ตอนที่ 332 : ฉันจะบอกความลับอะไรให้เอาไหม?

“นี่ๆ ฉันจะบอกความลับอะไรให้ฟังนะ!”

เสียงใสๆ นั้นเป็นของเพื่อนนักศึกษาจากหอพักห้องข้างๆ ที่สนิทสนมกับโจวเหวินและคนอื่นๆ เป็นอย่างดี

พอสาวน้อยคนนั้นได้ยินว่ามี "ความลับ" ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที

“ไหนๆ รีบเหลามาซิ!”

“แอปเปิลรูบี้วางขายอย่างเป็นทางการวันนี้แล้วจ้า! เดี๋ยวฉันส่งพิกัดร้านให้ในวีแชตนะ ของมีจำกัด ใครดีใครได้... ไปละนะ พวกเรารีบ!”

โจวเหวินโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเพื่อนสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าแขนเยี่ยนเกอแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปอย่างไวชนิดที่ฝุ่นตลบ

กว่าสาวน้อยคนนั้นจะดึงสติกลับมาได้ โจวเหวินกับเยี่ยนเกอก็ทิ้งห่างไปไกลแล้ว เธออ้าปากค้างจนเป็นรูปตัวโอ

“โจวเหวิน! เยี่ยนเกอ! รอฉันด้วยสิ!”

โถ่เอ๊ย อยู่ชั้นเดียวกันแท้ๆ ไปช้อปปิ้งด้วยกันหน่อยก็ไม่ได้!

แต่เสียงตะโกนนั้นก็ไปไม่ถึง เพราะสองสาววิ่งหายลับตาไปนานแล้ว

.

อีกด้านหนึ่งหร่วนชีชีเดินทางมาถึงร้านชีชีเฟรชฟู้ดเป็นที่เรียบร้อย พอเธอเปิดประตูร้านปุ๊บ หุ่นยนต์ส่งของอัจฉริยะที่สั่งงานผ่านระบบบริหารจัดการก็มาถึงพอดี

เนื่องจากแอปเปิลทั้งหมดถูกชำระเงินเข้าระบบเรียบร้อยแล้ว ชีชีจึงสั่งการให้หุ่นยนต์ลำเลียงแอปเปิลขึ้นชั้นวางทันที

จำนวน 1,000 ลูก จะว่ามากก็มาก จะว่าน้อยก็น้อยพอกล่อมแกล้ม แต่พอเอามาจัดวางเรียงรายบนชั้นโชว์ มันก็เติมเต็มพื้นที่จนดูละลานตาไปหมด

ชีชีแอบคัดแอปเปิลลูกสวยๆ ออกมา 15 ลูก แล้วนำไปเก็บไว้ในตู้ใต้เคาน์เตอร์ชำระเงินแยกต่างหาก

พองานเสร็จสิ้น เจ้าหุ่นยนต์ส่งของก็ถอยฉากออกไปอย่างเงียบเชียบทิ้งให้ร้านตกอยู่ในความสงบ เนื่องจากเป็นร้านเปิดใหม่และยังเช้าตรู่อยู่เลยไม่ค่อยมีคน หร่วนชีชีที่ไม่มีอะไรทำจึงเริ่มนั่งสัปหงกจนหัวเกือบโขกเคาน์เตอร์

“ชีชี!!”

เสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นของโจวเหวินดังสนั่นจนหร่วนชีชีสะดุ้งเฮือก ลืมตาตื่นขึ้นมาทันควัน

พอเห็นว่าเป็นโจวเหวินกับเยี่ยนเกอ สายตาที่เกือบจะวีนของเธอก็อ่อนโยนลง

“มากันแล้วเหรอ นี่จ้ะ... ส่วนที่ฉันกั๊กไว้ให้พวกเธอ ส่วนบนชั้นนั่นถ้าอยากได้เพิ่มก็หยิบได้ตามสบายเลยนะ โชว์บัตรนักศึกษาลดได้ 10% จ้า”

“เอ๊ะ ทำไมมีเธออยู่คนเดียวล่ะ?”

