บทที่ 100 : สังหารระดับหลอมอวัยวะภายใน!

บทที่ 100 : สังหารระดับหลอมอวัยวะภายใน!

"ซูเหวินไฉ!" เฉินซานซือคว้าตัวบัณฑิตชรา

"ข้ามีภารกิจที่เกี่ยวกับชีวิตของผู้คนทั้งเมืองจะมอบหมายให้เจ้า เจ้ารับได้หรือไม่?"

"ข้า?" ซูเหวินไฉตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบพยักหน้าทันที

"ท่านวางใจได้ ข้าผู้มีฉายาขงเบ้งกลับชาติมาเกิดคนนี้รับได้!"

"ดี!" เฉินซานซือกระซิบข้างหู

"ท่านเฉิน!" ซูเหวินไฉน้ำตาคลอเบ้า”

"ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย!"

เรื่องสำคัญ หากไม่ปิดเป็นความลับก็จะรั่วไหล

เฉินซานซือไม่ได้บอกใครอีก ก่อนถึงเวลาเที่ยงคืน เขาอาศัยความมืดเดินทางไปพบกับหานเฉิงที่คอกม้านอกเมืองทางทิศตะวันออก

…

ณ เวลาตีหนึ่ง

ประตูเมืองเล็กทางทิศใต้ได้เปิดออกอย่างเงียบเฉียบ

ม้าสามตัวมาถึงทางเล็กๆในป่า

กองทัพป่าเถื่อนไม่ได้ล้อมเมืองอยู่ติดกำแพง แต่เลือกพื้นที่โล่งกว้าง

และด้วยจำนวนที่จำกัด พวกมันจึงไม่สามารถปิดล้อมได้อย่างสมบูรณ์ ยังมีเส้นทางเล็กๆให้คนจำนวนน้อยหลบหนีได้

ยิ่งไปกว่านั้น ในสามคนนี้ มีสองคนที่อยู่ในระดับหลอมอวัยวะภายใน

"อีกนานไหมกว่าจะถึงตีหนึ่ง?" เซวี่ยหยูผิงนั่งอยู่บนหลังม้าเอ่ยขึ้น

"อีกครึ่งก้านธูป" ถังหมิงตอบ

"หึ คนพวกนี้ช่างอ่อนหัดจริงๆ" เซวี่ยหยูผิงหัวเราะเยาะ

"คนหนึ่งจะพาเมียไป อีกคนจะพาหลานไป พาครอบครัวไปด้วยแบบนี้ จะทำเรื่องใหญ่ได้ยังไง!”

“ท่านเฉินไม่เป็นไรหรอก เขามีราชโองการรับรอง แต่หลัวตงเฉวียนมันเป็นตัวอะไร?”

เมื่อเหลียงเซิงจื๋อเป็นคนเปิดโปงเรื่องนี้ เซวี่ยหยูผิงก็ส่งคนไปพบหลัวตงเฉวียน สั่งให้มันหลอกเซียงถิงชุนออกมานอกเมือง แล้วบอกว่าจะไว้ชีวิตมัน

ส่วนครอบครัวเหลียง…

เหลียงเซิงจื๋อและคนในครอบครัวถูกฆ่าปิดปากทั้งหมดแล้ว

ส่วนสำนักวรยุทธ์อื่นๆที่เกี่ยวข้อง ยังไม่มีเวลาดำเนินการ

แต่อีกสองวัน ชนเผ่าป่าเถื่อนจะส่งกำลังพลสามหมื่นนายจากสมรภูมิหลักที่เหลียงโจว และยังมียอดฝีมือจากลัทธิเทพวิญญาณเดินทางมาสมทบ…ตอนนั้นเมืองผอหยางก็คงจะไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

"หัวหน้าองครักษ์หาน!" เซวี่ยหยูผิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หลังจากที่พวกเรารอดพ้นภัยแล้ว ให้กำจัดหลัวตงเฉวียนด้วย”

“เเต่น่าเสียดายจริงๆยังหาสมบัติเซียนไม่เจอ ไม่งั้นภายในสามถึงห้าปี ข้าคงได้เข้าร่วมคณะเสนาบดี”

“เฮ้อ….ครั้งนี้ คงต้องทำให้ท่านเสนาบดีเหยียนผิดหวังเสียแล้ว!”

….

"เป็นฝีมือของเหยียนเหลียงจริงๆด้วย!"

ทันใดนั้น มันก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากความมืด

จากนั้นก็มีม้าอีกสามตัวปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

ผู้นำสวมชุดคลุมสีแดงเพลิง มีคนอยู่ข้างซ้ายและขวาอย่างละคน

แน่นอนว่าต้องเป็นซานหยวนจือกับบ่าวรับใช้ของตระกูลจี้

พวกเขาสวมชุดเกราะและถืออาวุธครบมือ

"จี้กวงเสียน?!" เซวี่ยหยูผิงตกใจ พร้อมถามด้วยความแค้นเคืองทันที

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่?!"

