บทที่ 93 : ศึกนองเลือดบนกำแพงชายแดน​

บทที่ 93 : ศึกนองเลือดบนกำแพงชายแดน​

"ตั้งสติกันหน่อย!"

เหล่านายร้อยที่รับผิดชอบการป้องกันกำแพงเมืองในแต่ละจุดเริ่มปลุกใจลูกน้องให้ทุ่มสุดกำลัง

เรื่องที่เฉินซานซือโชว์ฝีมือยิงธนูเป็นที่เลื่องลือก็ผ่านมาสามวันแล้ว ถึงแม้เหล่​าทหารจะยังพอมีแรงฮึดอยู่บ้าง แต่ความตื่นเต้นเร้าใจก็จางหายไปมากแล้ว

และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้พวกป่าเถื่อนตัดสินใจบุกโจมตีเมืองเสียที

…..

ณ ป้อมปราการเหนือประตูชายแดน​

เซียงถิงชุนออกคำสั่งอย่างเเข็ง​กร้าว

"ระดมยิงธนู!"

ทุกหอสังเกตการณ์ได้เตรียมพลธนูและพลหน้าไม้เอาไว้พร้อมสรรพ

เมื่อทหารป่าเถื่อนเข้ามาในระยะประมาณสองร้อยก้าว ทุกคนก็เล็งขึ้นไปด้านบนเล็กน้อยก่อนระดมยิงธนูออกไปพร้อมกัน

ลูกธนูพุ่งเป็นสายโค้งเหมือนสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา

การรบจริงนั้นต่างจากที่เห็นในละครทีวี

มันไม่ใช่แค่ถือโล่ห์กับดาบแล้วโห่ร้องบุกเข้ามา…เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง คงตายเกลื่อนไม่เหลือแน่

การบุกโจมตีเมืองนั้นต้องใช้อุปกรณ์ต่างๆมากมาย

อย่างเช่นตอนนี้ กองหน้าของทัพป่าเถื่อนล้วนใช้รถบังธนูและรถหุ้มเกราะ

รถบังธนูได้ติดตั้งแผ่นไม้หนาๆไว้ด้านหน้าเพื่อป้องกันลูกธนู ทหารที่อยู่ด้านหลังรถสามารถเข็นรถเข้ามาใกล้โดยไม่ต้องเปิดเผยตัว

ส่วนรถหุ้มเกราะก็คล้ายๆกัน แต่ทำจากแผ่นเหล็กทั้งหมด…มันเหมือนกับให้ทหารแบกเพิงเหล็กป้องกัน​เเล้ววิ่งเข้ามา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกป่าเถื่อนยังตั้งแนวพลธนูยิงสวนขึ้นมาบนกำแพงเมืองอีกด้วย

การจะใช้แค่ลูกธนูสกัดกั้นพวกมันนั้นเป็นไปไม่ได้ ทำได้อย่างมากก็แค่ฆ่าทหารไปได้ส่วนน้อย สุดท้ายก็ต้องรอให้พวกมันปีนขึ้นมาบนกำแพงถึงจะจัดการได้มากขึ้น

อย่างไร​ก็ตาม, ธนูสิบห้าศิลาของเฉินซานซือสามารถยิงทะลุโล่หวาย โล่หนังวัว และโล่เหล็กบางๆได้อย่างง่ายดาย

แค่ขยับนิ้ว เขาก็เก็บศัตรูไปได้หนึ่งราย

[ทักษะ: การยิงธนู (ระดับ​ความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: (508/1000)]

…

ถ้าฝึกฝนแบบนี้ต่อไปอีกไม่นาน ทักษะยิงธนูของเขาก็จะบรรลุขั้นความ​สำ​เร็จอันยิ่งใหญ่​

