บทที่ 381 : สวมเสื้อคลุมมังกรให้เฉินซานซือ (2)

บทที่ 381 : สวมเสื้อคลุมมังกรให้เฉินซานซือ (2)

“เพียงแต่ว่า…” เย่เฟิ่งซิว ผู้ซึ่งปกติเป็นคนพูดน้อย เอ่ยขึ้น

“ศิษย์น้องเขาเอง…เกรงว่าจะไม่ยินยอม”

“ก็จริง” เฉิงเว่ยลูบคาง ครุ่นคิด

“การเจรจากับเฉาฮวนในวันนี้

อันที่จริงแล้ว ศิษย์น้องก็เป็นฝ่ายยอมถอนตัวออกจากจงหยวนเอง หากเขาไม่ยอมถอย แล้วใครเล่าจะทำอะไรพวกเราได้?”

“ในเมื่อเขายอมตกลงที่จะถอนทัพ ก็น่าจะหมายความว่า เขาไม่ได้มีใจใฝ่ในราชบัลลังก์จริงๆ”

“หรือว่า…พวกเราจะลองไปพูดคุยกับศิษย์น้องดูดีหรือไม่?”

“ท่านอ๋องไม่มีทางเห็นด้วยหรอกขอรับ” ซูเหวินไฉกล่าวขัดจังหวะ

“ดังนั้นในวันนี้ ซูผู้นี้จึงรอให้ท่านแม่ทัพทุกท่านมารวมตัวกันที่นี่ อีกทั้งเรื่องเช่นนี้ จะปล่อยให้ท่านอ๋องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนได้อย่างไร?”

“มีเหตุผล…มีเหตุผล”

“ข้าเคยได้ยินมาว่ายังต้องมีการปฏิเสธสามครั้ง ยอมรับสามครั้งอะไรทำนองนั้นอีกไม่ใช่รึ?”

“ในบันทึกประวัติศาสตร์สมัยก่อนก็เขียนไว้เช่นนี้มิใช่หรือ?”

“ท่านซู, ท่านฟาง เช่นนั้นพวกท่านก็พูดมาเถิดว่า หลังจากนี้พวกเราควรจะทำอย่างไรกันดี?”

ซูเหวินไฉครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวช้าๆ

“อีกเจ็ดวันให้หลัง ก่อนที่เราจะถอนทัพ….พวกเราจะจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะขึ้นในอำเภอป้า”

“เมื่อถึงเวลานั้น…..”

…..

ณ ที่ว่าการอำเภอ…

เฉินซานซือพักผ่อน​อยู่ที่นี่เป็นการชั่วคราว

ณ เวลานี้ เขาใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนในการโคจรลมปราณเพื่อบำรุงร่างกาย ขับไล่ปราณดาบที่ตกค้างภายในอย่างต่อเนื่อง…เพื่อให้ฟื้นฟูหายดีโดยเร็วที่สุด

หลังจากนี้ เขายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ

ทั้งการบำเพ็ญเพียร ทั้งเรื่องของสำนักกุ้ยหยวน ทั้งราชการน้อยใหญ่หลังกลับไปยังเป่ยเหลียง

การทำสงครามเป็นเรื่องซับซ้อนฉันใด…การปกครองใต้หล้าก็ซับซ้อนฉันนั้นมิใช่หรือ?

ฎีกาและราชการน้อยใหญ่ของห้าเขตแห่งเป่ยเหลียง หากนำมากองรวมกัน ก็คงสูงดุจภูเขาลูกย่อมๆ

ไม่รู้ว่ากว่าจะจัดการ​เสร็จ…เขาจะต้องเสียเวลาในการบำเพ็ญเพียรไปมากเท่าใด

สำหรับเขาแล้ว…ห้าเขตก็คือขีดจำกัดสูงสุดที่ยินดีจะยอมรับ

และแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเสียเวลาไปกับมันมากกว่านี้อีก

ดินแดนจงหยวนแห่งนี้ กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

เขาคงจะดูแลไม่ไหวจริงๆ

และเมื่อกลับไปยังเป่ยเหลียงแล้ว เฉินซานซือก็จะเริ่มเตรียมฝึกฝนขุนนางฝ่ายบุ๋นที่มีคุณธรรมและความสามารถขึ้นมาอีกหลายคน เพื่อจัดระเบียบการปกครองให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสียที

….