เยี่ยนเกอถามพลางมองไปรอบๆ ร้าน

ถึงจะรีบเปิดร้านแค่ไหน แต่นี่ถึงขั้นไม่จ้างพนักงานแคชเชียร์เลยเหรอ? เธอรู้สึกว่าการที่หร่วนชีชีมายืนเฝ้าร้านคนเดียวแบบนี้มันดูแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

“อ๋อ พอดีฉันยังหาพนักงานถูกใจไม่ได้น่ะ บ้านฉันก็อยู่แถวนี้ โรงเรียนก็ใกล้ๆ เลยแวะมาช่วยดูให้ก่อน เดี๋ยวถ้าจ้างพนักงานได้เมื่อไหร่ ฉันก็จะสละตำแหน่งแบบสวยๆ แล้วล่ะ”

ชีชีตอบกลั้วหัวเราะ

“งั้นก็หมายความว่า... พวกเราใช้สิทธิ์เด็กเส้นได้ตลอดเลยใช่ปะ?”

โจวเหวินตาลุกวาว ถ้าชีชีเฝ้าร้านเอง เธอก็ไม่ต้องกลัวว่าจะอดกินแอปเปิลรูบี้น่ะสิ

“ได้แค่คนละไม่เกิน 5 ลูกต่อวันเท่านั้นแหละจ้า ห้ามโลภนะ!”

หร่วนชีชีเบรกทันที เพราะแอปเปิลรูบี้ราคาไม่ใช่เล่นๆ เมื่อเทียบกับฐานะทางบ้านของเพื่อนทั้งสองคน ขืนกินเยอะกว่านี้ระยะยาวมีหวังได้กระเป๋าฉีกแน่

“ฉันกินวันละลูกก็พอแล้ว 5 ลูกนี่ก็อยู่ได้ตั้ง 5 วัน ไม่จำเป็นต้องฟาดวันละ 5 ลูกหรอก”

“ฉันก็เหมือนกัน”

เยี่ยนเกอเสริม

ถึงแอปเปิลนี่จะอร่อยระดับเทพแค่ไหน แต่พวกเธอก็ตั้งใจจะกินแค่ในช่วงติวสอบ ป.โท เท่านั้นแหละ แถมวันละลูกก็ถือว่าหรูหราหมาเห่าสุดๆ แล้ว ถ้ากินมากกว่านี้คงต้องไปกินแกลบแทนข้าว

“ซื้อตามกำลังนะจ๊ะ ขายได้มากได้น้อยฉันไม่ซีเรียสอยู่แล้ว”

ชีชียักไหล่แบบคนสวยรวยทรัพย์

ก็แหม... แอปเปิลเทพขนาดนี้ ยังไงก็ขายเกลี้ยงอยู่แล้ว ไม่ต้องลุ้นให้เหนื่อย!

“โจวเหวิน! เยี่ยนเกอ!”

ขณะที่สามสาวกำลังคุยกันเพลินๆ เสียงหอบแฮกๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน โจวเหวินกับเยี่ยนเกอหันไปมอง... ว้าว! ยัยเพื่อนห้องข้างๆ นี่นา วิ่งมาไวเหมือนกันแฮะ!

“อ๊ะ! เทพ... คุณหร่วนชีชี?”

สาวน้อยคนนั้นเกือบจะหลุดเรียก "เทพธิดาชีชี" ออกมาแล้ว แต่พอเห็นเจ้าตัวยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าก็กลัวว่าจะเสียมารยาท เลยรีบเปลี่ยนคำเรียกทันที

“ฉันเองจ้ะ มาซื้อแอปเปิลรูบี้เหมือนกันใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ! ฉันจะมาซื้อแอปเปิล!”

สาวน้อยคนนั้นตอบตะกุกตะกัก หน้าแดงแป๊ดด้วยความเขินที่ได้เจอไอดอลในดวงใจใกล้ๆ จนแทบจะลืมวิธีพูดภาษาคนไปเลย

“ชั้นวางอยู่ตรงโน้นเลยจ้ะ ลูกละ 120 หยวน มีบัตรนักศึกษาลดเหลือ 108 หยวนนะ ซื้อเท่าที่ไหวนะจ๊ะ อย่าฝืน”

หร่วนชีชีเตือนด้วยความหวังดี เพราะเธอกลัวว่าใครบางคนจะวู่วามช้อปจนหมดตัว แล้วต้องลำบากเรื่องค่าครองชีพจนกลับมาโวยวายทีหลัง มันจะเสียบรรยากาศความรวยแบบชิลๆ ของเธอไปหมด!