แต่สุดท้าย เขาก็เป็นแค่คนๆเดียว จะไปต้านทานกองทัพนับพันนับหมื่นได้อย่างไร

ไม่นานนัก…ทหารป่าเถื่อนมาถึงใต้กำแพงเมืองและตั้งบันไดจู่โจมได้สำเร็จ

บันไดจู่โจมไม่ใช่แค่บันไดธรรมดา

แต่มันคือรถบันได เป็นเครื่องจักรหนักหลายพันถึงหลายหมื่นจินที่สามารถปรับมุมได้

มันมีตะขอเหล็กเกี่ยวไว้กับกำแพง ส่วนฐานก็ยึดกับพื้นเป็นรูปสามเหลี่ยม ทำให้แข็งแรงมาก

ทหารป่าเถื่อนเริ่มปีนขึ้นบันไดจู่โจมทีละคนๆ

ท่อนซุงและก้อนหินถูกนำมาใช้โยนจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับแผ่นดินถล่ม

ส่วนคนที่ปีนขึ้นมาได้ครึ่งทาง ก็จะโดนราดด้วยของเหลวร้อนๆ ที่เตรียมเอาไว้

"เก็บไว้ให้พวกแกหลายวันแล้ว ลองชิมดูสิ ขอให้ได้ชิมกันทุกคนเลยนะ!" จูถงตะโกนพร้อมกับเทของเหลวร้อนๆลงไปไม่ยั้ง

ของเหลวร้อนๆพวกนี้ ถ้าโดนผิวหนังเข้าก็จะติดเชื้อแบคทีเรียและไวรัส… ถ้าไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ก็เท่ากับถูกตัดสินประหารชีวิตเรียบร้อย​แล้ว

เฉินซานซือยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ใครโผล่หัวขึ้นมาก็จะโดนหอกยาวกว่าสามเมตรของเขา​แทงลงไปทันที

ฝ่ายตั้งรับนั้นได้เปรียบอย่างมาก

ไม่นานนัก เขาก็สามารถ​ฆ่าทหารป่าเถื่อนไปกว่ายี่สิบคน…ไม่ปล่อยให้ศัตรูแม้แต่คนเดียวปีนขึ้นกำแพงมาได้

ณ เวลานี้…พื้นที่ที่เขารับผิดชอบเริ่มสงบลง

กำแพงเมืองยาวกว่าสองร้อยลี้ พวกป่าเถื่อนคงไม่บุกโจมตีทุกจุดพร้อมกัน…แต่จะเลือกจุดที่อ่อนแอที่สุดเข้าโจมตีเเทน

ถึงอย่างนั้น การบุกโจมตีรอบแรกก็ไม่ได้ใช้เวลนานนัก

สองชั่วยามผ่านไป พวกป่าเถื่อนก็ตีกลองถอยทัพ

การบุกโจมตีเมืองเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลานาน…การบุกโจมตีในวันนี้ คงเป็นแค่การลองเชิงเท่านั้น

เหล่าทหารเริ่มทำความสะอาดสนามรบและสรุปสถานการณ์

รอบนี้ พวกป่าเถื่อนเสียทหารไปกว่าสี่ร้อยคน ส่วนกองพันผอหยางเสียทหารไปห้าสิบกว่าคน ส่วนใหญ่ตายเพราะลูกธนูตอนตั้งรับ อัตราส่วนการสูญเสียจึงดูดีมาก

แต่พวกป่าเถื่อนที่ส่งมาวันนี้ล้วนเป็น "คนแก่ เด็ก คนป่วย และคนพิการ"

ดูได้จากชุดเกราะหนังที่ขาดวิ่น และจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีผู้ฝึกยุทธระดับหลอมกระดูกปรากฏตัวเลย

คงตั้งใจจะใช้คนพวกนี้สี่ร้อยกว่าคนมาลองเชิง เพื่อประเมินกำลังรบที่แท้จริงของกองทัพต้าเซิ่ง

[ทักษะ: การบังคับบัญชา (เริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 388/500]

…..