หลังจากพักรักษาตัว พริบตาเดียวก็ผ่านไปเจ็ดวัน

สำหรับคนธรรมดา แม้แค่เส้นเอ็นหรือกระดูกหัก ก็ต้องใช้เวลานับร้อยวันในการฟื้นตัว

ส่วนผู้บำเพ็ญเพียร อาการบาดเจ็บถึงเส้นลมปราณ ย่อมต้องใช้เวลานานเช่นกัน

แม้อาการของเฉินซานซือยังไม่หายสนิท แต่โชคดีที่ไม่ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการต่อสู้…อีกทั้งสำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน ก็ถือว่าพอเพียงแล้ว

ส่วนบาดแผลภายในที่เหลือ ก็คงต้องค่อยๆพักฟื้นต่อไปอย่างช้าๆ

“ฟู่….”

เขาผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนค่อยๆลืมตาขึ้น

สงครามจากเป่ยเหลียงจนถึงเฝยสุ่ย ดำเนินไปเกือบสามปี…และสิ่งของที่ริบมาได้ระหว่างนั้นยังไม่ทันได้ตรวจสอบอย่างละเอียด

ทั้งวิชาต่างๆ อาวุธวิเศษ และของล้ำค่ามากมาย

แน่นอนว่า…สิ่งที่สำคัญที่สุดยังคงเป็น ดาบหลงยวนและตราหยกพิทักษ์​แผ่นดิน

ดวงชะตาแห่งแคว้นต้าเซิ่งที่สถิตอยู่ในดาบหลงยวนเล่มนี้ สลายไปจนหมดสิ้นเเล้ว

ความเชื่อมโยงทางสายเลือดกับตระกูลเฉาก็ถูกลบล้างไปโดยสมบูรณ์

ในบัดนี้…ดาบหลงยวนคืออาวุธของเขาโดยแท้จริง

ส่วนตราหยกพิทักษ์แผ่นดิน

เฉินซานซือตรวจสอบอย่างละเอียดและพบว่าภายในซ่อนพลังลึกลับซับซ้อน…สามารถต้านทานการกดทับของผนึกฟ้าดิน และในยามปกติยังใช้เป็นอาวุธวิเศษได้อีกด้วย

ทั้งสองสิ่งนี้…ล้วนเป็นของวิเศษอันล้ำค่า

เเต่ถึงกระนั้น…ไม่ว่าจะเป็นดาบหลงยวนหรือตราหยกพิทักษ์​แผ่นดิน พวกมันล้วนไม่ได้สร้างขึ้นโดยราชวงศ์ต้าเซิ่ง

ดาบเจ็ดดาวหลงยวน…มีต้นกำเนิดจากราชวงศ์ต้าโจวเมื่อสี่พันกว่าปีก่อน

ส่วนตราหยกพิทักษ์​แผ่นดิน…มีต้นกำเนิดจากราชวงศ์ต้าฉินเมื่อสองพันกว่าปีก่อน

ของทั้งสองสิ่งนี้ดำรงอยู่ในทวีปตงเซิ่งเสินโจวมาเนิ่นนาน…หมุนเวียนเปลี่ยนมือกันในราชวงศ์ต่างๆผ่านพระหัตถ์จักรพรรดินับไม่ถ้วน

แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดใช้ประโยชน์ที่แท้จริงของมันได้เหมือนกับเฉาไค

ดาบหลงยวนและตราหยกพิทักษ์แผ่นดินราวกับเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่ง “ความชอบธรรม” เท่านั้น

การที่ประโยชน์แท้จริงของมันถูกค้นพบอีกครั้ง อาจเป็นผลงานของปฐมจักรพรรดิแห่งต้าเซิ่ง เฉาเซี่ย…ซึ่งเบื้องหลังยังคงเป็นปริศนา

โดยเฉพาะดาบเจ็ดดาวหลงยวน

ไม่น่าเชื่อว่าเฉาเซี่ยสามารถหลอมรวมดวงชะตาของครึ่งหนึ่งแห่งแผ่นดินให้กลายเป็น “หนึ่งดาบ” และผนึกไว้ในคมดาบได้

ต้องเข้าใจว่า ดวงชะตาแห่งแว่นแคว้นเป็นสิ่งลึกลับซับซ้อนยิ่ง

คนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นหรือสัมผัสได้ ไม่ต้องพูดถึงการหลอมรวม

เฉาเซี่ยเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมปราณหรือสร้างรากฐานจริงๆ หรือ?

