ตอนที่ 342: ชีวิตนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวัน!

หลังจากที่ทนายจินกลับไปได้ไม่นาน แอปเปิลทุกลูกในร้านก็ถูกกวาดจนเกลี้ยงสต็อก ทิ้งให้เหลียงเทียนเทียนและเพื่อนสาวอีกสองคนยืนนิ่งมองหร่วนชีชีด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าควรจะอึ้งหรือทึ่งก่อนดี

"ฉันก็พอรู้อยู่นะว่ารูมเมทฉันรวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยเบอร์ใหญ่ขนาดนี้!"

"ฉันมันโง่เอง... โง่จริงๆ!"

"ชีชี... เธอเนี่ยนะ... ขยันทำให้พวกเราเซอร์ไพรส์ได้ตลอดเลยจริงๆ"

หร่วนชีชี: "..." (ไปไม่เป็นเหมือนกันนะเนี่ย)

"เอาละๆ บ่ายนี้ยังมีเรียนกันนะจ๊ะ ถ้าพวกเธอไม่อยากกินข้าวเที่ยง แต่ฉันหิวจนไส้จะกิ่วแล้ว"

โชคดีที่ไบรท์แคปิตอลอยู่ไม่ไกลนัก เธอสามารถแวะกลับไปกินข้าวแล้วค่อยบึ่งรถไปมหาวิทยาลัยได้ทันเวลาพอดี

"ฉันจะกลับไปกินข้าวแล้วนะ แล้วพวกเธอล่ะ..."

"ฉันจะเอาแอปเปิลกลับไปเก็บที่บ้านก่อน แล้วค่อยตามไปที่มหาลัย"

"ชีชี ถามจริงๆ เถอะ เรื่องที่บ้านในโครงการไบรท์แคปิตอลทั้งหมดเป็นของเธอนี่... เรื่องจริงเหรอ?"

โจวเหวินถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพราะขนาดจะจินตนาการตามเธอยังคิดไม่ออกเลยว่ามันจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน

"จริงสิคะ จริงยิ่งกว่าไข่มุกแท้อีก! เรื่องแบบนี้เช็กกับกรมที่ดินได้เลยนะ ฉันไม่กล้าโกหกเรื่องที่โป๊ะแตกง่ายแบบนี้หรอก"

"พี่สาว... ถ้า... ฉันหมายถึงถ้าเกิดว่าตอนที่ฉันเริ่มทำงานแล้วต้องหาที่เช่าบ้านขึ้นมา พี่สาวพอจะลดราคาให้ฉันได้ไหมจ๊ะ?"

โจวเหวินไม่กล้าไปเช่าพวกห้องเช่าราคาถูกตามแหล่งชุมชนแออัดเพราะห่วงเรื่องความปลอดภัย แต่พวกคอนโดมิเนียมที่มีระบบรักษาความปลอดภัยดีๆ ค่าเช่ามันก็โหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กจบใหม่

เยี่ยนเกอเองก็หันมามองหร่วนชีชีด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวิบวับเช่นกัน

ถ้าได้ส่วนลดสักนิดในช่วงเป็นมนุษย์เงินเดือนหน้าใหม่ก็คงช่วยให้หายใจคล่องขึ้นเยอะ ไว้หน้าที่การงานมั่นคงเมื่อไหร่ค่อยขยับไปจ่ายราคาเต็มก็ยังไม่สาย

"พอดีว่ามีห้องว่างอยู่บ้างเหมือนกันนะ ส่วนเรื่องค่าเช่า... เอ่อ คือฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันให้คอนแท็กคนในบริษัทที่ดูแลเรื่องนี้ให้แล้วกันนะ มีอะไรพวกเธอก็ติดต่อเขาได้เลย"

หร่วนชีชีอึกอัก เธอไม่กล้าบอกจริงๆ ว่าค่าเช่าที่ซื่อจี้อวิ๋นติ่งหรือที่ไบรท์แคปิตอลน่ะ เริ่มต้นก็เดือนละ 200 000 กว่าหยวนเข้าไปแล้ว... ต่อให้เธอลดให้ครึ่งราคา พวกเพื่อนๆ ก็ยังจ่ายไม่ไหวอยู่ดี!

