บทที่ 1052 - หานฮุ่ยผู้มองการณ์ไกล

แล้วเรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะ

ราชินีเพลงหลิวเฟยถามจางโหย่วว่ารักเธอไหม จางโหย่วจะตอบอะไรได้

ก็ต้องตอบว่า "รัก"

คนทั่วไปอาจใช้เวลาอยู่นอกเตียงมากกว่า แต่จางโหย่วไม่เหมือนกัน เขาคงใช้เวลาส่วนใหญ่บนเตียง นอกจากเวลากินข้าว อาบน้ำ และจัดการธุระส่วนตัว

เตียงกว้างเมตรแปด ยาวสองเมตร คงเป็นโลกทั้งใบของเขาในต่างประเทศตลอดสองสามวันนี้

หานฮุ่ยที่ยืนมองเจียงอีเหรินดูแลดอกไม้ต้นไม้ในลานบ้าน เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋าหลังจากวางสายจากหลี่เสี่ยวหง ตอนนี้ที่จีนเป็นเวลาเช้าตรู่ ที่ต่างประเทศน่าจะเพิ่งผ่านพ้นเที่ยงคืนมาไม่นาน

ไม่รู้ว่าจางโหย่วกับราชินีเพลงหลิวเฟยเสร็จสิ้นศึกรักหลังการพบกันอันยาวนานหรือยัง

คนหนึ่งเป็นราชาเพลง ควบตำแหน่งเจ้าของรางวัลแกรมมี่สาขาดนตรีคลาสสิก เรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์ดนตรีตัวจริงเสียงจริง อีกคนคือราชินีเพลงหลิวเฟยผู้ไร้ข้อกังขาในวงการ การปะทะกันของทั้งคู่ ต้องดุเดือดเลือดพล่านแน่นอน

หานฮุ่ยระงับความอยากรู้อยากเห็นบางอย่างลง

แล้วลุกไปช่วยเจียงอีเหรินดูแลต้นไม้เต็มลานบ้าน

เรื่องเลี้ยงสามี เจียงอีเหรินมีฝีมือจริงๆ ขนาดเลี้ยงจนไปขึ้นเตียงผู้หญิงอื่นได้ ก็ถือว่าเป็นตัวแม่เรื่อง "มีฝีมือ" แล้ว ส่วนเรื่องปลูกต้นไม้ เธอก็เก่งไม่แพ้กัน

คนอื่นปลูกต้นไม้พวกนี้ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต แต่เจียงอีเหรินปลูกแล้วงอกงามดีเหลือเกิน ฝีมือระดับนักจัดสวนมืออาชีพ

แสงแดดยามเช้าสาดส่อง

วันนี้เป็นวันที่สิบสองเดือนกันยายน อากาศเริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดทั้งเช้าและเย็น อีกประมาณสิบวันก็จะถึงกำหนดคลอดของเจียงอีเหริน แต่แน่นอนว่าต้องไปเตรียมตัวที่ศูนย์พักฟื้นหลังคลอดล่วงหน้า

ส่วนสตูดิโอโหย่วอีที่เจียงอีเหรินเปิดไว้ อัลบั้ม "ทะยานบิน" ของวงสือเยว่เทียนที่เซ็นสัญญาไว้ มียอดขายรวมทะลุสิบสามล้านชุดแล้ว แม้ในโลกออนไลน์จะยังมีเสียงด่าว่าจางโหย่ว "หมดมุก" ไม่ขาดสาย แต่ต่อให้ด่ายังไง ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสตูดิโอแห่งนี้ปั้นวงดนตรีดังขึ้นมาได้อีกวงต่อจากสวีหลุน

ต่อไปขอแค่ประคองตัวให้ดี เจียงอีเหรินจะออกไปทำงานหรือไม่ก็ไม่มีผลกระทบอะไร เพราะที่บ้านมีท่อน้ำเลี้ยงเพิ่มขึ้นมาอีกสองท่อ... พอนึกถึงเสียงร้องเพลงของจ้งเซี่ย หานฮุ่ยก็คาดการณ์ได้เลยว่า ถ้าลูกศิษย์คนโตของจางโหย่วเดบิวต์เมื่อไหร่ วงการเพลงต้องสะเทือนเลื่อนลั่นแน่นอน