ถ้าไม่ใช่ แล้วเหตุใดจึงสิ้นพระชนม์เร็วเช่นนั้น?

หรือว่า…

….

“ท่านอ๋อง”

ทันใดนั้น เสียงด้านนอกก็ดังเข้ามาขัดจังหวะความคิดของเฉินซานซือ

“ท่านอ๋อง ได้เวลาแล้วขอรับ ทุกคนกำลังรอท่านอยู่”

เฉินซานซือมองแสงตะวันที่สาดเข้ามานอกหน้าต่าง

เขาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คือวันจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ

สงครามดำเนินไปเกือบสามปี และในที่สุดก็ได้ยุติลงชั่วคราว

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ก็สมควรเฉลิมฉลองกันสักหน่อย…ต้องดื่มสุรากับพี่น้องให้เต็มที่

เขาเก็บข้าวของง่ายๆ แล้วเดินทางไปยังค่ายทหารนอกอำเภอป้า

งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของทหารกว่าแปดหมื่นนาย ยิ่งใหญ่ตระการตา

เมื่อมองไปสุดลูกหูลูกตา เต็มไปด้วยสุราและอาหารวางเรียงราย…ทหารหาญรื่นเริงกันอย่างเต็มที่ บรรยากาศครึกครื้นล้นเหลือ

“คารวะท่านแม่ทัพ​!”

“คารวะท่านแม่ทัพ!”

ทุกที่ที่เฉินซานซือเดินผ่าน ทหารลุกขึ้นยืนทำความเคารพ

เขาไม่หยุดพัก เดินตรงไปยังบริเวณใกล้กระโจมบัญชาการกลาง…ที่ซึ่งแม่ทัพนายกองสำคัญกว่าแปดส่วนสิบมารวมตัว แม้ห่างออกไปหลายร้อยก้าว กลิ่นหอมของสุราและเนื้อก็โชยมา

“คารวะท่านแม่ทัพ!”

“พี่น้องไม่ต้องมากพิธี” เฉินซานซือกล่าวเรียบเฉย

“งานเลี้ยงฉลองชัยชนะจะจัดสามวันเต็ม…พี่น้องจงดื่มสุรา กินเนื้อให้เต็มที่!”

“ถ้าเนื้อไม่พอกิน ข้าจะนำคนไปล่าสัตว์มาให้เอง…อยากกินเนื้อเสือก็ได้เนื้อเสือ อยากกินหัวใจหมีก็ได้หัวใจหมี!”

“ท่านแม่ทัพ!”

“ท่านต้องดื่มกับพวกเราให้เมากันไปข้างหนึ่งนะขอรับ!”

“ใช่ๆๆ!”

“ศิษย์น้องเร็วเข้า ดูนี่สิ นี่คือสุราปราณที่ข้ายึดมาจากผู้บำเพ็ญเพียรนิกายเซิงอวิ๋น…ไอ้ลูกหมานั่นดื่มคำเดียวก็ล้มพับไปเลย ดูท่าจะมีแต่เจ้าที่ดื่มได้!”

“ได้” เฉินซานซือตอบตกลงอย่างสดใส

“ไม่เมาไม่เลิก!”

