้กินมื้อเที่ยงพอดี
‘อื้ม! การวางแผนของฉันนี่มันไร้ที่ติจริงๆเธอแอบยอตัวเองในใจ
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากยังพอมีเวลาเหลือ หร่วนชีชีจึงสั่งให้จ้านอีขับรถมุ่งหน้าไปยังสตาร์ไลท์พลาซ่าก่อน เพราะร้านชีชีเดลี่เคมิคอลเพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน ในฐานะเจ้าของร้านผู้น่ารัก เธอรู้สึกว่าควรแวะไปตรวจตราดูความเรียบร้อยเสียหน่อย แม้จะมีระบบแคชเชียร์สุดไฮเทคคอยจัดการทุกอย่างให้ แต่การเป็นเจ้าของที่เพิกเฉยเกินไปก็ดูจะไม่ค่อยดีนัก
“ระบบจ๊ะ... ในคลังเรายังมีอะไรขายอีกไหมเนี่ย? จะขายแค่แชมพูอย่างเดียว ชื่อร้านเดลี่เคมิคอลมันจะดูเหงาไปหน่อยนะ”
หร่วนชีชีพึมพำขณะนึกถึงของในสต็อก
[ ระบบผู้น่ารัก: ] “โฮสต์ครับ... ในคลังน่ะมีของจนล้นออกมาจะทับผมตายอยู่แล้วครับ ทั้งรางวัลเช็กอินรายวันเอย หรือที่คุณกดสุ่มเล่นตอนอารมณ์ดีเอย ถ้าโฮสต์อยากจะรื้อออกมาขายจริงๆ ผมว่าเราเปิดห้างสรรพสินค้าใหม่ยังได้เลยนะครับ หึๆ อยากให้ผมช่วยจัดหมวดหมู่ให้ไหมครับ?”
ณ สวนไวน์ป่าแอปริคอต
แม้หร่วนชีชีจะนัดไว้ตอนสิบเอ็ดโมงเช้า แต่สำหรับเฟิงอวี่นี่คือครั้งแรกที่เขาได้รับคำเชิญส่วนตัวจากเธอ ด้วยความตื่นเต้นบวกกับนิสัยส่วนตัวที่ชอบเผื่อเวลา เขาจึงมาถึงก่อนกำหนดถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม!
ตอนนี้เฟิงอวี่จึงได้แต่นั่งรออยู่ในห้องรับรองส่วนตัวด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งประหม่าและคาดหวัง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะโทรเร่งเธอแต่อย่างใด ทำเพียงแค่นั่งรออย่างสงบเสงี่ยมราวกับก้อนหินที่หล่อที่สุดในโลก
ทางด้านหร่วนชีชีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เมื่อเธอมาถึงร้านชีชีเดลี่เคมิคอลเธอก็ต้องขมวดคิ้วฉับ เมื่อเห็นว่าภายในร้านมีลูกค้าประปราย แต่เหล่าพนักงานต้อนรับกลับยืนเฉยๆ ไม่เข้าไปแนะนำสินค้า
‘เปิดร้านได้ไม่ทันไร บรรยากาศพนักงานก็เริ่มเฉื่อยแฉะแล้วเหรอเนี่ย? ต่อให้สินค้าเทพแค่ไหน ถ้าบริการแย่แบบนี้เสียชื่อหร่วนชีชีหมดพอดี!’
เธอตัดสินใจเดินฉับๆ เข้าไปในร้านทันที
“ยินดีต้อนรับสู่ชีชีเดลี่เคมิคอลค่ะ!”
เสียงทักทายดังขึ้นทันควัน อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ยังผ่านเกณฑ์
“นี่... เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ? ทำไมพนักงานถึงไม่เข้าไปดูแลลูกค้าล่ะ?”
หร่วนชีชีเอ่ยถามเสียงเรียบ เธอไม่ใช่คนประเภทชอบวีนโดยไม่มีเหตุผล สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นก็ได้
ต้องบอกก่อนว่าในการรับสมัครงานครั้งนี้ รูปถ่ายของหร่วนชีชีถูกส่งให้พนักงานทุกคนดูตั้งแต่วันแรก พร้อมคำกำชับหนักแน่นว่าในเครือชีชีกรุ๊ป คุณจะจำหน้าใครไม่ได้ก็ได้ แต่ต้องจำหน้าท่านประธานให้แม่น! ไม่งั้นถ้าเผลอไปขัดใจบอสเข้า เตรียมตัวไปร้องไห้ที่บ้านได้เลย’
พนักงานสาวที่ทำหน้าที่ต้อนรับมองหน้าหร่วนชีชีแวบแรกก็รู้สึกคุ้นตา แวบที่สองก็ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อ!
นี่เหรอ... บิ๊กบอสในตำนาน?
อายุน้อยกว่าฉันอีกมั้งเนี่ย! แต่ผิวดีมากกกก ขาวออร่าจับสุดๆ แถมผมนั่นน่ะ... เงางามจนน่าสัมผัสจริงๆ!
พนักงานสาวต้องสะกดกลั้นใจอย่างมากไม่ให้เผลอเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของท่านประธานสาว
“ทะ... ท่านประธานหร่วน คือว่า... สินค้าของวันนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้วค่ะ!”
พนักงานรีบอธิบายละล่ำละลัก
“ส่วนลูกค้าที่เห็นอยู่ในร้านตอนนี้ คือกลุ่มคนที่ขออนุญาตอยู่ถ่ายรูปต่อน่ะค่ะ พวกเขาอยากหามุมสวยๆ ถ่ายรีวิว พนักงานของเราเลยปล่อยให้พวกเขามีความเป็นส่วนตัวตามความต้องการของลูกค้าค่ะ”
หร่วนชีชีชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินว่าของหมดสต็อก’
ห๊ะ? หมดแล้วเหรอ?
ในวันเปิดร้านคนยังไม่เยอะขนาดนี้นี่นา เธอคิดว่าต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าคนจะเริ่มฮิตจนขายหมดตั้งแต่เช้าแบบนี้ ไม่นึกเลยว่าพลังของการบอกต่อจะรวดเร็วทันใจปานสายฟ้าแลบขนาดนี้!