ตอนที่ 21 ดูนั่นสิ! เครื่องบินส่วนตัวล่ะ!

[ติ๊ง! ภารกิจเช็กอินวันนี้: โปรดเดินทางไปเช็กอินที่ สนามบินนานาชาติจิ่วเฉิงใต้ รางวัล: รอปลดล็อก]

วันเดินทางกลับมาถึงในชั่วพริบตา ระบบช่างรู้ใจเลือกจุดเช็กอินให้เป็นสนามบินพอดี ทำให้หร่วนชีชีไม่ต้องเสียเวลาปลีกตัวไปที่ไหนอีก

เมื่อวานนี้เธอเพิ่งไปเช็กอินที่หวังฟูจิ่งมา และรางวัลที่ได้รับก็ทำเอาเธอหัวใจพองโต มันคือกระเป๋าแอร์เมส รุ่น คอนสแตนซ์ หนังจระเข้พร้อมบัฟเคิลฝังเพชรระยิบระยับ! นอกจากนี้เธอยังได้รับสิทธิ์เป็น VIP ของแอร์เมส ซึ่งหมายความว่าในอนาคตเธอจะมีสิทธิ์ในการจองกระเป๋าก่อนใคร... แน่นอนว่าต้องภายใต้เงื่อนไขยอดใช้จ่ายที่เหมาะสมล่ะนะ

เที่ยวบินของเธอคือเวลา 10 โมงตรง แต่ด้วยระยะทางจากประตูทางเข้าไปจนถึงเลานจ์พักคอยที่ค่อนข้างไกล หร่วนชีชีจึงตัดสินใจออกจากบ้านล่วงหน้ากว่าหนึ่งชั่วโมง

กระโปรงท้ายรถถูกอัดแน่นไปด้วยกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 3 ใบ ซึ่งทั้งหมดนั้นคือผลพลอยได้จากการชอปปิ้งอย่างบ้าคลั่งที่เซ็นจูรี่พลาซ่านั่นเอง

เวลา 09.30 น. หร่วนชีชีเหยียบย่างเข้าสู่ตัวอาคารผู้โดยสาร

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็กอินสำเร็จครับ เนื่องจากโฮสต์เช็กอินติดต่อกันครบ 7 วัน ระบบขอมอบรางวัลสุดพิเศษ... เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว กัลฟ์สตรีม 650 พร้อมลานจอดส่วนตัว 1 แห่ง โปรดตรวจสอบและรับมอบด้วยนะครับเด็กดี]

"ฮะ... อะไรนะ?!"

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว? แถมลานจอดด้วยเนี่ยนะ?

นี่เธอต้องบินกลับเมืองไห่เฉิงเดี๋ยวนี้แล้วนะ จะเอาเวลาที่ไหนไปเซ็นรับเครื่องบินกันล่ะ!

แต่ดูเหมือนระบบเจ้าเล่ห์ หลังจากประกาศรางวัลเสร็จก็ทำตัวเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ที่ฟันแล้วทิ้ง เงียบกริบไม่ตอบสนองใดๆ ทิ้งให้โฮสต์สาวอย่างเธอยืนอึ้งอยู่กลางสนามบิน

แต่ก่อนที่หร่วนชีชีจะได้โวยวายในใจ สายเรียกเข้าก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์รหัสพื้นที่ของเมืองจิ่วเฉิงพอนึกถึงตอนเช็กอินครั้งก่อนๆ ที่จะมีเบอร์จากเมืองนี้โทรมาหาเสมอ เธอก็พอจะเดาออกว่าปลายสายเป็นใคร

Baby just hug me hug me Baby just hug me hug me. The reason for every heartbeat...