เขาเดินไปยังที่นั่งประธานในกระโจมบัญชาการกลาง…ยกถ้วยสุราที่เต็มไปด้วยสุราปราณขึ้น แล้วดื่มอย่างเต็มที่พร้อมกับทุกคน

ซูเหวินไฉ ฟางชิงหยุน และคนอื่นๆ ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

ศิษย์พี่สี่เองก็ดีใจมาก เพียงแต่ว่า….สีหน้าของเขาดูแย่ลงเรื่อยๆ

ฉากนี้ ทำให้เฉินซานซือเคร่งขรึมเล็กน้อย

เขาจำเรื่องนี้ไว้ในใจอย่างเงียบๆ และตั้งใจว่าจะเลือกวันเหมาะสมเพื่อแอบไปทวีปเทียนสุ่ยสักครั้ง…เพื่อตรวจสอบว่ามีวิธีรักษามารดาได้หรือไม่

เมื่อดื่มกันไปได้สามรอบ ขุนนางฝ่ายบุ๋นหลายคนเอ่ยขึ้น

“ท่านแม่ทัพ​”

​

“ว่าแต่หลังจากนี้ พวกเราจะเตรียมถอนทัพกันจริงๆหรือขอรับ?”

“ใช่แล้วขอรับ” ขุนนางฝ่ายบู๊ถามขึ้นบ้าง

“พี่น้องในตอนนั้น…อุตส่าห์ฝ่าฟันจากเป่ยเหลียงลงใต้มาอย่างยากลำบากเชียวนะขอรับ”

เฉินซานซือเตรียมใจไว้สำหรับคำถามนี้แล้ว

ตรงกันข้าม หากคนเหล่านี้ไม่ถามอะไรเลย เขาจะรู้สึกแปลกเสียมากกว่า

“พี่น้องทุกท่าน” เฉินซานซือกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เมื่อครั้งที่เราระดมพลขึ้นมาแต่แรก ก็เพื่อ ‘สังหารเซียน กำจัดขุนนางชั่ว’

บัดนี้ต้นกล้าปราณทั่วหล้าถูกกำจัดหมดแล้ว”

“ขุนนางชั่วอย่างตระกูล​เหยียนก็ถูกจับเข้าคุกหลวง รอวันประหารในไม่ช้า”

“พวกเราได้บรรลุเป้าหมายแล้ว อีกทั้งชาวใต้หล้าก็ทุกข์ทรมานจากสงครามมานานเกินไปแล้ว

ถึงเวลาแล้วที่จะให้ใต้หล้านี้ได้พักฟื้นฟู….และพี่น้องทั้งหลาย ก็จะได้กลับไปรวมตัวกับครอบครัวที่เป่ยเหลียง”

“นี่คือเรื่องที่ดี”

ความคิดเห็นของเขายังคงเหมือนเดิม

ณ ตอนนี้ ไม่มีเรื่องใดสำคัญไปกว่าการบำเพ็ญเพียรอีกแล้ว

เฉินซานซือต้องรักษาความเป็นที่หนึ่งในเสินโจวไว้ให้ได้ เพื่อจะข่มขวัญทุกสิ่ง

และหลังจากนั้นยังต้องจัดการเรื่องเส้นชีพจรวิญญาณและสำนักกุ้ยหยวนอีก

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ ไม่พูดเรื่องการทหาร!”

ซูเหวินไฉลุกขึ้นยืน ส่งสัญญาณให้เหล่าแม่ทัพนายกองเปลี่ยนเรื่อง

“ดื่มๆๆ ปกติแล้ววินัยทหารของพวกเราเข้มงวด ไม่อนุญาตให้ดื่มสุรา

วันนี้ถ้าไม่ดื่มให้เต็มที่ พลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่มีอีกแล้วนะ!”

“ฮ่าๆๆๆ!”

“ท่านกุนซือพูดถูก!”

“ก็จริง ดื่มๆๆ!”

“นายท่าน ข้าขอคารวะท่านหนึ่งถ้วย ท่านจะดื่มหรือไม่ดื่ม?”

