บทที่ 238 : มังกรเร้นกาย-ซูเหวินไฉ

บทที่ 238 : มังกรเร้นกาย-ซูเหวินไฉ

เเต่ถ้าเป็นแบบนั้น...มันก็เหมือนเขาทำงานให้ฮ่องเต้ฟรีๆเลยสิ?

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ...เป้าหมายในการฝึกยุทธ์และเข้าร่วมกองทัพของเฉินซานซือมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการสามารถกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองได้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ เรียกได้ว่าเขาล้มลุกคลุกคลาน ผ่านร้อนผ่านหนาว ออกรบทั้งเหนือจรดใต้ ฝ่าดงดาบ ทะเลเพลิงมานับครั้งไม่ถ้วน

สู้มาแทบเป็นแทบตายขนาดนี้...จะให้มาทำงานเพื่อฮ่องเต้เฒ่าคนนั้นจริงๆเหรอ?

ลำบากลำบนสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งดุจพยัคฆ์และหมาป่าขึ้นมาได้สำเร็จ…แล้วสุดท้ายต้องประเคนส่งคืนให้ง่ายๆอย่างนั้นน่ะหรือ?

มันจะข่มเหงกันเกินไปแล้ว!

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ยังไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้เท่าไหร่นัก

ทำได้เพียงแค่... ต้องจัดการศึกที่ทุ่งหญ้าให้จบสิ้นเสียก่อน แล้วจากนั้นค่อยปรึกษาหารือกับเหล่าศิษย์พี่อีกที

สรุปก็คือ...ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาก็จะไม่มีวันเอาชีวิตของตัวเองไปฝากไว้ในมือของราชสำนักอย่างเด็ดขาด

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าฮ่องเต้เฒ่าผู้นั้นคือ "เซียน" ที่ไม่รู้ว่าจะก่อ "โศกนาฏกรรมสิบวันที่เมืองหยุนโจว" ขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ ต่อให้เป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ เขาก็ไม่มีทางยอมมอบอำนาจทางการทหารให้โดยง่าย

การอยู่ใกล้กษัตริย์ก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ

แต่เขา...ไม่คิดจะอยู่ใกล้หรอก

ว่าไปแล้ว...นี่ก็ผ่านไปอีกหลายสิบวันแล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องราวที่ "สุดขอบฟ้า" เป็นอย่างไรบ้าง

ถ้าหากฮ่องเต้เฒ่าไปตายอยู่ที่นั่นได้ก็คงจะเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับทุกคน

แล้วท่านอาจารย์เล่า...เป็นอย่างไรบ้าง

"เห้อ….เตรียมทัพก่อนแล้วกัน"

"พลางเตรียมทัพไป พลางปรุงยาไปด้วย…จากนั้น​ก็พยายามทะลวงสู่ระดับเทพยุทธให้ได้โดยเร็วที่สุด จะได้สามารถหยัดยืนในโลกมนุษย์นี้ได้อย่างมั่นคงเสียที"

"แล้วยังมีปรากฏการณ์ประหลาดในเทือกเขาหลัวเทียนที่ต้องจัดการอีก…ช่างเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายเสียจริง"

…

และเมื่อเฉินซานซือออกจากปิดด่าน...พิธีระดมพลก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

จากเดิมที่คาดว่าจะมีกำลังพลสิบสองค่าย ว่ากันว่าได้มีการเพิ่มขึ้นเป็นสิบสี่ค่ายเป็นการชั่วคราว ส่วนกำลังพลอีกสองค่ายที่เพิ่มขึ้นมานั้น ก็ไม่ทราบว่ามาจากที่ใด

สรุปก็คือ...มีกำลังพลสิบสี่ค่าย เเละแม่ทัพหลักสิบสี่นาย

รวมกำลังพลชั้นยอดสูงถึงสองเเสนหนึ่งหมื่นนาย...

ทั้งหมดได้มาชุมนุมกันอยู่ที่เมืองเหลียงโจว

รายชื่อการระดมพลมีดังนี้:

อันดับแรก คือ ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดผู้บัญชาการซุน ซึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่

ในยามศึกสงคราม ท่านจะบัญชาการกองทัพทั้งหมด ควบคุมกำลังพลทางตอนเหนือ โดยมีกองกำลังส่วนตัวนามว่า "ค่ายยุทธศาสตร์สวรรค์"

ศิษย์พี่ใหญ่ลู่จี๋ควบคุมกำลังพลสามค่าย

โดยมีศิษย์พี่สามเนี่ยหยวนเป็นรองแม่ทัพ…ซึ่งได้แก่ ค่ายเสวียนอู่ (เต่าดำ), ค่ายไป๋หู่ (พยัคฆ์ขาว) และค่ายเทียนซือ (สิงโตสวรรค์)