ติดก็ตรงที่เธออายุมากแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเจียงอีเหรินเลือกจะวางมือตามราชินีเพลงหลิวเฟยจริงๆ เธอนอกจากจะช่วยดูแลสวีเมิ่งหานกับเด็กใหม่อีกสองคนที่บริษัทบีบให้ช่วยปั้นแล้ว เธอก็อาจจะขออาสาไปเป็นผู้จัดการให้ลูกศิษย์คนโตของจางโหย่วด้วยตัวเอง

ไม่ว่าจะภูมิหลัง หรือพรสวรรค์การร้องเพลง การจะโด่งดังนั้นไม่มีข้อกังขา อยู่ที่ว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน เพดานสูงสุดไม่รู้ แต่เพดานต่ำสุดก็น่าจะเป็นนักร้องหญิงระดับแถวหน้า ถ้าจางโหย่วช่วยดันสักหน่อย ระดับซูเปอร์สตาร์ก็ไม่ใช่ปัญหา

"งานโชว์ตัวของวงสือเยว่เทียนเป็นยังไงบ้าง"

หานฮุ่ยถาม

"ก็ดีนะ"

เจียงอีเหรินยิ้มตอบ

"แล้วพรีเซ็นเตอร์ล่ะ"

หานฮุ่ยถามต่อ

"พูดแล้วจะร้องไห้"

พอผู้จัดการพูดถึงเรื่องพรีเซ็นเตอร์ของวงสือเยว่เทียน เจียงอีเหรินก็ยิ้มแห้ง

ตามหลักแล้วอัลบั้ม "ทะยานบิน" ขายดีกว่าอัลบั้มของสวีหลุนตั้งเยอะ เกือบสองเท่าตัว แต่เรื่องงานพรีเซ็นเตอร์กลับไม่ได้ดั่งใจ

สวีหลุนนอกจากจะได้เป็นพรีเซ็นเตอร์เครื่องดื่มตั้งแต่ยังเป็นศิลปินฝึกหัด ช่วงก่อนหน้านี้ยังได้เป็นพรีเซ็นเตอร์เสื้อผ้าวัยรุ่น ยาหยอดตา และรองเท้าวิ่งอีกเจ้า

งานโชว์ตัวก็ผลตอบรับดี ตอนนี้ค่าตัวพุ่งไปถึงสองแสนต่อเพลงแล้ว ถือว่าเป็นดาวรุ่งที่โดดเด่นในรุ่นเดียวกัน

แต่วงสือเยว่เทียนต่างออกไป

ไม่ใช่ว่าไม่มีงานพรีเซ็นเตอร์ติดต่อมา มีน่ะมี แต่ที่ติดต่อมาถ้าไม่ใช่รองเท้าคนแก่ ก็แชมพูป้องกันผมร่วง เก้าอี้นวด หรือไม่ก็อาหารเสริม

เหมือนกับว่าตลาดกำหนดกลุ่มเป้าหมายของทั้งคู่ไว้ที่ผู้สูงอายุเท่านั้น สินค้าพวกนี้นอกจากถังเหยากับเย่จื่อจะไม่อยากรับแล้ว เจียงอีเหรินก็ไม่ให้รับเหมือนกัน

สินค้าพวกนี้เสี่ยงจะเกิดปัญหาได้ง่าย โดยเฉพาะพวกอาหารเสริม ที่มักจะมีโฆษณาเกินจริง ถ้าสองคนนั้นรับงานพวกนี้ อาจจะทำให้คนรุ่นใหม่รู้สึกต่อต้าน

สุดท้าย เจียงอีเหรินก็ได้ข้อสรุปว่าตำแหน่งทางการตลาดของทั้งคู่มีปัญหา ด้วยเหตุนี้ เจียงอีเหรินจึงโทรหาเว่ยเว่ย ให้ทั้งสองคนไปเรียนภาษาอังกฤษและเรียนเต้น เพื่อปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์

ศิลปินจะทำเงิน เพลงน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ภาพลักษณ์ต้องดึงดูดกลุ่มลูกค้าวัยรุ่นให้ได้

สวีหลุนตอนเดบิวต์ภาพลักษณ์ชัดเจนมาก แต่วงสือเยว่เทียน... ปัญหาใหญ่ ถ้าจะเน้นแค่ร้องเพลงอย่างเดียว ถ้าไม่แก้ปัญหานี้ ช่องว่างระหว่างพวกเขากับสวีหลุนจะยิ่งห่างกันไปเรื่อยๆ

ถ้าสามีเธอไม่ได้มีความสามารถในการแต่งเพลงขนาดนี้ก็แล้วไป แต่ในเมื่อมี ก็ลองปรับเปลี่ยนดูหน่อย เพราะถ้าทิ้งห่างกันเกินไป ถังเหยากับเย่จื่อคงรู้สึกไม่ดี ยังไงก็เป็นศิลปินในสังกัดเดียวกัน

เอาเป็นว่า เธอให้โอกาสทั้งสองคนแล้ว ถ้าไม่พยายามเอง ก็ช่วยไม่ได้

"แค่นี้ก็ดีแล้ว"

หานฮุ่ยปลอบใจ "ไม่ใช่ว่าอัลบั้มแรกของนักร้องทุกคนจะขายได้ขนาดนี้ จะให้ดังเปรี้ยงปร้างทุกด้านมันไม่ง่ายหรอก จริงสิ เธอไม่ได้โทรหาสามีถามเหรอว่ากลับเมื่อไหร่"

"ไม่ได้โทร ตอนนี้เขาน่าจะยังไม่ตื่น"

เจียงอีเหรินตอบส่งๆ

แดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ดูแลต้นไม้ต่ออีกสักพัก เจียงอีเหรินก็กลับเข้าไปในห้องรับแขกชั้นล่าง สามีอยู่บ้านทุกวันไม่รู้สึกอะไร พอไม่อยู่หลายวัน เจียงอีเหรินก็เริ่มคิดถึงจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะท้องแก่ขนาดนี้ รอบนี้เธอต้องตามสามีไปต่างประเทศให้ได้

ให้หลี่ซินมาช่วยดูแลลูกสองคนสักสองสามวัน ส่วนเธอก็ไปเที่ยวต่างประเทศกับสามี แต่งงานมาตั้งหลายปี ยังไม่ค่อยได้ใช้เวลาสองต่อสองเลย

เมื่อก่อนมัวแต่หาเงิน ก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้

ตอนนี้พอมาคิด ก็ดูจะสายไปหน่อย ยัยตัวภาระคนโตไม่เท่าไหร่ โตขนาดนั้นแล้ว แค่ให้กินอิ่มนอนหลับก็วางใจได้

แต่เจ้าตัวเล็กสองคนที่จะคลอดออกมานี่สิ

คงขาดคนดูแลไม่ได้สักวัน

ดังนั้นอย่าว่าแต่โลกส่วนตัวสองคนเลย ตอนกลางคืนคงมีคนมาเกาะแกะ อยากจะสวีทกัน คงต้องรอให้ลูกหลับก่อน แล้วค่อยแอบทำภารกิจกับสามี

"หนังเรื่อง 'The Truman Show' ที่บ้านเธอลงทุน ตัดต่อเสร็จแล้วนะ ได้ยินว่าประธานหลินกำลังติดต่อสายหนังต่างประเทศอยู่"

หานฮุ่ยเล่าข่าวที่สืบมาจากซ่งหลานให้เจียงอีเหรินฟัง

'Goodbye Mr. Loser' ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ถ้า 'The Truman Show' ประสบความสำเร็จอีก จางโหย่วก็จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ เป็นนายทุนระดับบิ๊กเบิ้ม ถึงตอนนั้น... สีเขียวบนหัวอีเหริน คงจะเข้มขึ้นอีก

หานฮุ่ยถอนหายใจในใจ

ตอนที่เจียงอีเหรินปล่อยจางโหย่วออกมา เธอคิดว่านี่อาจจะเป็นการปล่อยเสือเข้าป่า ตอนนี้พอมองย้อนกลับไป... เธอช่างมองการณ์ไกลจริงๆ

(จบแล้ว)