บทที่ 127 กวาดล้าง

เจียงนี่หลิวและจ่างซุนอู๋จี้ยืนอยู่บนรถม้าสงคราม แม้ว่าเจียงอี้จะดูบอบบางและน่าสังเวชอย่างมากราวกับว่าเขาสามารถล้มลงไปได้ทุกเวลา แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรอย่างรีบร้อน

มันช่างน่ากลัวเหลือเกินเมื่อเจียงอี้กระโดดลงมาจากอากาศแล้วปล่อยฝ่ามือระเบิดแก่นแท้ ด้วยฐานะของเจียงนี่หลิวและจ่างซุนอู๋จี้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ทั้งคู่จะไม่เสี่ยงตัวเองหลังจากเกิดฉากข่มขวัญเช่นนั้น

เจียงนี่หลิวตวัดดาบยาวที่อยู่ในมือของเขาและคำราม "ใครก็ตามที่ฆ่าคนผู้นี้ได้จะได้รางวัลหนึ่งล้านตำลึงทองและได้เลื่อนยศ! ใครที่กล้าเปลี่ยนใจ ผู้นั้นจะโดนโทษตายอย่างไม่มีการละเว้น"

“ฮะ…”

ชายนับไม่ถ้วนจากกองทัพทหารตะวันตก ตระกูลเจียงและตระกูลจ่างซุนต่างสั่นคลอนเมื่อเห็นเจียงอี้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ผมของเขายุ่งเหยิง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดและเขาดูเหมือนปีศาจร้ายที่เต็มไปด้วยการแก้แค้น

พวกเขาจะฆ่าคนที่ปรากฏออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และรอดชีวิตจากการตกลงมาจากกลางอากาศได้อย่างไร? นอกจากนี้มนุษย์จะปล่อยกลิ่นอายของจิตสังหารที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ได้อย่างไร?

มีบางอย่างเกี่ยวกับเจียงอี้ที่แปลกประหลาดเกินกว่าจะอธิบายได้ ซึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัวและรู้สึกไม่ปลอดภัย การเห็นสิ่งที่เราไม่รู้จักมาก่อน มักจะปลูกฝังความกลัวให้กับผู้คน

แต่เจียงนี่หลิวเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ คำพูดของเขาเทียบเท่ากับคำสั่งทางทหาร เจียงเปี๋ยหลีนั้นเข้มงวดที่สุดเมื่อพูดถึงการฝึกทหารให้เป็นระเบียบ ดังนั้นกองทัพทหารตะวันตกจะต่อต้านคำสั่งดังกล่าวได้อย่างไร?

"ฆ่า!"

ในไม่ช้าผู้บัญชาการสี่หรือห้าคนก็กัดฟันของพวกเขาและพุ่งเข้าหาเจียงอี้ด้วยกระบี่ในมือของพวกเขา ผู้คนจากตระกูลเจียงและตระกูลจ่างซุนก็ได้ติดตามไปอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าเจียงอี้จะบาดเจ็บสาหัส แน่นอนว่า เขาคงพ่ายแพ้ตั้งแต่จำนวนคนแล้ว ใช่ไหม?

"ฆ่าเขา! มีสมบัติล้ำค่าอยู่ในตัวเจียงอี้! สมบัตินั้นจะตกเป็นของใครก็ตามที่สามารถฆ่าเขาได้!"

กู้ซานเหอส่งเสียงคำรามขณะที่เขากวัดแกว่งกระบี่สีแดงเพลิง อย่างไรก็ตามเขาก็ยังคงอยู่กับที่ในจุดเดิม ผู้บัญชาการหลิวกำลังทำสัญญาณให้ลูกน้องของเขาล้มล้างเจียงอี้ แต่เขาก็ไม่ได้นำทัพและยังคงอยู่กับที่เช่นเดียวกับกู้ซานเหอเช่นกัน

พวกเขาทั้งสองทราบดีว่าเจียงอี้เข้าสู่กับดักมรณะได้และยังกระโดดลงมาจากกลางอากาศอย่างแปลกประหลาดโดยที่เขาไม่ตาย ต้องมีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นกับเขาแน่ จะต้องมีบางสิ่งที่แปลกเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากพวกเขาสองคนพุ่งไปข้างหน้า พวกเขาก็คงจะตายโดยไม่รู้ตัว!