ฟางชิงหยุน โดยมีเหมิงกว่างซินเป็นแม่ทัพใหญ่และเขาเป็นรองแม่ทัพ ควบคุมค่ายชิงหลง (มังกรฟ้า)

หรงเยี่ยนชิว โดยมีเย่เฟิ่งซิวเป็นแม่ทัพใหญ่และนางเป็นรองแม่ทัพ ควบคุมค่ายจูเชว่ (หงส์สวรรค์)

ศิษย์พี่สองเฉิงเว่ย ร่วมกับแม่ทัพใหญ่จ้าวอู๋จี๋ ควบคุมกองกำลังทหารรักษาการณ์ของเมืองเหลียงโจว

ส่วนค่ายอื่นๆที่เหลือ ล้วนมีแม่ทัพที่ถูกส่งมาจากราชสำนักดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพหลักทั้งสิ้น

ไป๋ถิงจือ, ลู่ซูหัว, เซี่ยซือซู่, เหยียนฉางชิง และคนอื่นๆทั้งหมดถูกกระจายไปอยู่ตามค่ายต่างๆ โดยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยแม่ทัพ

และจากนั้น... ก็คือค่ายหงเจ๋อ

ตำแหน่งในค่ายหงเจ๋อมีดังนี้:

เฉินซานซือ ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ประจำค่าย

รองแม่ทัพ คือ ฉู่ซื่อสง…

ผู้ช่วยแม่ทัพกองหน้า, ต่งหยูหลิน

ผู้ช่วยแม่ทัพกองซ้าย, เซียวเจิ้ง

ผู้ช่วยแม่ทัพกองขวา, โหยวจี้เข่อ

ผู้ช่วยแม่ทัพกองหลัง, เมิ่งติ่งซิน

ผู้ช่วยแม่ทัพกองกลาง, เซี่ยฉง

ส่วนตำแหน่งนายพัน และนายร้อยที่เหลือ ก็ให้ปฏิบัติหน้าที่ตามตำแหน่งของตนต่อไป

รวมกำลังพลทั้งสิ้นหนึ่งหมื่นห้าพันนาย

ในที่สุด...หลังจากพิธีระดมพลดำเนินไปได้เจ็ดวัน ก็มีกำลังพลอีกสองค่ายทยอยเดินทางมาถึงเมืองเหลียงโจว

และสิ่งที่ตามมาด้วยนั้น...ก็คือข่าวใหญ่อันน่าตกตะลึง

"มังกรเร้นกาย(โหวหลง) พิชิตแคว้นเว่ย!"

เมื่อหนึ่งปีก่อน...ซูเหวินไฉได้รับคำสั่งให้เดินทางไปยังทิศตะวันออกของมณฑลโหยวโจว เขาใช้เวลาเพียงสี่เดือนก็สามารถปราบปรามกบฏทั้งหมดลงได้อย่างราบคาบ จากนั้นแทนที่จะถอนทัพกลับ เขากลับเดินทัพมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกต่อหลังจากได้รับอนุมัติจากกระทรวงทหาร

และภายในเวลาหกเดือน เขาก็สามารถยึดเมืองต่างๆได้ติดต่อกันถึงสี่สิบกว่าเมือง จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อน เขาก็สามารถตีเมืองหลวงของแคว้นเว่ยได้สำเร็จ และจับเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นเว่ยได้อีกด้วย

ถึงแม้ว่าแคว้นเว่ยจะเป็นเพียงแคว้นเล็กๆ แต่ถึงอย่างไรก็ยังนับว่าเป็นแคว้นหนึ่ง

และในศึกครั้งนี้...ว่ากันว่าซูเหวินไฉหยั่งรู้ราวกับเทพเจ้า มีกลอุบายอันแยบยล รูปแบบกระบวนทัพที่เขาใช้ก็แทบไม่ต่างจากทัพชุดคลุมขาวเลยแม้แต่น้อย

ประกอบกับกลศึกอันพิสดารที่นำออกมาใช้หลายต่อหลายครั้ง มันก็ทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังสะท้านไปทั่วหล้าเช่นกัน

เขาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่ง ยศ "จู้กั๋ว (เสาหลักแห่งแคว้น)" และดำรงตำแหน่งเจิ้นกั๋วเจียงจวิน

ณ เวลานี้ ผู้คนจึงได้จัดอันดับ "สี่เทพสงครามแห่งยุค" ขึ้นมา

ซึ่งในสี่คนนั้น มีถึงสามคนที่อยู่ในแดนเหนือของอาณาจักรต้าเซิ่ง (ซูเหวินไฉน เฉินซานซือ ฟางชิงหยุน)