"แต่ว่า... อสังหาฯ ในมือฉันส่วนใหญ่ค่าเช่ามันค่อนข้างสูงน่ะ อาจจะไม่ค่อยเหมาะกับมือใหม่หัดทำงานเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันจะกำชับเขาให้ช่วยหาห้องที่มันสมเหตุสมผลให้พวกเธอแล้วกันนะ"

เหลียงเทียนเทียนอาจจะพอรู้ราคาขายของโครงการหรูๆ พวกนี้อยู่บ้าง แต่เรื่องราคาเช่านี่เธอแทบไม่มีข้อมูลเลย

ก็นะ... คุณหนูอย่างเธอเคยต้องเช่าบ้านอยู่ซะที่ไหนล่ะ

"ไม่เป็นไรๆ ตอนนี้พวกเรายังไม่ต้องใช้หรอก นี่ยังไม่ประกาศผลสอบบัณฑิตวิทยาลัยเลย ยังมีเวลาอีกตั้งหลายเดือน"

"โอเคจ้ะ งั้นถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ ฉันไปก่อนละ พวกเธอก็รีบไปหาอะไรกินด้วยล่ะ"

จ้านอีและทีมบอดี้การ์ดขับรถมารอรับที่หน้าประตูร้านเรียบร้อยแล้ว

หร่วนชีชีขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนจะเลื่อนกระจกลงแล้วโบกมือลาเพื่อนทั้งสามคน

"ฉันก็ไปเหมือนกันนะ... บ้านของยัยเศรษฐีนั่นพวกเธออาจจะเช่าไม่ไหว แต่ฉันก็มีห้องในชื่อตัวเองอยู่สองสามที่เหมือนกัน ถ้ามีอะไรก็มาหาฉันได้นะ"

เหลียงเทียนเทียนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

"ในฐานะเพื่อน ฉันให้ราคาพิเศษเลย"

แต่แน่นอนว่าอสังหาฯ ของเหลียงเทียนเทียนกับของหร่วนชีชีมันคนละระดับกัน ห้องของเทียนเทียนคือห้องที่ครอบครัวซื้อไว้เก็งกำไรเพื่อเป็นสินเดิมในอนาคต ซึ่งเธอไม่ได้กะจะปล่อยเช่าจริงจังอยู่แล้ว การให้โจวเหวินกับเยี่ยนเกอไปอยู่ด้วยจึงเป็นการช่วยเหลือกันตามประสาเพื่อนมากกว่า

"พวกเธอเนี่ยนะ... ไม่เคยนึกถึงจิตใจของครอบครัวชนชั้นแรงงานอย่างพวกเราเลย! รีบไปกันเลยไป๊! ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะสะกดกลั้นสัญชาตญาณโจรเรียกค่าไถ่ไว้ไม่ไหวแล้วนะ!"

ให้ตายเถอะ ทำไมทุกคนถึงรวยขนาดนี้!

คนรวยล้นโลกขนาดนี้ ทำไมหนึ่งในนั้นจะเป็นโจวเหวินคนนี้บ้างไม่ได้หรือไง?

"ระวังหน่อยนะจ๊ะ ชุดที่ฉันใส่อยู่นี่ราคา 200 000 หยวนนะ ถ้าเธอเตะมาทีเดียว เงินเดือนพ่อแม่เธอหายวับไปหลายเดือนเลยนะจะบอกให้!"

เท้าของโจวเหวินที่เตรียมจะขยับเข้าไปแกล้งเตะเพื่อนสาวคนรวย ชะงักกึกแล้วค่อยๆ วางลงอย่างจำนน

ชีวิตนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวันจริงๆ!