ตอนที่ 35: เฟิ่งอวี่

อย่างไรก็ตาม ความสงสัยของหร่วนจิ้งหนานก็ดูท่าจะไม่มีใครมาให้คำตอบได้ในเร็วๆ นี้

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงสิบโมงเช้า แขกเหรื่อส่วนใหญ่ก็มาถึงกันเกือบครบแล้ว ห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เสียงแกะเมล็ดทานตะวันและเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นไม่ขาดสาย จนเริ่มจะกลายเป็นความวุ่นวายเล็กๆ

เมื่อเห็นว่าแขกมากันครบและพิธีขึ้นบ้านใหม่ช่วงเช้าเสร็จสิ้นลงแล้ว หร่วนเฉิงหลินและหลิวเหวินเหยียนก็เตรียมจะโทรเรียกเจ้าหน้าที่จากโรงแรมไอลิงตันให้มารับแขกทุกคนไปงานเลี้ยง

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของหร่วนเฉิงหลินก็แผดเสียงดังขึ้น

"ไหนคุณพ่อบอกว่าแขกมาครบแล้วไงคะ ทำไมยังมีคนโทรมาอีก?" หร่วนชีชีที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อดสงสัยไม่ได้

หร่วนเฉิงหลินเองก็ทำหน้าฉงน เพราะเขามั่นใจว่าเดินเช็กดูจนทั่วแล้วว่าไม่มีใครตกหล่น... อ้อ หรือจะเป็นครอบครัวฝั่งแม่ยาย? แต่หลังจากมีเรื่องผิดใจกันครั้งใหญ่คราวนั้น ยายแก่เจ้ากี้เจ้าการคนนั้นคงไม่กล้าบากหน้ามาหรอกมั้ง และถ้าแม่ยายไม่มา หร่วนเหวินเจ๋อก็คงไม่มีความกล้าพอจะโผล่หัวมาเหมือนกัน

"ฮัลโหล สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใครครับ?"

เบอร์ที่โทรเข้ามาไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในรายชื่อ แต่เพื่อไม่ให้เสียมารยาทเผื่อเป็นแขกที่ตกหล่น หร่วนเฉิงหลินจึงกดรับสาย

"ท่านผู้เฒ่าเฟิงเหรอครับ? อ๋อ... เสี่ยวอวี่นี่เอง! ได้เลยๆ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวอาจะกดเปิดลิฟต์ให้เดี๋ยวนี้แหละ"

หร่วนชีชีหูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อท่านผู้เฒ่าเฟิงกับเสี่ยวอวี่ เธอหันไปสบตากับหลิวเหวินเหยียนด้วยสายตาเป็นคำถามว่า 'ใครอ่ะแม่? หนูไม่เคยรู้เลยว่าเรามีญาติชื่อนี้ด้วย'

หลิวเหวินเหยียนตอบกลับทางสายตาว่า 'ถามแม่แล้วแม่จะไปถามใครล่ะลูก?'

ไม่มีใครสังเกตเห็นการสนทนาทางสายตาของคู่แม่ลูก หร่วนเฉิงหลินรีบไปจัดการเปิดลิฟต์ให้คนในสาย แถมยังออกไปยืนรอรับที่หน้าประตูด้วยท่าทางกระตือรือร้น แสดงว่าแขกคนนี้ต้องสำคัญมากแน่ๆ

สองแม่ลูกจ้องเขม็งไปที่ประตู ไม่นานนัก ร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้น

เนื่องจากชั้นนี้มีเพียงยูนิตเดียว และตอนนี้ทั้งตึกก็มีแค่ครอบครัวพวกเขาที่ย้ายเข้ามา ประตูหน้าบ้านจึงเปิดกว้างไว้เพื่อความสะดวกของแขกเหรื่อ

และทันทีที่หร่วนชีชีเห็นหน้าแขกผู้มาใหม่ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างแทบถลน!

เป็นเขานั่นเอง! ผู้ชายที่อุ้มเธอไปมาตั้งสองรอบที่ภัตตาคารไป่เว่ยวันนั้น!

คุณพ่อไปรู้จักคนระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

"มาๆ เดี๋ยวอาแนะนำให้รู้จัก นี่คือเฟิ่งอวี่ หลานชายของสหายร่วมรบของคุณปู่พวกลูกไง ชีชีทักทายพี่เขาหน่อยเร็ว"

หร่วนชีชีถึงกับอึกอักในใจ... ทักทายเหรอ? ทักในฐานะอะไรดีล่ะ? จะเรียกอาเฟิงก็ดูแปลกๆ แต่จะเรียกพี่ตั้งแต่วันแรกที่แนะนำตัวเป็นทางการมันก็ยังไงๆ อยู่ไหมนะ?

สุดท้ายเธอเลยเลือกที่จะข้ามประเด็นเรื่องสรรพนามไปก่อน

"เขาคือคนจากครอบครัวท่านผู้เฒ่าเฟิงที่คุณพ่อต้องไปเยี่ยมที่เมืองจิ่วเฉิงทุกปีใช่ไหมครับ?" คำพูดของหร่วนเซินเซินช่วยทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดลงได้ทันเวลา

หร่วนชีชีเพิ่งจะนึกออก ในเมื่อท่านผู้เฒ่าไม่ได้มาเอง แสดงว่าท่านยังอยู่ที่เมืองจิ่วเฉิงสินะ... แล้วนี่ไม่ใช่หลานชายสุดอัจฉริยะที่ท่านผู้เฒ่าชอบยกมายอให้คุณพ่อฟังบ่อยๆ หรอกเหรอ?

ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเห็นตัวจริงเลยสักครั้ง

พอได้มาเห็นตัวเป็นๆ แบบนี้ เรื่องความเก่งกาจยังบอกไม่ได้ แต่ออร่าความกดดันของเขาน่ะของจริง! ไม่เห็นเหรอว่าพอเขาเดินเข้ามา ทั้งห้องนั่งเล่นที่เคยเสียงดังก็เงียบกริบลงไปถนัดตา

"ใช่แล้ว อาเช็กกับคุณพ่อของเขาแล้ว ท่านผู้เฒ่าส่งเขามาน่ะ อาก็เพิ่งรู้ว่าเสี่ยวอวี่อยู่เมืองไห่เฉิง ไม่งั้นอาคงส่งเทียบเชิญไปให้ตั้งนานแล้ว... เสี่ยวอวี่ อาขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้เชิญล่วงหน้า อย่าถือสาอาเลยนะ"

หร่วนเฉิงหลินรู้สึกผิดจริงๆ ที่มองข้ามแขกคนสำคัญขนาดนี้ไป

"สวัสดีครับคุณอา คุณป้า... พวกคุณอาไม่ทราบว่าผมอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ความผิดของพวกคุณอาหรอกครับ ผมต่างหากที่มาโดยไม่ได้บอกกล่าว"

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่ที่บ้านโทรจิกไม่หยุด แถมยังสั่งตายว่าต้องมาให้ได้ เขาก็คงไม่โผล่มาที่เมืองไห่เฉิงตอนนี้หรอก

"อย่ามัวแต่ยืนเลย นั่งก่อนสิ... ชีชี ขยับไปหน่อยลูก อย่าขยับไปจองที่คนเดียวหมด"

หร่วนชีชี: "..." เธอเขยิบไปทางหลิวเหวินเหยียนเงียบๆ เหลือที่ว่างตรงกลางไว้พอดีสำหรับคนหนึ่งคน

"เอ่อ... ดื่มชาหน่อยนะคะ" หร่วนชีชีหยิบแก้วเซรามิกสะอาดขึ้นมา รินชาให้เขาหนึ่งจอก

มันคือชาปี้หลัวชุนเกรดพรีเมียมที่เธออุตส่าห์ไปจิ๊กมาจากโรงแรมไอลิงตันเพื่อเอาไว้รับแขกในวันนี้โดยเฉพาะ

"ขอบคุณครับ" เฟิ่งอวี่เอ่ยขอบคุณอย่างมีมารยาท เขาจิบเพียงเล็กน้อยก่อนจะวางลง

ออร่าของชายนคนนี้รุนแรงเกินไปจริงๆ พอเขานั่งลงข้างๆ หร่วนชีชีก็ถึงกับเสียสมาธิ เล่นมือถือไม่ลงเลยทีเดียว ตกลงเขาทำอาชีพอะไรกันแน่เนี่ย?

ตอนแรกเธอเดาว่าเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย แต่พอได้ยินคุณพ่อบอกว่าเป็นหลานเพื่อนคุณปู่ ก็คงไม่ใช่มาเฟียแล้วมั้ง... ดูจากมาดขรึมๆ บวกกับเหตุการณ์ที่ภัตตาคารวันนั้น หรือว่าเขาจะเป็นทหาร? ครั้งก่อนมีคนบาดเจ็บด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง...

ขณะที่หร่วนชีชีกำลังคิดฟุ้งซ่าน มือถือเธอก็สั่นแจ้งเตือน พอเปิดดูเป็นข้อความจากผู้จัดการโรงแรมว่ารถมารอรับที่หน้าโครงการแล้ว

"แม่คะ ผู้จัดการเฉินส่งข้อความมาบอกว่ารถของโรงแรมมารอแล้วค่ะ พวกเราเตรียมตัวลงไปกันเถอะ อย่าให้เขาต้องรอนานเลย"

"รถโรงแรมมาแล้วเหรอ? งั้นรีบไปกันเถอะ ฉันอยากจะเห็นโรงแรมไอลิงตันจะแย่แล้ว!" แขกคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

ชื่อเสียงของโรงแรมไอลิงตันในเมืองไห่เฉิงนั้นโด่งดังมาก ไม่ใช่แค่เรื่องบรรยากาศที่สวยงาม แต่ยังโด่งดังเรื่องราคาที่สวยงามจนน่าขนลุกอีกด้วย มีคำกล่าวที่ว่า ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนอนไอลิงตันนะ แต่กระเป๋าตังค์มันไม่คู่ควร'

"ตกลงครับ งั้นไปกันเถอะ... เสี่ยวอวี่ อาขอโทษจริงๆ นะ เพิ่งจะมาถึงแท้ๆ แต่ต้องย้ายที่ซะแล้ว" หร่วนเฉิงหลินบอกด้วยความเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ ผมเองที่มาสาย" เฟิ่งอวี่ตอบนิ่งๆ เพราะเขาเพิ่งเคลียร์งานเสร็จถึงรีบบึ่งมา

"แม่คะ เดี๋ยวหนูขับรถไปเองนะ หนูเมารถง่ายน่ะ" หร่วนชีชีหาข้ออ้าง เพราะหลังจบงานเลี้ยงเธอมีแผนจะแอบขับรถไปทำภารกิจเช็กอินที่ชานเมืองต่อ

ฮิๆ เรานี่มันอัจฉริยะจริงๆ~

"ได้ลูก งั้นให้พี่จิ้งเฟิงกับพี่จิ้งหนานไปเป็นเพื่อนนะ ขับรถระวังๆ ด้วยล่ะ... เสี่ยวอวี่ แล้วหลาน..."

"คุณป้าครับ ผมเอารถมาเอง พอดีหลังงานเลี้ยงผมมีธุระต่อนิดหน่อย คงไม่ได้ขึ้นรถรับส่งไปพร้อมแขกคนอื่นครับ"

"อ๋อจ้ะๆ งั้นถ้าไปถึงแล้วโทรหาคุณอานะ ที่บ้านไม่มีบัตรเชิญเหลือแล้ว เดี๋ยวให้อาออกไปรับ ไม่งั้นเจ้าหน้าที่อาจจะกักตัวหลานไว้" เพราะงานเลี้ยงส่วนตัวระดับนี้ โรงแรมจะไม่ปล่อยให้ใครเข้าถ้าไม่มีบัตรเชิญ

"เอาแบบนี้ไหมคะ... คุณขับรถตามหลังรถหนูไป ถ้าไปพร้อมกันกับเจ้าของงาน เขาไม่กักตัวแน่นอนค่ะ" หร่วนชีชีเสนอ เพราะในเมื่อเขาบอกว่ามีธุระต่อ เธอจะชวนเขามานั่งรถคันเดียวกันก็ดูจะเสียมารยาทไปหน่อย

เฟิ่งอวี่หันมามองหร่วนชีชีครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ตกลงครับ ขอบใจมากนะ... เสี่ยวชี"

หร่วนชีชี: "???"

เสี่ยวชีเนี่ยนะ? ปกติเขาต้องเรียก 'ชีชี' ไม่ใช่เหรอ?

แต่ถึงจะงง หร่วนชีชีก็ไม่ได้แย้งอะไร จะเรียกว่าเสี่ยวชีก็ไม่ได้เสียหาย แค่เธอเพิ่งเคยโดนเรียกแบบนี้เป็นครั้งแรก เลยรู้สึกไม่ค่อยชินหูเท่าไหร่

ช่วงเวลานี้พ้นช่วงเร่งด่วนตอนเช้าไปแล้ว การเดินทางไปยังโรงแรมไอลิงตันจึงค่อนข้างราบรื่น

มองจากระยะไกล หร่วนชีชีเห็นเฉินจิน ผู้จัดการโรงแรมยืนรอรับอยู่ที่หน้าประตูพร้อมกับพนักงานอีกกลุ่มใหญ่ แถมยังมีป้ายโปสเตอร์ขนาดมหึมาเขียนว่า "งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ตระกูลหร่วน" ตั้งเด่นเป็นสง่า

บนป้ายนั้นมีรูปถ่ายครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกหราอยู่กลางป้าย

เห็นชัดเลยว่าพวกเขาแอบคุยกับพ่อแม่เธอไว้แล้วแน่ๆ... ไม่รู้ไปแอบคุยกันตอนไหน กลายเป็นว่าเธอที่เป็นเจ้าของโรงแรมตัวจริง กลายเป็นคนนอกไปซะอย่างนั้น!

เฮ้อ... มันน่าน้อยใจนัก!

"ท่านประธานหร่วนครับ ครั้งก่อนผมไปดูงานต่างเมืองเลยไม่ได้มาต้อนรับด้วยตัวเอง ต้องขออภัยจริงๆ นะครับ" เฉินจินรีบเข้ามาทักทาย

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณทำงานให้โรงแรม ฉันเข้าใจ... แล้วคุณพ่อคุณแม่ฉันมาถึงหรือยังคะ?"

"นายท่านกับนายหญิงยังมาไม่ถึงครับ ท่านประธานจะเข้าไปข้างในก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมจะคอยดูทางนี้ให้เอง"

หร่วนชีชีหันไปมองคนข้างๆ ทั้งสามคน พี่จิ้งเฟิงกับพี่จิ้งหนานน่ะไม่เท่าไหร่ พวกพี่น้องคงยืนรอรับแขกด้วยกันได้ แต่เฟิ่งอวี่เนี่ยสิ... เขาดูจัดการยากจัง

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะรอรับแขกพร้อมพี่ๆ เอง"

ในฐานะผู้น้อย มันคงดูไม่งามถ้าเธอจะชิงเข้าไปนั่งก่อนแขกผู้ใหญ่จะมาถึง ต่อให้เฟิ่งอวี่จะเป็นแค่แขกคนหนึ่งก็ตาม