เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!

ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!

ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!


ช่วงเวลา 09:30 น. หร่วนชีชียืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกด้วยความเบิกบานใจ วันนี้เธอหยิบเอาชุดคลุมเต๋าที่ได้เป็นรางวัลจากระบบมาสวมใส่ พร้อมกับสั่งให้มันเปลี่ยนรูปร่างเป็นชุดเดรสลายฮาวด์สทูธสีชมพูสลับขาวสุดคาวาอี้ ก่อนจะสวมรองเท้าสีขาวคลาสสิกที่ทำจากผ้าทอเมฆาซึ่งเป็นไอเทมจากรางวัลเช่นกัน ข้อดีของมันน่ะเหรอ? ก็คือต่อให้เดินลุยโคลนแค่ไหนมันก็ไม่มีวันเปื้อนยังไงล่ะ!

นอกจากนี้ เธอยังสะพายกระเป๋าใบเล็กสีขาวเรียบหรู ซึ่งความจริงมันคืออุปกรณ์จัดเก็บมิติที่เจ้าถวนถวนตัวน้อยแอบใช้สิทธิ์แอดมินของระบบไปจิกออกมาจากกองของรางวัลเช็กอินเพื่อเธอโดยเฉพาะ

ขณะนี้คุณพ่อและคุณแม่ตระกูลหร่วนออกไปทำงานกันหมดแล้ว ในบ้านจึงเหลือเพียงหร่วนชีชีกับทีมบอดี้การ์ดสุดเท่ หลังจากเช็กความเป๊ะจนพอใจ เธอก็คว้ากระเป๋ามิติคู่ใจเดินนวยนาดออกไปข้างนอกทันที

วันนี้เธอมีนัดสำคัญกับเฟิงอวี่เพื่อคุยเรื่องพลังพิเศษและอยากจะขอให้เขาช่วยเป็นหนูทดลอง... เอ๊ย! ช่วยร่วมมือกับการทดลองของเธอเสียหน่อย หร่วนชีชีจึงเลือกนัดเจอที่ถิ่นของตัวเองอย่างสวนไวน์ป่าแอปริคอต อันที่จริงหร่วนชีชีไม่ใช่คนตื่นเช้าแต่ครั้นจะนัดสายกว่านี้ก็เกรงว่าจะก้ำกึ่งระหว่างมื้อเกินไป เธอเลยตัดสินใจจิ้มเวลาไว้ที่ 11:00 น. พอดีเป๊ะ กะว่าคุยธุระเสร็จปุ๊บ อาหารก็เริ่มเสิร์ฟปั๊บ ได้กินมื้อเที่ยงพอดี

‘อื้ม! การวางแผนของฉันนี่มันไร้ที่ติจริงๆเธอแอบยอตัวเองในใจ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากยังพอมีเวลาเหลือ หร่วนชีชีจึงสั่งให้จ้านอีขับรถมุ่งหน้าไปยังสตาร์ไลท์พลาซ่าก่อน เพราะร้านชีชีเดลี่เคมิคอลเพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน ในฐานะเจ้าของร้านผู้น่ารัก เธอรู้สึกว่าควรแวะไปตรวจตราดูความเรียบร้อยเสียหน่อย แม้จะมีระบบแคชเชียร์สุดไฮเทคคอยจัดการทุกอย่างให้ แต่การเป็นเจ้าของที่เพิกเฉยเกินไปก็ดูจะไม่ค่อยดีนัก

“ระบบจ๊ะ... ในคลังเรายังมีอะไรขายอีกไหมเนี่ย? จะขายแค่แชมพูอย่างเดียว ชื่อร้านเดลี่เคมิคอลมันจะดูเหงาไปหน่อยนะ”

หร่วนชีชีพึมพำขณะนึกถึงของในสต็อก

[ ระบบผู้น่ารัก: ] “โฮสต์ครับ... ในคลังน่ะมีของจนล้นออกมาจะทับผมตายอยู่แล้วครับ ทั้งรางวัลเช็กอินรายวันเอย หรือที่คุณกดสุ่มเล่นตอนอารมณ์ดีเอย ถ้าโฮสต์อยากจะรื้อออกมาขายจริงๆ ผมว่าเราเปิดห้างสรรพสินค้าใหม่ยังได้เลยนะครับ หึๆ อยากให้ผมช่วยจัดหมวดหมู่ให้ไหมครับ?”

ณ สวนไวน์ป่าแอปริคอต

แม้หร่วนชีชีจะนัดไว้ตอนสิบเอ็ดโมงเช้า แต่สำหรับเฟิงอวี่นี่คือครั้งแรกที่เขาได้รับคำเชิญส่วนตัวจากเธอ ด้วยความตื่นเต้นบวกกับนิสัยส่วนตัวที่ชอบเผื่อเวลา เขาจึงมาถึงก่อนกำหนดถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม!

ตอนนี้เฟิงอวี่จึงได้แต่นั่งรออยู่ในห้องรับรองส่วนตัวด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งประหม่าและคาดหวัง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะโทรเร่งเธอแต่อย่างใด ทำเพียงแค่นั่งรออย่างสงบเสงี่ยมราวกับก้อนหินที่หล่อที่สุดในโลก

ทางด้านหร่วนชีชีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เมื่อเธอมาถึงร้านชีชีเดลี่เคมิคอลเธอก็ต้องขมวดคิ้วฉับ เมื่อเห็นว่าภายในร้านมีลูกค้าประปราย แต่เหล่าพนักงานต้อนรับกลับยืนเฉยๆ ไม่เข้าไปแนะนำสินค้า

‘เปิดร้านได้ไม่ทันไร บรรยากาศพนักงานก็เริ่มเฉื่อยแฉะแล้วเหรอเนี่ย? ต่อให้สินค้าเทพแค่ไหน ถ้าบริการแย่แบบนี้เสียชื่อหร่วนชีชีหมดพอดี!’

เธอตัดสินใจเดินฉับๆ เข้าไปในร้านทันที

“ยินดีต้อนรับสู่ชีชีเดลี่เคมิคอลค่ะ!”

เสียงทักทายดังขึ้นทันควัน อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ยังผ่านเกณฑ์

“นี่... เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ? ทำไมพนักงานถึงไม่เข้าไปดูแลลูกค้าล่ะ?”

หร่วนชีชีเอ่ยถามเสียงเรียบ เธอไม่ใช่คนประเภทชอบวีนโดยไม่มีเหตุผล สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นก็ได้

ต้องบอกก่อนว่าในการรับสมัครงานครั้งนี้ รูปถ่ายของหร่วนชีชีถูกส่งให้พนักงานทุกคนดูตั้งแต่วันแรก พร้อมคำกำชับหนักแน่นว่าในเครือชีชีกรุ๊ป คุณจะจำหน้าใครไม่ได้ก็ได้ แต่ต้องจำหน้าท่านประธานให้แม่น! ไม่งั้นถ้าเผลอไปขัดใจบอสเข้า เตรียมตัวไปร้องไห้ที่บ้านได้เลย’

พนักงานสาวที่ทำหน้าที่ต้อนรับมองหน้าหร่วนชีชีแวบแรกก็รู้สึกคุ้นตา แวบที่สองก็ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อ!

นี่เหรอ... บิ๊กบอสในตำนาน?

อายุน้อยกว่าฉันอีกมั้งเนี่ย! แต่ผิวดีมากกกก ขาวออร่าจับสุดๆ แถมผมนั่นน่ะ... เงางามจนน่าสัมผัสจริงๆ!

พนักงานสาวต้องสะกดกลั้นใจอย่างมากไม่ให้เผลอเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของท่านประธานสาว

“ทะ... ท่านประธานหร่วน คือว่า... สินค้าของวันนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้วค่ะ!”

พนักงานรีบอธิบายละล่ำละลัก

“ส่วนลูกค้าที่เห็นอยู่ในร้านตอนนี้ คือกลุ่มคนที่ขออนุญาตอยู่ถ่ายรูปต่อน่ะค่ะ พวกเขาอยากหามุมสวยๆ ถ่ายรีวิว พนักงานของเราเลยปล่อยให้พวกเขามีความเป็นส่วนตัวตามความต้องการของลูกค้าค่ะ”

หร่วนชีชีชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินว่าของหมดสต็อก’

ห๊ะ? หมดแล้วเหรอ?

ในวันเปิดร้านคนยังไม่เยอะขนาดนี้นี่นา เธอคิดว่าต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าคนจะเริ่มฮิตจนขายหมดตั้งแต่เช้าแบบนี้ ไม่นึกเลยว่าพลังของการบอกต่อจะรวดเร็วทันใจปานสายฟ้าแลบขนาดนี้!

จบบทที่ ตอนที่ 421: ชื่อตอนน่ะเหรอ... คิดไม่ออกเหมือนกันย่ะ!

คัดลอกลิงก์แล้ว