จากการรบจริง ทำให้ทักษะการบังคับบัญชาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว

ด้วยการนำของเฉินซานซือ แม้เหล่าทหารจะตื่นเต้น แต่ก็ไม่ตื่นตระหนก

พวกเขา​ยังคงประสานงานกันได้อย่างเป็นระบบ ประกอบกับมีเขาเป็นผู้นำอยู่แนวหน้า จึงมีทหารเสียชีวิตเพียงสองคน และบาดเจ็บสามคน

"ไอ้ขี้เกียจ!" จูถงตัวเหม็นฉุนลากซูเหวินไฉที่มุดหัวอยู่ตรงมุมออกมา

"เจ้าบอกว่าเราจะแย่ไม่ใช่เหรอ? ข้าว่าพวกป่าเถื่อนมันก็งั้นๆแหละ!"

"ยังหรอก…นี่มันยังไม่เริ่มต้นจริงๆ จังๆ เลย" ซูเหวินไฉอธิบาย

"พวกมันยังไม่ส่งระดับหลอมกระดูกออกมาเลยสักคน แล้วก็ยังไม่ได้ใช้กลยุทธ์ขุดดินหรืออะไรพวกนั้นด้วย!"

"..."

เฉินซานซือปล่อยให้บัณฑิตชราอธิบายให้ลูกน้องฟัง ส่วนตัวเองก็ไม่รอช้า รีบฝึกฝนวิทยายุทธ แล้วก็ไปขออนุญาตเซียงถิงชุนขึ้นเขา โดยอ้างว่าจะไปล่าสัตว์มาเลี้ยงลูกน้อง

เขาเพิ่งสร้างผลงาน ถึงจะไม่ได้รับรางวัล แต่ก็ต้องได้สิทธิพิเศษบ้างแหละ

จากนั้น, เฉิน​ซาน​ซือก็ขี่ม้าขาวขึ้นเขาไปแช่น้ำสมุนไพรและฝึกวิทยายุทธ พร้อมกับฝึกฝนทักษะการแพทย์ไปด้วย

ตอนขากลับก็ล่าสัตว์มาตัวสองตัวเพื่ อแบ่งให้ทุกคนกิน เป็นแบบนี้ติดต่อกันสิบวัน พวกป่าเถื่อนก็ไม่ได้รีบบุกโจมตี…ทำเเค่ตีกลองตอนกลางคืน และส่งกองกำลังเล็กๆ มายิงธนูรบกวนตอนกลางวัน

"กลยุทธ์ล่อให้เหนื่อยสินะ…" เฉินซานซือรู้ทัน

ตราบใดที่เสบียงยังไม่ขาด การยื้อเวลานานๆจะเป็นผลดีต่อพวกป่าเถื่อน เพราะพวกมันมีกำลังพลมากกว่า ทำให้ทหารต้าเซิ่งกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ

แถมอากาศหนาวเเบบนี้, การต้องนั่งขดอยู่บนพื้นทุกวัน มันทรมานมาก

พูดถึงก็พูดเถอะ ใกล้จะเดือนสิบสองแล้ว แต่ทางเหนือยังไม่มีหิมะตกเลย

ถ้าหิมะตกหนัก ก็อาจจะบีบให้พวกป่าเถื่อนต้องถอยกลับไปก็ได้

[วิชา: หอกงูทองอมตะ ส่วนแรก (ความสำเร็จเล็กน้อย)]

[ความคืบหน้า: 899/2000]

….

ความเร็วในการฝึกฝนเริ่มช้าลง

สรรพคุณของน้ำยาเสริมสร้างร่างกายก็ไม่ดีเหมือนเดิมแล้ว

แบบนี้ต่อไป อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกยี่สิบวันถึงจะฝึกฝนจนถึงระดับหลอมกระดูกขั้นสูงสุดได้

ส่วนทักษะการแพทย์ใกล้จะทะลวงขั้นแล้ว

หมอทหารเจียงตามมาที่กำแพงเมืองด้วย เฉินซานซือจึงถือโอกาสไปช่วยงานอย่างใจกว้าง…เเต่ที่จริงแล้วก็เพื่อเพิ่มความชำนาญทักษะ​