"มาคิดบัญชีกับเจ้าไง!" จี้กวงเสียนชี้นิ้วไปที่เซวี่ยหยูผิง เเล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นเพราะความโกรธ

"ข้าศึกมาบุกประชิดเมือง เเต่เจ้ากลับลอบฆ่าผู้พันเซียง…การทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพเเบบนี้ เท่ากับเป็นกบฏขายชาติ ช่างไร้ยางอาย!"

"อย่ามาใส่ร้ายข้า!" เซวี่ยหยูผิงรีบแก้ตัวทันที

"เซียงถิงชุนออกจากเมืองไปเองแล้วถูกซุ่มโจมตี…เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกข้า!"

"โกหก!" จี้กวงเสียนตวาดลั่น

"ข้าเพิ่งไปดูมา ครอบครัวแปดคนของผู้พันเซียงถูกฆ่าตายหมด แม้แต่เด็กห้าขวบก็ไม่เว้น!”

“เรื่องนี้คืออะไร จะบอกว่าพวกป่าเถื่อนแอบเข้ามาในเมืองได้ แล้วเลือกฆ่าเฉพาะครอบครัวของผู้พันเซียงงั้นเหรอ?….พวกเจ้า พรรคพวกของเหยียนเหลียง ช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”

"หึ…พวกเจ้ามันก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรเลย!" เซวี่ยหยูผิงเลิกเสแสร้ง เเล้วด่ากลับทันที

"เสแสร้งว่าเป็นคนดี แต่จริงๆแล้วอยากจะยึดอำนาจ กุมบังเหียนราชสำนักไม่ใช่หรือไง!"

"เลิกพูดจาเยิ่นเย้อได้แล้ว!" จี้กวงเสียนพูดขัด

"วันนี้หลักฐานชัดเจน ถ้าจับพวกเจ้าได้ วันนี้ก็คือวันที่เสนาบดีเหยียนเหลียงจะล่มสลาย!"

"พวกเจ้ากล้าหรือ!" เซวี่ยหยูผิงไม่กลัวแม้แต่น้อย

เขาหันไปทางเมืองหลวงแล้วคำนับ

"เซียงถิงชุนแอบซ่อนสมบัติเซียน มีความผิดถึงตาย…เเบบนี้ พวกข้าทำอะไรผิด?!"

"สมบัติเซียน?!" จี้กวงเสียนหรี่ตา

"หมายความว่า ท่านเซวี่ยได้สมบัติเซียนมาแล้วงั้นหรือ?"

"ยังไม่ได้"

"ไอ้เวร! นี่พวกเเกต้องการอะไรกันแน่?" จี้กวงเสียนตะโกนเสียงดัง

"การวางกำลังรบที่แปลกประหลาดแบบนี้ ข้าก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติตั้งนานแล้ว! กำแพงเมืองอันติ้งที่แข็งแกร่งขนาดนั้นจะพังลงง่ายๆได้ยังไง! ต้องเป็นฝีมือของพวกเจ้า พรรคพวกของเหยียนเหลียงแน่ๆ…พวกเจ้าต้องการทำลายราชวงศ์ต้าเซิ่งงั้นหรือ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซวี่ยหยูผิงก็หมดความอดทนที่จะเจรจาทันที

"ลงมือ! กำจัดพวกมันให้หมด!"

"เจ้ามีนักรบระดับหลอมอวัยวะภายในสองคน ข้าก็มีเหมือนกัน!" จี้กวงเสียนถอยหลัง ให้องครักษ์สองคนเข้ามาเผชิญหน้า

สองคน?

เซวี่ยหยูผิงหัวเราะเยาะ เเล้วมองไปทางกำแพงเมือง

ไม่ต้องพูดถึงถังหมิงที่อยู่ในระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นสูงสุด ไม่มีใครในที่นี้เอาชนะเขาได้

เเละเขายังมีอีกคน ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

…

อีกด้าน

"ไป!"

หลัวตงเฉวียนควบม้าอย่างรวดเร็ว โดยมีซ่งเอี๋ยนตามมาติดๆ

"อารอง เราจะไปไหนกัน?"