ด้วยเหตุนี้...ราชสำนักจึงจัดตั้งค่ายทหารขึ้นมาสองค่ายเพื่อซูเหวินไฉโดยเฉพาะ

นั่นก็คือ "ค่ายเจิ้นเปียว (รักษาการณ์)" และ "ค่ายเป่ยฝู่ (ปกครองแดนเหนือ)"

การจัดกำลังพลของทั้งสองค่ายนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากกองทัพเป่ยเหลียงค่ายอื่นๆเลย…เพียงแต่พวกเขามาที่เมืองเหลียงโจวเป็นการชั่วคราว เพื่อร่วมมือในการทำศึกกับพวกทุ่งหญ้าเป็นหลัก และหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ว่ากันว่าจะต้องเดินทางลงใต้หรือไม่ก็ไปประจำการเพื่อรักษาการณ์ทางทิศตะวันตกต่อไป

"เจ้าเฒ่านี่..."

เหล่าพี่น้องจากผอหยางเมื่อได้ยินข่าวนี้ ต่างก็มีสีหน้าที่ไม่อยากจะยอมรับ

"มันพิชิตแคว้นได้เลยนะ…ถึงแคว้นเว่ยจะไม่ใหญ่ แต่นั่นมันก็คือแคว้นหนึ่งเลยนะ!"

"เจ้าเฒ่านั่น... แรงจะเชือดไก่ยังไม่มีเลย สามารถคุมเหล่านายทหารอยู่จริงๆเหรอ?!"

"..."

ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จับจ้อง...กองทัพของค่ายเจิ้นเปียวอันเกรียงไกรก็ได้เคลื่อนทัพผ่านประตูเมืองเข้ามา

และคนที่อยู่หน้าสุด...ก็คือซูเหวินไฉ

ทว่าชายผู้นี้กลับไม่ได้ขี่ม้า แต่กลับนั่งอยู่บนรถเข็น…เเละการแต่งกายของเขาก็ยิ่งโดดเด่นด้วยพัดขนนกและผ้าโพกศีรษะ ช่างดูโอ่อ่าเสียจริง

"เหอะ!"

"เจ้าเฒ่านี่!"

"มีขาดีๆไม่รู้จักเดิน จะมานั่งรถเข็นทำไม?"

"แปดในสิบส่วนคงจะเลียนแบบท่านแม่ทัพฟางนั่นแหละ…น่าขันสิ้นดี!"

…..

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน

จนกระทั่งยามพลบค่ำ พิธีระดมพลครั้งใหญ่นี้จึงได้ประกาศสิ้นสุดลง

ซึ่งการระดมพลนี้ก็ไม่ใช่ว่ากำลังพลทั้งหมดจะมารวมตัวกันที่เดียว…หลังจากกองกำลังพลค่ายอื่นๆได้รับการตรวจกำลังพลเสร็จสิ้น ก็จะเหลือไว้เพียงแม่ทัพหลัก ส่วนที่เหลือก็แยกย้ายกันไปก่อนหน้านั้นแล้ว

ทำให้ตอนนี้...ที่ลานประลองยุทธ์จึงไม่ได้เหลือคนอยู่มากนัก

เหล่าแม่ทัพหลักของกองทัพเป่ยเหลียงต่างมารวมตัวกัน เพื่อเตรียมจัดงานเลี้ยงยามค่ำคืน ทำความรู้จักคุ้นเคยกันไว้ เพราะอีกไม่นานก็จะเปิดศึกกับพวกทุ่งหญ้าแล้ว ทุกคนในที่นี้ก็คือสหายร่วมเป็นร่วมตายนั่นเอง

"ยินดีกับท่านซูด้วยนะขอรับ!"

"ใช่แล้วท่านซู ช่างเป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า…ผู้มีความสามารถมักจะประสบความสำเร็จช้าโดยแท้!"

"..."

"คารวะท่านเฉิน!"

"ข้าน้อยได้ยินชื่อเสียงของท่านแม่ทัพเฉินมานาน วันนี้ในที่สุดก็ได้พบตัวจริงเสียที นับเป็นวาสนาของข้าน้อยโดยแท้!"

เหล่าแม่ทัพต่างทักทายกันอย่างครึกครื้น

"ท่านซู"

เฉินซานซือก็เดินเข้าไปประสานหมัดคารวะซูเหวินไฉเช่นกัน

"ยินดีด้วยนะขอรับ คุณงามความดีในการพิชิตแคว้นครั้งนี้ สามารถจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ได้เลยทีเดียว"

เเต่คาดไม่ถึงเลยว่า...ซูเหวินไฉจะเพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ตอบแค่ "อืม" คำหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดคุยกับคนอื่นต่อ ราวกับว่ามองไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

ภาพเหตุการณ์นี้...ทำให้เหล่าแม่ทัพคนอื่นๆที่เห็นเข้าต่างก็พากันตกตะลึงไปตามๆกัน

พวกเขาเคยได้ยินมาว่าคนทั้งสองนี้ไม่ถูกกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้ ขนาดต่อหน้าธารกำนัลยังไม่คิดจะแสร้งทำเป็นดีต่อกันเลย

"เฒ่าอู๋ เจ้ารู้เรื่องนี้บ้างไหม?"

"ข้าได้ยินมาว่านะ...ตอนที่ซูเหวินไฉสร้างผลงานใหญ่ในอดีต ท่านเฉินกลับกดเรื่องไว้ไม่รายงานเบื้องบน เพราะอยากจะควบคุมเขาไว้ใต้บังคับบัญชาของตัวเอง"

"นี่มัน...เท่ากับตัดอนาคตคนอื่นเลยนะ!"

"มันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าพ่อฆ่าแม่เขานั่นแหละ"

"มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ!"

"..."

และด้วยเหตุนี้...เรื่องราวนี้ก็ยิ่งแพร่กระจายออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆจนแทบทั้งเมืองเหลียงโจวต่างก็รู้กันทั่วว่าเฉินซานซือกับซูเหวินไฉไม่ลงรอยกัน

เรื่องนี้ ทำให้ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายยังเคยมีเรื่องชกต่อยกันใหญ่โตหลายครั้ง จนถึงขั้นเลือดตกยางออก และต่างฝ่ายต่างก็ถูกลงโทษอย่างรุนแรง

"ไอ้หมาตัวนี้!"

"ฆ่าเจ้าเฒ่านี่ซะ!"

"ฆ่าเลยคงไม่พอหรอก!"

"ต้องหาโอกาสเอาถุงกระสอบคลุมหัวมัน แล้วกระทืบสักทีก่อน!"

“…..”

"พอได้แล้ว!" จ้าวคังตวาดอย่างเหลืออด

"จากนี้ไปก็แค่ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกันก็พอแล้ว มันจะถึงขั้นต้องฆ่าแกงกันเลยรึไง?"

"ไปกันเถอะ….ท่านแม่ทัพเรียกให้พวกเราไปหาอย่างเงียบๆ คืนนี้ คงจะต้องมีเรื่องสำคัญแน่ๆ"

"..."

…

ณ จวนผู้บัญชาการ

เฉินซานซือนั่งอยู่ในศาลาริมทะเลสาบหลังภูเขา…เล่าเรื่องราวที่ประสบมาที่ "สุดขอบฟ้า" ให้ฟังอย่างคร่าวๆ โดยหวังว่าจะได้ทราบถึงที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมด

"จะว่าไปแล้ว ในแง่หนึ่ง เจ้าเองก็ถือได้ว่าเป็นเซียนคนหนึ่งแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งเซียนลึกนัก...ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เรื่องบางอย่างก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเจ้าอีกต่อไป" ฟางชิงหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ปีหลงชิ่งที่ห้าสิบหก...ใช่แล้ว...หนึ่งปีก่อนที่ทัพทั้งหมดขององค์ชายหกจะพ่ายแพ้ยับเยิน"

"ตอนนั้นท่านอาจารย์ได้ค้นพบสุสานโบราณแห่งหนึ่งที่ดินแดนเหนือสุด...ใต้ธารน้ำแข็ง"

"สุสานของผู้บำเพ็ญเซียนหรือขอรับ?" เฉินซานซือคาดเดา

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้... แต่ถ้าจะให้พูดให้ถูก มันคือสนามรบแห่งหนึ่งเสียมากกว่า"

"ท่านอาจารย์เปิดสุสานโบราณเข้าไปได้ แต่ตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บ จนจำต้องถอยกลับมาที่เมืองเหลียงโจวก่อนชั่วคราว"

"ตอนนั้นอาการบาดเจ็บของท่านสาหัสมาก"

"พอราชสำนักสืบทราบเรื่องเข้า ก็ฉวยโอกาสนี้สร้างเรื่องกล่าวหาท่านอาจารย์จนถูกจองจำในคุก แล้วก็เตรียมที่จะลงมือกับกองทัพหลักทั้งแปดค่ายที่กำลังรุ่งโรจน์อย่างถึงขีดสุดในตอนนั้น..."

"แต่ผลปรากฏว่าปีต่อมา แคว้นหนานซูก็ยกทัพบุกขึ้นเหนือครั้งใหญ่"

"ในช่วงเวลานั้น...ข้าได้เดินทางไปยังดินแดนเหนือสุดแทนท่านอาจารย์ ซึ่งในตอนนั้นข้าบรรลุเป็นเทพยุทธแล้ว"

"ข้ากับคนของราชสำนักได้เผชิญหน้ากันในสุสานนั้น และต่างฝ่ายต่างก็ได้ของบางอย่างติดมือกลับมา"

"หลังจากนั้น ข้าก็เคยไปที่สุดขอบฟ้ามาเช่นกัน เเต่ตอนที่ข้ากลับมา ข้าก็กลายเป็นอย่างที่เจ้าเห็นนี่แหละ...กลายเป็นคนพิการไป"

"ในเวลาเดียวกันนั้น ทัพหนานซูก็บุกทะลวงเข้ามาราวกับน้ำป่า…ด้วยความจำใจ พวกเขาจึงต้องปล่อยตัวท่านอาจารย์ออกมาอีกครั้ง"

"พอสงครามสิ้นสุดลง...ท่านอาจารย์ก็ได้เดินทางไปยังดินแดนเหนือสุดอีกครั้งหนึ่ง แต่รายละเอียดหลังจากนั้นข้าก็ไม่รู้แล้ว"

"รู้เพียงแค่ว่าหลังจากกลับมา พลังของท่านอาจารย์ก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง ค่ายกลทำลายวิญญาณที่เจ้าพูดถึง รวมถึงผู้พิทักษ์ทวีปตงเซิ่งเสินโจว ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับดินแดนเหนือสุดนี่แหละ แต่รายละเอียดลึกๆข้าก็ไม่ทราบจริงๆ"

"รู้แค่ว่าราชสำนักเองก็ได้ของดีๆ จากที่นั่นมาไม่น้อยเลยทีเดียว มากพอที่จะใช้บ่มเพาะยอดฝีมือระดับเทพยุทธและแม่ทัพระดับเเก่นเเท้สวรรค์ได้อีกมากมาย…การเติบโตอย่างก้าวกระโดดของราชสำนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก็มีที่มาเป็นเช่นนี้เอง"

ดินแดนเหนือสุด...

"ศิษย์พี่... ยังจำท่านเหมยได้หรือไม่ขอรับ?" เฉินซานซือเอ่ยถามเปลี่ยนเรื่อง

"เจ้ากำลังจะถามว่า... เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่านเหมยหรือไม่ อย่างนั้นรึ?"

ฟางชิงหยุนส่ายหน้าเบาๆ

"เอาเป็นว่า... เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงท่านอาจารย์หรอก ตราบใดที่เรื่องยังไม่คลี่คลาย ท่านจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน"

….

หลังจากพูดคุยเรื่องสุดขอบฟ้าจบ...เฉินซานซือก็หยิบยกเรื่องอำนาจทางการทหารขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งนี้ ฟางชิงหยุนเพียงแค่เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไร

"ศิษย์พี่...นี่หมายความว่าอย่างไรหรือ?"

"หรือว่าพวกเราจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปเฉยๆ?"

ตอนนี้เป็นแค่การแตะต้องอำนาจของราชสำนัก...

เขาคาดว่าก้าวต่อไป...คงจะเป็นการแตะต้องบุคคน

"ศิษย์น้อง..."

"ราชสำนักจ้องจะฮุบกองทัพทั้งแปดค่ายมานานแล้ว"

"ตอนนี้...ในที่สุดพวกเขาก็หาโอกาสเจอจนได้ ศึกที่ทุ่งหญ้าครั้งนี้ เกรงว่าจะเป็นการร่ายรำครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ"

"หลังจากนี้...กองทัพทั้งแปดค่ายจะไปพึ่งพาใครได้อีก?"

"ผู้คนต่างยกย่องข้าเกินจริง เรียกขานข้าว่าท่านเฟิ่งฉู…แต่เอาเข้าจริงแล้ว ข้าก็เป็นแค่คนพิการไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น"

"ส่วนศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆก็ยังไม่มีใครบรรลุเป็นเทพยุทธ เกรงว่าคงจะไม่มีอำนาจต่อรองอะไรมากนักหรอก"

"ข้ายังจำได้ดีถึงเรื่องราวในสมัยราชวงศ์ต้าเยี่ยนก่อนหน้านี้ อ๋องต่างแซ่หลี่เวยที่รักษาการณ์ชายแดนมานานกว่าห้าสิบปี พอหลังจากที่เขาสิ้นใจไป บุตรบุญธรรมทั้งสิบสองคนของเขา... คนที่ถูกประทานยาพิษก็ถูกประทานยาพิษ คนที่ถูกตัดหัวก็ถูกตัดหัว คนที่ถูกทำลายวรยุทธ์ก็ถูกทำลายวรยุทธ์ ยังมีบางคนที่จำต้องไปเข้ากับพวกคนเถื่อน..."

"โอ้...เกือบลืมไป เรายังมีศิษย์พี่ใหญ่อยู่"

"มีเขาอยู่ด้วย...ก็คงจะไม่ถึงกับต้องลงเอยอย่างน่าสังเวชเหมือนเหล่าบุตรบุญธรรมของตระกูลหลี่ในสมัยราชวงศ์ต้าเยี่ยนหรอกกระมัง"

"เเต่ใครจะไปรู้อนาคตล่ะ...ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตสวรรค์"

ระหว่างที่พูด...ฟางชิงหยุนก็ได้เข็นรถเข็นของตนค่อยๆเคลื่อนห่างออกไป

"ศิษย์น้องเอ๋ยศิษย์น้อง...เจ้ามาช่างไม่ถูกเวลาเอาเสียเลย หากเจ้ามาอยู่กับกองทัพทั้งแปดค่ายเมื่อหลายปีก่อน ก็ยังพอจะได้อาศัยช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์อยู่สุขสบายไปอีกหลายปี แต่ดันมาอยู่ที่เมืองเหลียงโจวในช่วงบั้นปลายสุดท้ายนี้ มาเป็นศิษย์คนสุดท้อง... เฮ้อ"

สิ้นเสียงนั้น...ร่างของบัณฑิตในชุดสีเขียวก็เลือนหายเข้าไปในความมืดโดยสิ้นเชิง

เฉินซานซือไม่ใช่คนโง่...แน่นอนว่าเขาย่อมฟังความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของศิษย์พี่ออก

หากเป็นเพียงการโศกเศร้าระลึกถึงความหลัง จะเติมประโยคสุดท้ายเข้ามาทำไมกัน…

นี่เป็นการชี้แนะเขาชัดๆ

เมื่อหวนนึกย้อนกลับไป…พันธสัญญาเทพยุทธในสามปี เกรงว่าคงจะเป็นแผนการที่วางไว้แต่เนิ่นๆแล้ว

เมื่อได้ร่ำเรียนวิทยายุทธ์ของสำนัก ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบของสำนักด้วยเช่นกัน

และอีกอย่าง...นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นการเดินตามความปรารถนาของผู้อื่นเสียทีเดียว

เพราะเส้นทางนี้...เป็นเส้นทางที่เขาเลือกเดินด้วยตัวเองมาตั้งแต่แรก

ในตอนนั้น...ก็มีเพียงสองทางเลือกให้เขาเท่านั้น หนึ่งคือ ไปเป็นสุนัขรับใช้ที่เมืองหลวง

และสองคือ มาเสี่ยงโชคที่ชายแดน

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว...เขาจะมัวลังเลไปใย?

เฉินซานซือยกถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วจึงวางถ้วยลงอย่างแรง ก่อนจะกลับไปยังจวนของตน

…..

ณ จวนอู่ยี่โป๋

สวนหลังบ้านเชื่อมต่อกับตรอกเล็กๆที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง

คืนนี้ ประตูหลังบ้านเปิดกว้าง…จ้าวคังและคนอื่นๆทยอยเดินทางมาถึง

เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว เด็กรับใช้หญิงคนหนึ่งก็ลงกลอนประตูหลังอย่างแน่นหนา

ภายในสวนนั้น... มีกลิ่นหอมของสมุนไพรลอยคละคลุ้งมาปะทะจมูก

เฉินซานซือนั่งอยู่บนม้านั่งหิน เบื้องหน้าของเขาคือเตาต้มยาหลายใบที่กำลังเดือดปุดๆ

"เป็นอย่างไรบ้าง?" เขาเอ่ยถามขึ้น

"สองสามวันมานี้ อึดอัดใจที่อยู่ในค่ายทหารกันบ้างไหม?"

"อึดอัดสิขอรับ!"

"จะอึดอัดตายอยู่แล้วขอรับ!" ซงชิวอันสบถออกมาอย่างหัวเสีย

"ใช่แล้วขอรับ" เฟิงหยงกล่าวเสริม

"หลังจากที่ท่านแม่ทัพให้พวกเราอยู่ต่อ พวกไอ้ห่านั่นก็ยิ่งมีอคติกับพวกเรามากขึ้นไปอีกขอรับ"

"แล้วทำไมพวกเจ้าถึงทำได้แค่อดทนกับความอึดอัดใจนั้นเล่า?" เฉินซานซือเอ่ยถาม

ทุกคนเงียบกริบ

มันจะเป็นเพราะอะไรได้อีกเล่า...ก็เพราะระดับพลังยุทธไม่สูงพอไม่ใช่รึไง มิฉะนั้นแล้ว ก็คงจะสามารถแข่งขันได้อย่างสง่างามแล้ว

"ท่านแม่ทัพ เป็นเพราะพวกเราไร้ความสามารถเองขอรับ!"

"..."

เฉินซานซือไม่ได้รีบพูดอะไรต่อ แต่กลับตักยาต้มสีดำข้นขึ้นมาถ้วยหนึ่ง

"อู๋ต๋า เจ้าก่อนเลย"

อู๋ต๋ามีกายาเเก่นเเท้สวรรค์โดยกำเนิด ประกอบกับพรสวรรค์ในการหยั่งรู้ที่ยอดเยี่ยม ทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่มีระดับพลังยุทธ์สูงที่สุดในกลุ่มนี้

"ขอรับ"

อู๋ต๋าผู้มีใบหน้าเป็นรอยแผลเป็น ยกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวโดยไม่ลังเล

ทันใดนั้น...เขาก็รู้สึกถึงความสดชื่นแจ่มใสที่ไหลผ่านเข้าสู่ร่างกายหลังจากที่ยาลงท้องไปแล้ว และแผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วน

สรรพคุณของยานี้...มันทรงพลังยิ่งกว่ายาล้ำค่าเสียอีก!

หลังจากที่อู๋ต๋าดื่มเสร็จ เขาก็ลองโคจรพลังฝึกฝนในทันที และสัมผัสได้ถึงความก้าวหน้าที่รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์

"นี่มัน..."

"ท่านแม่ทัพ! นี่มันยาอะไรกันขอรับ?!"

"..."

"ก็แค่ยาธรรมดาๆ" เฉินซานซือกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"สิ่งที่ข้าจะช่วยพวกเจ้าได้... ก็มีเพียงเท่านี้แหละ"

หลิงเหอ

เขาได้นำยาครีมหลิงเหอ... ไปผสมกับยาบำรุงชั้นเลิศ!

และยิ่งไปกว่านั้น ยาหลิงเหอนี้...ยังเป็นยาที่เขาใช้เตาหลอมยาที่ซื้อมาจากโลกของผู้บำเพ็ญเซียนในการเคี่ยวขึ้นมาโดยเฉพาะ

หลังจากที่ได้ทดลองดูแล้ว ก็พบว่าสรรพคุณของมันดีกว่ายาหลิงเหอที่เคี่ยวจากเตาหลอมเหล็กดำไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า และขอเพียงแค่มีระดับพลังยุทธ์ถึงขั้นหลอมอวัยวะภายในขึ้นไป การกินยานี้ก็จะแทบไม่มีผลข้างเคียงใดๆเลย

เหล่าลูกน้องจากผอหยางของเขา...

ความสามารถในการรับมือสถานการณ์ในสนามรบนั้นมีเพียงพอ ความจงรักภักดีก็มีเพียงพอเช่นกัน…ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวของพวกเขา ก็คือคุณสมบัติที่ไม่เพียงพอ

ซึ่งในโลกมนุษย์ธรรมดานี้ ไม่มีวิธีใดที่จะมาทดแทนได้

ดังนั้น...เขาก็จะใช้วิธีการของเซียนมาทดแทนให้เอง!

ค่ายหงเจ๋อในปัจจุบันนี้ หากให้ตามเขาไปรบกับพวกคนเถื่อน ก็คงไม่มีปัญหาอะไร

แต่ทว่า...ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็ไม่ใช่คนของตัวเอง

หากอยากจะทำให้ค่ายนี้กลายเป็น "ค่ายหงเจ๋อของตัวเอง" อย่างแท้จริง อย่างแรกเลยก็คือต้องมีนายทหารคนสนิทที่ไว้ใจได้มากพอ

ส่วนเรื่องของยาหลิงเหอนั้น...หลังจากที่ได้ไปที่สุดขอบฟ้ามาแล้ว เรื่องนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องปิดบังไม่ให้ใครรู้อีกต่อไป

ถ้าหากว่าความลับแตกขึ้นมาจริงๆ เขาก็มีวิธีที่จะแก้ไขมันได้

แม้ว่าจนถึงตอนนี้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่า "สมบัติเซียน" คืออะไรกันแน่ แต่เรื่องวิธีการปรุงยาหลิงเหอนั้น หลังจากที่ประตูเซียนเปิดออกในครั้งนี้…เขาก็มีคำอธิบายมากมาย จนไม่จำเป็นต้องเก็บงำมันไว้ในมืออีกต่อไป

เมื่อระดับพลังยุทธ์ของเขาสูงขึ้น ยาครีมหลิงเหอก็ไม่ได้มีผลต่อเฉินซานซือมากเท่าไหร่นัก แต่สำหรับลูกน้องของเขาแล้ว มันยังคงเป็นยาล้ำค่าอันดับหนึ่ง การเก็บมันไว้ก็ดูจะเป็นการเสียของเกินไป

หลังจากอู๋ต๋าแล้ว...คนที่เหลือก็ทยอยกันดื่มยาบำรุงที่ผสมยาครีมหลิงเหอเข้าไป

"ห้าคนต้องบรรลุระดับเปิดเส้นชีพจร และสิบห้าคนต้องบรรลุระดับเปลี่ยนพลัง"

เฉินซานซือออกคำสั่ง

"ภายในครึ่งปีนี้ หากยังทำตามข้อกำหนดนี้ไม่ได้ ก็จงออกจากค่ายหงเจ๋อไปด้วยตัวเองซะ"

อาศัยยาหลิงเหอ ประกอบกับยาบำรุงที่ให้กินได้ไม่อั้น...ถ้าหากยังไม่สามารถบรรลุถึงระดับนี้ได้อีก ก็คงจะเป็นดั่งคำที่ว่า "โคลนตมที่พยุงไม่ขึ้น" โดยแท้

"ท่านแม่ทัพ!"

"ไม่มีปัญหาขอรับ!" จ้าวคังกล่าวอย่างมั่นใจ

"มียาวิเศษนี้ ภายในสองเดือน ข้าก็จะสามารถบรรลุถึงระดับเปิดเส้นชีพจรได้อย่างแน่นอนขอรับ!"

ระดับเปิดเส้นชีพจรและเปลี่ยนพลังนั้น...เทียบเท่ากับตำแหน่งผู้ช่วยแม่ทัพและนายพัน

ซึ่งก็คือตำแหน่งนายทหารหลักที่สำคัญที่สุดในการควบคุมกองทัพ

ขอเพียงแค่มีกำลังคนเพียงพอ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแค่ไหน เฉินซานซือก็มั่นใจว่าจะสามารถควบคุมค่ายหงเจ๋อไว้ในมือได้อย่างเหนียวแน่น

หลังจากที่เขาสั่งการเรื่องต่างๆ อย่างละเอียดแล้ว จึงได้ปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายกันไป

และโดยไม่ทันรู้ตัว...ท้องฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว

เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะพักผ่อน ก็ต้องรีบสวมชุดเกราะเต็มยศอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารเพื่อขานชื่อ

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...ค่ายหงเจ๋อจะต้องรับผิดชอบในการเฝ้าระวังกำแพงเมืองช่วงหนึ่ง รวมถึงรับมือการลองเชิงและการก่อกวนของกองทหารม้ากลุ่มเล็กๆด้วย

เมื่อเฉินซานซือนำทัพมาถึงกำแพงเมือง เขาก็รู้สึกว่าภาพเหตุการณ์นี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน

ราวกับย้อนกลับไปในสมัยที่ยังอยู่ที่ผอหยาง ข้อแตกต่างก็คือตอนนี้เขาบัญชาการทหารนับหมื่นนาย และตัวเขาเองก็ได้กลายเป็นแม่ทัพระดับเเก่นเเท้สวรรค์ไปแล้ว

"ท่านแม่ทัพ!" เซี่ยฉงเดินเข้ามาพร้อมกับแผนที่ในมือ

"ท่านแม่ทัพโปรดดู นี่คือการกระจายกำลังพลของสี่เผ่าในปัจจุบันขอรับ"

"ไม่ใช่แค่พวกเราที่กำลังเตรียมพร้อมรบอย่างแข็งขัน...พวกคนเถื่อนเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน พวกมันจึงได้ระดมทัพใหญ่มายังเผ่าชายแดนเพื่อเฝ้าระวังตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อนแล้วขอรับ"

"ทัพที่อยู่หน้าสุดของเรา ก็คือทัพใหญ่ของเผ่าหยูเหวิน…ตอนนี้ คาดว่ามีกำลังพลอยู่ประมาณสองหมื่นนาย โดยมีอัครเสนาบดีของเผ่าหยูเหวินนั่งบัญชาการอยู่ที่นั่น"

"นี่เป็นเพียงสถานการณ์ในระดับย่อยขอรับ…แต่ถ้าหากมองภาพรวมทั้งหมด กำลังพลของเรารวมกันแล้วมีอยู่ราวสองแสนนาย ส่วนกองทัพพันธมิตรของสี่เผ่าคนเถื่อนนั้นมีมากถึงสี่แสนกว่านาย"

"หลังจากที่การบุกขึ้นเหนือเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ...พวกมันน่าจะสามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นนี่จะเป็นศึกหนักที่ต้องปะทะกันซึ่งๆหน้าอย่างแน่นอน"

เผ่าหยูเหวิน...

เฉินซานซือก็เคยปะมือกับพวกมันมาบ้างแล้ว

เฉินซานซือยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ ทอดสายตามองไปยังทะเลทรายทางตอนเหนือที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ณ ที่แห่งนั้น... คือเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ของพวกคนเถื่อน

………………