เฉินซานซือยกสุราปราณขึ้น ดื่มเป็นเพื่อนจนถึงที่สุด

โดยไม่รู้ตัว เขาก็ดื่มสุราปราณไปถึงเจ็ดแปดไห ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

แม้สุราปราณนี้จะเป็นของดีชั้นเลิศ

และแม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกมึนเมาบ้าง

แต่สำหรับเฉินซานซือแล้ว…เขาสามารถโคจรลมปราณเพื่อย่อยสลายมันได้ทุกเมื่อ

เพียงแต่หลังสงครามยาวนานหลายปี

และในที่สุดก็มีเวลาว่างสั้นๆ…เขาก็อยากพักผ่อนให้เต็มที่สักครั้ง

จึงคงความมึนเมาเล็กน้อยไว้ และดื่มเป็นเพื่อนจนถึงดึกดื่น

จนกระทั่งพี่น้องในกระโจมต่างกินอิ่ม เมาหลับ ล้มพับระเนระนาดบนพื้น

เฉินซานซือจึงวางถ้วยสุราลง เหลือสติไว้เพียงส่วนหนึ่ง…เพื่อรับรู้อันตราย ป้องกันมิให้มีใครมาลอบโจมตี แล้วจึงหลับใหลไปอย่างสนิท

เขาไม่ได้นอนหลับสบายๆ มานานนักแล้ว

ตั้งแต่เข้ามาในโลกใบนี้ เขาต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังอยู่เสมอ

ตั้งแต่พยายามหาเงินจ่ายภาษี จนถึงฝึกยุทธ์ทำสงคราม…ไม่เคยได้พักผ่อนแม้แต่วันเดียว

ในความฝัน…ทุกสิ่งเงียบสงัด

เงียบสงัดจนเหมือนไร้ความวุ่นวายใดๆ

แต่ใจเขารู้ดีว่า เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ยังมีเรื่องราวนับไม่ถ้วนรอให้จัดการอยู่

จึงทำให้เขาแกล้งตื่นสายอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

….

“คนไปไหนกันหมด?” เฉินซานซือเงยหน้าขึ้น

ในกระโจมบัญชาการกลางว่างเปล่า

เหล่าแม่ทัพใหญ่และศิษย์พี่ศิษย์น้องหายตัวไปหมด…เหลือเพียงความรกรุงรังหลังงานเลี้ยง

“ซื้ดดด…”

เขาค่อยๆลุกขึ้นยืน บาดแผลจากคมดาบส่งผล ทำให้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ช่างเถอะ…สองวันข้างหน้าคงจะไม่มาดื่มกับพวกเขาแล้ว”

“รักษาร่างกายให้หายดีก่อน หลังจากหายดีแล้วค่อยไปทวีปเทียนสุ่ย”

เมื่อคิดเช่นนั้น เฉินซานซือจึงเดินออกไปนอกกระโจม

ทันใดนั้น เขามองผ่านเคล็ดวิชาตาทิพย์ เห็นข้างนอกเต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น…

ทหารทั้งหมดยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

งานเลี้ยงใหญ่สามวัน การรวมตัวก็เป็นเรื่องปกติ…แต่ข้างนอกกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด เกือบเงียบเหมือนป่าช้า

หากใครไม่รู้ คงคิดว่ามีกองซุ่มโจมตีอยู่

แต่สำหรับเฉินซานซือ ตอนนี้

ต่อให้มีกองซุ่มโจมตีธรรมดาเพียงใด ก็ไม่อาจทำร้ายเขาได้

เเล้วคนพวกนี้…กำลังทำอะไร?

“พรึ่บ”

เฉินซานซือเปิดม่านกระโจมออก

พร้อมลมเย็นสายหนึ่งพัดเข้ามา แฝงความเย็นเยียบเล็กน้อย

เหล่าแม่ทัพนายกองระดับสูงของกองทัพเป่ยเหลียงทั้งหมดสวมชุดเกราะเรียบร้อย…คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ท่าทางเคร่งขรึมและจริงจัง

“ท่านแม่ทัพ​ อากาศเย็นแล้ว สวมเสื้อคลุมเพิ่มเถิดขอรับ!”

สองคนที่หน้าประตูนำเสื้อคลุมมาคลุมให้ด้านหลังของเขา

เฉินซานซือไม่ได้ปฏิเสธ เพียงมองเหล่าแม่ทัพนายกองที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ…แล้วอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“พวกเจ้า…”

เขาพูดไปได้ครึ่งประโยค เฉินซานซือก็แข็งทื่อทันที

เพราะหางตาของเขาเหลือบไปเห็น…

เสื้อคลุมบนบ่าของเขานั้น…มันเป็นสีเหลืองอร่าม

………………..