"หนีสิ!" หลัวตงเฉวียนถอนหายใจ เเล้วสบถเบาๆ

"เซียงถิงชุนมันโง่! ตอนนั้นมันหน้ามืดตามัว ไปร่วมมือกับสำนักยุทธ ปิดบังเรื่องสมบัติเซียนไม่ยอมรายงานราชสำนัก…ตอนนี้ข้าก็เลยพลอยซวยไปด้วย! เอาล่ะ ยันต์หยกของข้าไป เจ้ากับข้าแยกทางกันตรงนี้"

"อารอง? เราไม่ไปกับพวกเขาเหรอ?" ซ่งเอี๋ยนถามด้วยความสับสน

"ไม่ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"

"ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ พวกมันทำลับๆล่อๆ คงมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่ พวกที่เหลือก็เป็นองครักษ์เสื้อแพรทั้งหมด ถ้าข้าไปด้วย คงถูกฆ่าปิดปากแน่"

"หลังจากออกจากเมือง ข้าจะไปกับพวกมัน แล้วบอกว่าทิ้งเจ้าไปแล้ว…ส่วนเจ้ารีบเดินทางไปทางตะวันตก ไปหาญาติห่างๆที่หลินเจียง ถ้าภายในครึ่งปีข้าไม่ส่งจดหมายไปหาเจ้า ก็แสดงว่าข้าตายแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าก็จงเปลี่ยนชื่อและอย่าคิดแก้แค้นให้ข้า!"

"อารอง ให้ข้าไปกับท่านเถอะ..."

"หยุดพูด เเล้วไปให้พ้น!" หลัวตงเฉวียนไล่ซ่งเอี๋ยนไป

แต่ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงแหลมคมของบางสิ่งที่พุ่งแหวกอากาศลอยมา

สัญชาตญาณของระดับหลอมอวัยวะภายในทำให้เขารู้สึกตัวทันที…เขารีบเหยียบหลังม้าแล้วกระโดดขึ้นไป

"ฉึก!"

“ฮี้!”

ลูกธนูเจาะเกราะพุ่งเข้าใส่หลังม้า จนม้าล้มลงไปกองกับพื้น

หลัวตงเฉวียนกำลังจะหันไปดูว่าใครเป็นคนลอบโจมตี เเต่ก็ได้ยินเสียงลูกธนูอีกครั้ง

เเต่มันไม่ใช่แค่ดอกเดียวนี่สิ

มันเป็นห่าฝนธนู!

หลัวตงเฉวียนกวัดแกว่งดาบในมือ ปัดป้องลูกธนูที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด

ใครกัน ถึงยิงธนูได้เร็วขนาดนี้!

ถ้านี่เป็นสนามรบ เขาคงคิดว่ากำลังเจอกับพลธนูทั้งกองทัพ!

"เเก?!"

เมื่อมองไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยซ่อนอยู่บนต้นไม้ไกลๆ

"เฉินซานซือ…ข้าจะฆ่าเเก!"

หลัวตงเฉวียนตาแดงก่ำ ใช้ดาบปัดป้องลูกธนูไปพลางวิ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่นาน ภาพตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว รู้สึกเหมือนมีลูกธนูเต็มท้องฟ้า

เขาร้องตะโกนเสียงดัง พุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ในพริบตาวิ่งไปได้หลายสิบจั้ง จนเกือบจะถึงตัวอีกฝ่าย

เเต่ทันใดนั้นต้นขาของเขาก็รู้สึกเย็นวาบ ร่างกายเสียสมดุลจนเกือบล้มลงกับพื้น จำเป็นต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อประคองตัว

"ปังๆๆ!"

แค่หยุดไปครู่เดียว ก็มีลูกธนูอีกสามดอกพุ่งเข้าใส่

โชคดีที่เขาใช้ดาบปัดป้องทัน จึงไม่โดนจุดสำคัญ

เเต่ลูกธนูอีกสองดอกก็ทะลุผ่านไหล่ทิ้งร่องรูไว้ ส่วนอีกดอกหนึ่งปักอยู่ที่แขน

เขาต้องแลกด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส ถึงจะเข้าใกล้เป้าหมายได้ ตอนนี้เขาจึงฟันดาบลงไปยังศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"เคร้ง!"

หอกปะทะกับดาบ เกิดประกายไฟวาบขึ้นในความมืด

ทั้งสองฝ่ายถอยหลังไปคนละหลายก้าว ห่างกันออกไป

ก่อนที่หลัวตงเฉวียนจะยืนได้มั่นคง เสียงของคันธนูก็ดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนฝันร้าย

เขาต้องใช้ดาบปัดป้องอีกครั้ง และกลายเป็นลูปเดิม

ความเร็วในการยิงธนูที่น่ากลัวนี้ แม้แต่เขาที่เป็นระดับหลอมอวัยวะภายใน ก็ยังเข้าใกล้ไม่ได้!

บนโลกนี้ มีวิชาที่ฝึกฝนเฉพาะการยิงธนูด้วยหรือ?!

สามารถยิงธนูได้สามดอกในเวลาเดียวกันด้วยธนูสิบห้าศิลา…นี่มันเป็นไปได้ยังไง!

ด้วยฝีมือการยิงธนูเช่นนี้ หากฝืนเข้าใกล้ ก็มีแต่จะเปิดช่องโหว่ให้โดนธนูยิง

"ดูซิว่าเจ้าจะมีลูกธนูกี่ดอก!"