การคาดเดาของพวกเขาถูกต้อง!

เมื่อผู้คนที่อยู่ห่างจากเจียงอี้เพียงไม่กี่เมตรซึ่งเจียงอี้นั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง เจียงอี้เงยหัวขึ้นมาอย่างช้าๆและมองไปรอบๆด้วยสายแดงก่ำ ทำให้ทุกคนสั่นเทาไปด้วยความกลัว

จิตสังหารที่ไม่หยุดหลั่งไหลออกมาจากร่างกายของเขาดูดกลืนคนหลายร้อยที่พุ่งเข้าหาเขาทันที ดวงตาแดงก่ำของเขาตรึงผู้ที่อยู่ขั้นที่สี่หรือห้าของขอบเขตจื่อฝู่ให้ยืนแน่นิ่งอยู่ภายหน้า จากนั้นเขาพุ่งเข้าหาพวกนั้น!

"กึก กึก!"

กลิ่นอายสังหารที่น่าสะพรึงกลัวทำให้ร่างกายของจอมยุทธอ่อนแอลงและทรุดตัวลงกับพื้นทันที จอมยุทธส่วนใหญ่ก็หยุดวิ่งและยืนนิ่งอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง

มีเพียงผู้บัญชาการสี่หรือห้าคนจากขอบเขตจื่อฝู่และผู้นำกลุ่มน้อยกว่ายี่สิบคนยังคงวิ่งตรงไปที่เจียงอี้ต่อ แต่ความเร็วของพวกเขากลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ฝ่ามือระเบิดแก่นแท้!

มุมปากของเจียงอี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโหดร้ายและฝ่ามือของเขารวมแก่นแท้พลังสีดำเข้าด้วยกันเกือบจะในทันที ฝ่ามือระเบิดแก่นแท้ที่เขากำลังจะปล่อยออกไปนั้นแตกต่างจากฝ่ามือก่อนหน้านี้ที่เขาใช้แก่นแท้พลังสีดำเพียงสิบเส้น แต่…ในครั้งนี้เขาปลดปล่อยแก่นแท้พลังสีดำเกือบทั้งหมดออกมา

"อ๊ะ? ถอยเดี๋ยวนี้!"

การแสดงออกของผู้บังคับการขอบเขตจื่อฝู่เปลี่ยนไปในทันที พวกเขาหันกลับไปและตั้งใจที่จะหลบหนีอย่างไม่ลังเล ฝ่ามือแก่นแท้นั้นยังไม่ได้ถูกปล่อยออกมา แต่ความกดดันที่น่ากลัวนั้นทำให้พวกเขาแทบจะหายใจไม่ออก

พลังของจอมยุทธต่างก็ลดลงครึ่งหนึ่งเนื่องจากเจตจำนงแห่งการสังหาร ดังนั้นจึงไม่มีวิธีที่พวกเขาจะสามารถป้องกันตนเองจากการโจมตีที่น่ากลัวนี้ได้เลย

"ฟึ่บ!"

ความเร็วของเจียงอี้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเนื่องจากไม่ได้รับผลกระทบ ในขณะที่ความเร็วของคู่ต่อสู้ถูกกดไว้ เจียงอี้ดึงแก่นแท้พลังสีดำจำนวนมากออกไปที่ปลายเท้าของเขาและมันก็เพิ่มความเร็วของเขาทันทีพร้มอกับกระโดด เขาปล่อยความน่ากลัวและเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปยังฝ่ายตรงข้ามของเขา และปล่อยฝ่ามือออกไป!

"บูมมมมม!"