นอกจากนี้​ หลังจากช่วยบดยาเสร็จ เขาก็ไปฝึกฝนการฝังเข็มกับหุ่นไม้ที่มีรูปเเบบจุดฝังเข็ม​ต่างๆวาดอยู่

ทักษะการแพทย์ไม่ได้มีแค่เรื่องสมุนไพร การฝังเข็มก็เป็นส่วนหนึ่งด้วย

เขาจำตำแหน่งของฝังเข็ม​และวิธีการฝังเข็มได้ทั้งหมดด้วยความสามารถ [ความจำแม่นยำ] ที่เหลือก็แค่ฝึกความคุ้นเคย ใช้เวลาแค่เดี๋ยว​เดียวก็เรียนรู้จนหมดแล้ว

เเละในที่สุด แผงข้อมูลก็ปรากฏขึ้น

[ทักษะ: การแพทย์ (เชี่ยวชาญ)]

[ความคืบหน้า: 0/1000]

[สรรพคุณ: มองยาเห็นสูตร, แก้พิษร้อยชนิด]

[แก้พิษร้อยชนิด: ทักษะการแพทย์ยอดเยี่ยม รอบรู้ทุกอย่าง…เห็นพิษใดก็แก้ได้ทันที​]

….

แก้พิษ?

เฉินซานซือมีความสามารถมองยาเห็นสูตร สามารถป้องกันคนอื่นวางยาพิษในอาหารได้ แต่ไม่มีความสามารถในการแก้พิษ

ทั้งในยุทธภพและสนามรบ มักจะมีคนเจ้าเล่ห์ที่ชอบใช้ยาพิษอยู่เสมอ

เมื่อเขามีทักษะนี้ติดตัวเเบบนี้​ ก็เท่ากับมีภูมิคุ้มกันพิษทั้งระบบ​แล้ว

"ตึง ตึง ตึง!"

หลังจากผ่านไปหลายวัน เสียงกลองรบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"หมอทหารเจียง ข้าไปก่อนนะ" เฉินซานซือรู้สึกใจคอไม่ดี เขาจึงวางเข็มเงินแล้วรีบไปที่กำแพงเมือง

เมื่อมาถึงกำเเพง ก็เห็นทหารป่าเถื่อนไหลบ่าเข้ามาเหมือนน้ำท่วมทุ่ง

เเละดูจากจำนวนแล้ว ครั้งนี้คงไม่ใช่แค่คนแก่ เด็ก เเละคนป่วยอีกต่อไป…แต่เป็นการบุกโจมตีเต็มกำลัง!

ทั้งจำนวนและคุณภาพเหนือกว่าครั้งก่อนๆมาก อาวุธหนักสำหรับ​ปิดล้อมถูกนำมาวางไว้แถวหน้า ตามด้วยทหารถือโล่และหอก พลธนูและพลหน้าไม้ และปิดท้ายด้วยทหารม้าสองพันนายที่เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

นอกจากนั้น ยังมีทหารม้าหุ้มเกราะหนักห้าร้อยนายเป็นกำลังเสริม

ทหารม้าหุ้มเกราะหนักเหล่านี้ ไม่เพียงแต่จะสวมชุดเกราะเต็มตัวเท่านั้น​ แม้แต่ม้าที่ขี่ก็ยังสวมชุดเกราะป้องกันจุดสำคัญ…เรียกง่ายๆว่าพวกมันคือสุดยอดทหารชั้นยอดอย่างแท้จริง

ครั้งก่อนที่ทุ่งหญ้า

ถ้าเจอกับพวกนี้เข้า จูถงและคนอื่นๆ คงไม่มีใครรอดกลับมาแน่ๆ!

ทหารม้าหยุดอยู่ห่างออกไปสองลี้เพื่อคุมกำลัง ส่วนทหารราบสี่พันนายก็กระจายกำลังออกไป บางส่วนโจมตีหลอก บางส่วนโจมตีจริง ทำให้ยากจะแยกแยะ…ฝ่ายตั้งรับจึงไม่สามารถปรับกำลังได้ทันท่วงที

"จุดที่เรารับผิดชอบเป็นการโจมตีหลอก!"

ตอนแรก ยังมีทหารป่าเถื่อนมาตั้งบันไดจู่โจมในจุดที่เฉินซานซือรับผิดชอบอยู่ แต่มีไม่กี่คนที่ปีนขึ้นมา ไม่นานก็ถอนกำลังไป เหลือไว้แค่บันไดเปล่าๆ

"นายร้อยเฉิน! รีบนำกำลังพลสามสิบนายไปสบทบที่หอสังเกตการณ์หมายเลขหนึ่งทางทิศตะวันออกของประตูเมือง นายร้อยจ้าวต้านไม่ไหวแล้ว!"

เเต่คำสั่งของผู้ส่งสารมาถึงล่าช้าเกินไป

เมื่อเฉินซานซือนำกำลังพลไปถึงจุดที่กำหนด ก็เห็นบันไดจู่โจมพาดอยู่บนกำแพงถึงสี่ตัว เเละจ้าวคังที่กำลังต่อสู้กับนายร้อยป่าเถื่อนคนหนึ่ง

ส่วนลูกน้องของเขาก็รักษาแนวอยู่รอบๆบันได ไม่มีเวลาดูแลส่วนอื่นเลย

และไม่ไกลจากบันไดจู่โจม มีรถศึกขนาดยักษ์หลายคันกำลังเคลื่อนเข้ามา

รถศึกจู่โจม!

มันคือรถศึกที่ใหญ่ที่สุดในยุคนั้น คันที่เห็นอยู่นี้ยังไม่ใช่คันที่ใหญ่ที่สุด แต่ก็ยังสูงถึงสองจ้าง กว้างหลายจ้าง

ภายในแบ่งเป็นสามชั้น สามารถบรรทุกทหารได้เกือบร้อยนาย และยังมีหน้าไม้ขนาดใหญ่กับลูกธนูอาบยาพิษ รวมถึงค้อนขุดขนาดยักษ์อีกด้วย

ทหารที่อยู่ชั้นบนสุดของรถศึกสามารถกระโดดเข้าไปในกำแพงเมืองได้ ส่วนทหารที่อยู่ชั้นล่างสุดจะทำหน้าที่เจาะกำแพงและขุดดิน เพื่อทำลายกำแพงเมือง

ถ้าปล่อยให้พวกมันมาถึงกำแพงเมือง และทหารป่าเถื่อนกรูกันเข้ามา กำแพงเมืองก็จะแตก จากนั้น​ก็อาจถูกยึดเมืองได้เลย!

"จุดไฟ!" เฉินซานซือออกคำสั่งอย่างใจเย็น

คบเพลิงและถังน้ำมันถูกเตรียมไว้พร้อมแล้ว

เหล่าพลธนู รวมถึงเฉินซานซือ เริ่มใช้ลูกธนูเพลิงที่มีตะกร้าเหล็ก จุดไฟเผาผ้าชุบน้ำมัน แล้วก็ยิงธนูเพลิงโจมตีรถศึกจู่โจม

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าเอารถศึกออกมา พวกมันก็ต้องมีการเตรียมพร้อมไว้บ้างเเล้ว

รถฉีดน้ำตามมาติดๆ ลูกธนูเพลิงที่ยิงไปยังไม่ทันได้ลุกไหม้ ก็โดนน้ำดับเสียก่อน

โชคดีที่รถฉีดน้ำมีความจุจำกัด…ในที่สุด ลูกธนูเพลิงจำนวนมหาศาลก็จุดไฟเผารถศึกจู่โจมได้สองคัน

เเต่ในขณะเดียวกัน เครื่องยิงหินจากระยะไกลก็เริ่มทำงาน

ก้อนหินขนาดยักษ์พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเหมือนดาวตก กระแทกลงบนกำแพงเมืองอย่าวรุนแรง…เพียงไม่กี่รอบ กำแพงเมืองอายุกว่าร้อยปีก็พังทลายลงจนเกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่

ถ้าไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธระดับหลอมเลือดขั้นต้นขึ้นไป ใครก็ตามที่หลบไม่ทัน จะถูกบดขยี้จนร่างเเหลกเหลว

ท่ามกลางความโกลาหลนี้ ในที่สุดก็มีรถศึกจู่โจมคันหนึ่งมาถึงกำแพงเมืองได้สำเร็จ

ทหารป่าเถื่อนกรูกันออกมา แต่ส่วนใหญ่ตายเพราะหอกก่อนจะได้กระโดดขึ้นมาบนกำเเพงเมือง

"บุก! บุกเข้าไปให้หมด!"

"ใครขึ้นไปได้ก่อน จะได้รางวัลใหญ่!"

บนกำแพงเมือง ทหารที่ตามเฉินซานซือมา ต้องวางธนูลงเพื่อไปช่วยป้องกันบันไดจู่โจมที่กำลังจะแตก…มันจึงเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยืนอยู่หน้ารถศึกจู่โจม!

เเละเมื่อเห็นมีคนป้องกัน​เเค่คนเดียว​ พวกป่าเถื่อนก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

พวกมันหวังจะคว้ารางวัลใหญ่ จึงพุ่งเข้าใส่เฉิน​ซาน​ซือเหมือนสัตว์ร้ายที่หลุดจากกรง

เเต่เฉินซานซือไม่ไหวติง

ยืนขวางรถศึกจู่โจมเพียงลำพัง หอกในมือฟาดฟันไปทั่วทิศโดยไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย

ใครที่กล้าโผล่หัวออกมา ก็จะถูกแทงทะลุอย่างรวดเร็ว​

ต่อสู้ไปห้านาที ศพก็กองทับถมกันเต็มทางออกของรถศึก…ไม่มีใครเหยียบยืนบนกำแพงเมืองได้เกินสองวินาที!

"หลบไปให้หมด!" เสียงคำรามดังลั่นออกมาจากในรถศึก

ชายร่างยักษ์คนหนึ่งใช้ลูกน้องเป็นโล่ห์กำบัง แล้วพุ่งออกมาจากรถศึก เหวี่ยงกระบองหนามเข้าใส่เฉินซานซือ

"เคร้ง!" ดาบเจิ้นเยว่ที่เอวของเฉินซานซือถูกชักออกมาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนเห็นเพียงแสงวาบ หัวของชายร่างยักษ์ระดับหลอมกระดูกขั้นต้นก็หลุดออกจากบ่า พ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียว!

"อ้า..." พวกป่าเถื่อนในรถศึกเหมือนโดนสาดน้ำเย็นเข้าใส่

ตอนนี้ ความคิดที่จะสร้างผลงานหายไปสิ้น เหลือเพียงความต้องการที่จะมีชีวิตรอด

ตอนนี้​ กว่าร้อยคู่สายตาเอาเเต่จ้องมองเฉินซานซือ…ไม่มีใครกล้าขยับไปข้างหน้าเลยเเม้เเต่น้อย

กลับกัน…เป็นเฉินซานซือเองที่พุ่งเข้าไปในกลุ่มคน หอกในมือขวาฟาดฟันไปทั่วทิศ ส่วนดาบในมือซ้ายก็เก็บกวาดคนที่หลงเหลือ ไล่ฆ่าฟันจนเลือดสาดกระเซ็น​

ไม่รู้ว่าใครตะโกนว่า "ถอย" ก่อน

ทันใดนั้น​ ทุกคนก็กรูกันกระโดดลงจากรถศึก เกิดการเหยียบกันตายในรถศึก ย้อมรถศึกเป็นสีแดงฉาน

ในเวลาเดียวกัน​นั้นเอง เสียงแตรก็ดังขึ้นจากนอกกำแพงเมือง

เป็นพวกป่าเถื่อนที่ตีกลองถอยทัพ

…………………..