เสียงเพลงรอสายสุดคิ้วท์ดังขึ้น หร่วนชีชีสไลด์หน้าจอรับสายอย่างรวดเร็ว ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาบอร์ดดิ้ง ฟังหน่อยก็ไม่เสียหาย

"สวัสดีค่ะ หร่วนชีชีพูดค่ะ"

"สวัสดีครับคุณหนูหร่วน ผมฉีอวิ๋นเหอ กัปตันจากบริษัทการบินเยว่เฟยครับ เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว กัลฟ์สตรีม 650 ที่คุณสั่งซื้อไว้ ตอนนี้จอดรออยู่ที่ลานจอดส่วนตัวในสนามบินจิ่วเฉิงใต้เรียบร้อยแล้วครับ ไม่ทราบว่าคุณสะดวกมาเซ็นรับเครื่องตอนไหนดีครับ?"

เป๊ะ! เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย

"คือตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามบินแล้วค่ะ แต่อีกเดี๋ยวต้องรีบไปขึ้นเครื่องแล้ว ในเมื่อมันจอดอยู่ที่ลานจอดของฉันอยู่แล้ว งั้นเอาไว้ฉันกลับมาค่อยเซ็นได้ไหมคะ? พอดีต้องรีบไปโหลดกระเป๋าด้วย เวลาจะไม่ทันแล้วน่ะค่ะ"

ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้นะ แต่มันไม่ทันจริงๆ! การโหลดสัมภาระในสนามบินประเทศนั้นใช้เวลานานจะตาย แถมสนามบินจิ่วเฉิงที่เป็นเมืองหลวงนี่ยังใหญ่โตกว้างขวางแบบเดินจนขาลากอีกต่างหาก

"คุณเป็นลูกค้าระดับ VIP ของเรานะครับ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลย" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ผมจะจัดส่งเจ้าหน้าที่ไปดูแลเรื่องการโหลดกระเป๋าให้คุณเอง ไม่ทราบว่าไฟลต์ของคุณกี่โมงครับ? ผมจะรีบจัดการเรื่องเอกสารการบริการให้เสร็จก่อนเครื่องออกแน่นอน"

"เครื่องออกสิบโมงครึ่งค่ะ คุณแน่ใจนะว่าทัน?" หร่วนชีชีถามย้ำ เพราะการรักษาความปลอดภัยของสนามบินที่นี่เข้มงวดมาก ปกติควรเผื่อเวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง

"วางใจได้เลยครับ ไม่มีปัญหาแน่นอน โปรดเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังลานจอดส่วนตัวได้เลยครับ"

สิ้นคำพูดของฉีอวิ๋นเหอ ก็มีคนเดินตรงมาหาหร่วนชีชีทันที

"สวัสดีครับคุณหนูหร่วน เชิญทางนี้ครับ ส่วนเรื่องสัมภาระ เพื่อนร่วมงานของผมสองคนจะรับหน้าที่จัดการโหลดให้เองครับ"

ชายหนุ่มสามคนในชุดเครื่องแบบพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสีขาวสะอาดสะอ้าน เดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมืออาชีพ

นี่คือคนที่กัปตันฉีส่งมาเหรอ? เร็วเวอร์! แล้วนี่ฉันไม่ต้องไปยืนต่อแถวรอคิวแล้วใช่ไหมเนี่ย? หร่วนชีชีคิดในใจอย่างตื่นเต้น

"ในกระเป๋ามีของมีค่าเยอะมากเลยนะคะ รบกวนช่วยระมัดระวังตอนย้ายด้วยนะ" เธอยื่นกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ทั้งสามใบให้พนักงานชาย พร้อมกำชับด้วยความเป็นห่วง

ก็แหงล่ะ นอกจากของใช้ส่วนตัวแล้ว ในนั้นมีแต่ของแบรนด์เนมที่เธอตั้งใจเลือกให้พ่อกับแม่ทั้งนั้น แต่ละชิ้นราคาไม่ใช่เล่นๆ โดยเฉพาะชุดเครื่องประดับหยกชุดนั้นชุดเดียวก็ปาไปหลายล้านแล้ว!

"ไม่ต้องกังวลครับคุณหนูหร่วน กระเป๋าของคุณจะถูกส่งถึงมือในสภาพสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอนครับ"

พนักงานตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะนำทางเธอไปยังช่องทางพิเศษสำหรับลูกค้า VIP ซึ่งแยกส่วนออกมาจากผู้โดยสารทั่วไปอย่างสิ้นเชิง...