คลื่นเสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวจากแก่นแท้พลังที่ปกคลุมคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า คลื่นระเบิดทำให้เกิดพื้นดินสั่นสะเทือนและอากาศบิดเบี้ยวในขณะที่ฝุ่นและควันก่อตัวขึ้นเป็นก้อนเมฆรูปเห็ด

แขนขาและเนื้อตัวขาดวิ่นที่นับไม่ถ้วนถูกระเบิดออกมาจากจุดระเบิด ทำให้เกิดฝนโลหิต ขณะที่พื้นดินถูกทำลายจนกลายเป็นหลุมลึกขนาดมหึมาซึ่งลึกลงไปหลายเมตร

"ฟู่ ฟู่…"

ผู้คนนับไม่ถ้วนสูดหายใจเฮือกใหญ่ คนที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยวและขอบเขตจื่อฝู่สามารถใช้ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์หรือระดับที่สูงกว่านั้นได้ขนาดนี้เชียวหรือ? เมื่อมองดูจอมยุทธขอบเขตจื่อฝู่ถูกทำลายและที่มาของเขานั้นยังไม่เป็นที่รู้จัก จิตวิญญาณของผู้คนมากมายต่างสั่นคลอนไปด้วยความกลัว

ความแข็งแกร่งของการต่อสู้ของไอ้สวะนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวและทรงพลังเช่นนี้ได้อย่างไร? เขาได้สมบัติอะไรจากสุสานราชันแห่งสวรรค์มา? เป็นไปได้ไหมว่ามันคือสิ่งประดิษฐ์ระดับศักดิ์สิทธิ์?

เจียงนี่หลิวและจ่างซุนอู๋จี้แสดงออกอย่างมืดมน แม้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะเดาได้ว่าพลังโจมตีของเจียงอี้ค่อนข้างน่ากลัว แต่พวกเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเป็นเช่นนี้ เขาจัดการฆ่าคนจำนวนมากด้วยฝ่ามือเดียวได้อย่างไร? แม้ว่าผู้บัญชาการสี่หรือห้าคนจะรอดชีวิตจากการโจมตี แต่พวกเขาก็บาดเจ็บสาหัส!

"เจียงอี้ เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ... "

ซูรั่วเสวี่ยยังคงนอนอยู่บนพื้นโดยไม่มีใครมารบกวนนาง แม้ว่าร่างกายของนางจะขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว แต่การกระพริบตาจากรูม่านตาของนางนั้นดูแวววาวและขนตาที่ยาวกระพือไปมา มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนางช่างน่าหลงใหล

"ฟึ่บ!"

เจียงอี้ถูกโจมตีด้วยแรงระเบิดอีกครั้ง อย่างไรก็ตามในขณะที่เขาเป็นต้นเหตุในการโจมตีครั้งใหญ่ครั้งนี้และพื้นดินกลายเป็นที่ว่างเปล่าอยู่ภายหน้าเขา ผลพวงจากการระเบิดนั้นกลับอ่อนแรงและไม่ได้ทำร้ายเขามากนัก เขาลุกขึ้นในเวลาไม่นาน และปล่อยจิตสังหารและพุ่งเข้าหากองทัพทหารตะวันตกตรงหน้าเขา

เลือดของเขาไหลออกมาและพลังงานของเขาก็ลดลงอย่างรวดเร็ว มีจอมยุทธมากมายอยู่รอบๆเขา เขาจะอ่อนแอลงเมื่อการต่อสู้ยาวนานขึ้น ดังนั้นเขาจะต้องใช้วิธีที่เร็วที่สุดเพื่อควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดและขัดขวางการโจมตีของจอมยุทธคนอื่นๆ!

"แกร๊ง แคร๊ง!"

เขาใช้ขาข้างหนึ่งของเขาเกี่ยวดาบขึ้นจากพื้นและจับมันด้วยมือของเขา หลังจากที่ดาบรวมกับแก่นแท้พลัง ดาบจะปล่อยวงแหวนที่ชัดเจนและคมชัด จากนั้นเจียงอี้ก็พุ่งไปข้างหน้าและกระโจนเข้าหาในกองทัพทหารตะวันตก

การสังหารหมู่ได้เริ่มขึ้นแล้ว!

เจียงอี้ไม่เคยเป็นคนใจดีและมีความเห็นอกเห็นใจที่จะปล่อยให้ผู้คนรอดไปได้ง่ายๆ สำหรับเขา ตราบใดที่คู่ต่อสู้เป็นศัตรู พวกเขาก็สมควรตาย! ด้วยสิ่งที่อยู่ในใจเขา เขาปล่อยจิตสังหารอันทรงพลังและขู่ขวัญคนจากตระกูลเจียง ตระกูลจ่างซุน รวมไปถึงทหารจากกองทัพทหารตะวันตก เขาตวัดดาบยาวของเขาไปในอากาศและเริ่มการสังหารหมู่อย่างไร้ปราณี

แสงจากดาบส่องสว่างขณะที่เลือดและแขนถูกตัดกระจายไปทั่วอากาศ!

เมื่อชีวิตต่างๆถูกพราก พื้นที่นั้นก็กลายเป็นนรกอีกครั้ง!

"ฟู่ ฟู่—"

สำหรับผู้ที่กล้าเข้ามาในสุสานราชันแห่งสวรรค์เพื่อค้นหาสมบัติ พวกเขาจะเห็นผู้คนถูกสังหารแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ฆ่าใครก็ตาม อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไรที่น่าสะพรึงเช่นนี้!

ด้วยน้ำมือของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ร่างถูกปกคลุมไปด้วยเลือด ดวงตาของเขาส่องแสงสีแดงและดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงขั้นที่เจ็ดของขอบเขตฉูติ่ง ในอีกด้านหนึ่งจอมยุทธห้าหรือหกร้อยคนที่อย่างต่ำก็อยู่ขั้นที่เจ็ดหรือแปดของขอบเขตฉูติ่ง ความกลัวและความสิ้นหวังถูกเผยอยู่บนใบหน้าของพวกเขา

แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงใดๆเมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มค่อยๆกวัดแกว่งดาบของเขาและคร่าชีวิตของพวกเขาไปทีละคน

ทุกการสั่นไหวของดาบของเขาจะตัดศีรษะของคนคนนึง ชายหนุ่มที่ไร้ความปราณีไม่แสดงอารมณ์ใดๆบนใบหน้าของเขา มีเพียงดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงเหมือนปีศาจ

เขาฆ่าจอมยุทธทีละคนไปอย่างรวดเร็วและคร่าชีวิตไปจนกว่าเขาจะพอใจ แทนที่จะเป็นมนุษย์ เขากลับดูเหมือนเป็นปีศาจที่กระหายเลือดจากปรโลกเสียมากกว่า

ความเงียบนั้นร้ายแรงมากจนได้ยินเสียงเข็มตก ใบหน้าของทุกคนซีดไปหมดและพวกเขาดูสับสน มีเพียงซูรั่วเสวี่ยที่ยังคงนอนอยู่บนพื้นมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของนาง และเธอก็ยังคงกล่าวว่า "ดี! ชายชาตรีควรสังหารศัตรู และเมื่อสังหารศัตรูเขาไม่ควรมีความเมตตาใดๆ มีเพียงบุรุษที่แท้จริงเท่านั้นที่สามารถกวาดล้างกองกำลังและล้างบางทหารนับล้านได้…"

ไม่นะ! ทุกคนคงตายแน่ๆ ยกเว้นฝ่าบาทและนายน้อยจ่างซุน!

ดวงตาของกู้ซานเหอเต็มไปด้วยความกลัว เขาต้องการที่จะวิ่งหนี แต่การวิ่งหนีไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจียงนี่หลิวนั้นก็หมายถึงความตายด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตามหากเขายังอยู่ที่นี่ต่อไป เขาจะไม่มีโอกาสหลบหนีในภายหลังหากเขาถูกปกคลุมด้วยเจตจำนงแห่งการสังหารของเจียงอี้

เขาถอยห่างออกไปอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาหยุดกะพริบไม่ได้ ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นซูรั่วเสวี่ยที่กำลังนอนอยู่บนพื้น และดวงตาของเขาส่องประกาย เขาพุ่งเข้าหานางแล้วชักกระบี่สีแดงเพลิงในมือของเขาออกมา เขาถือกระบี่ของเขาเพื่อบังคับซูรั่วเสวี่ยและขู่ว่า "เจียงอี้ หยุดสิ่งที่เจ้าทำอยู่เดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าผู้หญิงของเจ้าซะ!"