หลัวตงเฉวียนไม่กล้าบุกเข้าไปอีก เขาใช้ดาบปัดป้องอยู่กับที่ หวังว่าอีกฝ่ายจะยิงลูกธนูจนหมดเสียก่อน

อย่างไรก็ตาม...จนกระทั่งเลือดจากบาดแผลของเขาเปื้อนเสื้อผ้า ฝนธนูก็ยังไม่หยุด

หัวลูกศรที่ยังปักอยู่บนตัวเขา เริ่มเคลื่อนไหวไปตามร่างกาย จนทำให้กล้ามเนื้อแขนเขาเริ่มฉีกขาด….ร่างกายของเขาได้รับผลกระทบจนความเร็วของเขาลดลง

และเมื่อช้าลง ข้อได้เปรียบของระดับหลอมอวัยวะภายในก็หายไป ลูกธนูบนตัวเขาเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ล้มลงกับพื้น

'บัดซบ หมดลูกธนูไปสามกระบอกเลยนะ!'

เฉินซานซือนำลูกธนูมาห้ากระบอก ตอนนี้เขาใช้ไปสามกระบอกแล้ว

โชคดีที่ หลัวตงเฉวียนก็กลายเป็นเม่นไปแล้ว

อีกฝ่ายนอนอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกโพลง ปากมีเลือดไหล หายใจรวยริน…ใกล้ตายเต็มทีเเล้ว

เฉินซานซือเล็งไปที่หัวและหัวใจ ยิงซ้ำอีกสองดอก…รอจนกระทั่งแน่ใจว่าอีกฝ่ายตายแล้ว จึงเดินเข้าไปตัดหัว

'ถ้ามันไม่ใจร้อน คงจะยื้อกับข้าได้นานกว่านี้'

'เเต่สุดท้าย มันก็แพ้ข้าอยู่ดี'

'อย่างไรก็ตาม ถึกขนาดนี้ก็สมกับเป็นระดับหลอมอวัยวะภายใน!'

'โชคดีที่มันไม่ได้อยู่ในระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นสูงสุด ไม่อย่างนั้นคงจัดการยากกว่านี้'

ว่ากันว่า ระดับหลอมอวัยวะภายในขั้นสูงสุด สามารถเข้าสู่สภาวะคลั่งได้ชั่วขณะ

ในสภาวะคลั่ง ร่างกายของพวกเขาจะทำงานหนักอย่างหนักอย่างหนักจนไม่รู้สึกเจ็บปวด สามารถทนรับบาดเจ็บจากลูกธนูแล้วยังบุกเข้ามาต่อได้

"หลี่ต้าจื่อ เซี่ยเอ้อร์หนิว" เฉินซานซือถือหัวของหลัวตงเฉวียน "ข้าแก้แค้นให้พวกเจ้าได้แล้วนะ"

เขาเตรียมตัวมาอย่างพร้อมสรรพ เเต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้กายาวัชระทองคำ

นอกจากนี้ ยังมีไม้ตายเพลิงเซียนที่เตรียมพร้อมอยู่เสมอด้วย

แต่แน่นอนว่า ถ้าไม่ใช้ก็ดีไป…เพราะการใช้แต่ละครั้งมันมีความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผยอยู่

"อารอง!"

ไม่ไกลนัก ซ่งเอี๋ยนที่เป็นห่วงหลัวตงเฉวียนได้ย้อนกลับมา เเล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดี

เฉินซานซือได้ยินเสียงที่เข้ามาใกล้

เเต่จริงๆแล้ว…ต่อให้ซ่งเอี๋ยนไม่กลับมา ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

ขี่ม้าขาวไล่ตาม ไม่เกินยี่สิบนาทีก็ตามทันแล้ว

ทำอะไรต้องทำให้เด็ดขาด ต้องตัดรากถอนโคนให้หมด

"เจ้ารู้ไหมว่าอารองของเจ้าทำอะไรไว้บ้าง?"

"ข้ารู้ เขาสมควรตาย!" ซ่งเอี๋ยนพูดไปร้องไห้ไป

"แต่เขาคืออารองของข้า ข้าต้องแก้แค้นให้เขา!"

“ตายยย!!”

เเต่ระดับหลอมเลือด…จะสู้เฉินซานซือได้ยังไง

"ฉึก!"

เมื่ออีกฝ่ายพุ่งเข้ามาพร้อมดาบ เขาก็ถูกเฉินซานซือใช้หอกแทงทะลุหัวใจ ล้มลงไปกองกับพื้น เเล้วสิ้นใจทันที

"ให้ตายสิ พวกนี้ทำให้ข้าดูเหมือนคนเลวอีกแล้ว!"

…………………………..