บทที่ 14 : หัวหน้าหมู่ทหาร, การคัดเลือกทหารชั้นยอด
บทที่ 14 : หัวหน้าหมู่ทหาร, การคัดเลือกทหารชั้นยอด
บทที่ 14 : หัวหน้าหมู่ทหาร, การคัดเลือกทหารชั้นยอด
ณ กองกำลังรักษาการณ์ชายแดนผอหยางซ้าย
ที่ค่ายทหาร
เฉินซานซือมารายงานตัวตรงเวลา
"พี่ซูบิน!”
ซูบินเอามือจับดาบที่เอว ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเรียกที่สนิทสนมว่า "พี่" แล้วพูดกับเฉินซานซือว่า
"ต่อไปอยู่ในค่าย ให้เรียกตามตำแหน่ง"
"ขอรับ ท่านซูบิน" เฉินซานซือไม่ได้คิดมากอะไร
"อืม" ซูบินพยักหน้าอย่างพอใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย
"ไปเปลี่ยนชุดเกราะซะ แล้วไปรวมตัวกันที่ลานฝึก ท่านนายร้อยกำลังจะมาสอนวิทยายุทธให้พวกเจ้า"
"ขอรับ"
เฉินซานซือหาที่มุมหนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นชุดเกราะที่ได้รับมาก่อนหน้านี้
ถึงจะเรียกว่าชุดเกราะ เเต่จริงๆแล้วส่วนใหญ่มะนทำจากผ้าฝ้าย เพียงแต่มีแผ่นเกราะโลหะเล็กๆติดอยู่ด้านนอกเท่านั้น
ชุดเกราะแบบนี้เรียกว่าชุดเกราะผ้าหรือชุดเกราะซ่อน
ส่วนชุดเกราะแบบที่เห็นในละครทีวี มีแต่นายทหารระดับสูงเท่านั้นที่ใส่ได้
ปู๊นนนน!!!
ทันใดนั้น เสียงแตรรวมพลก็ดังขึ้น
เเละเฉินซานซือก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอดี
เมื่อมาถึงลานฝึก บนพื้นดินสีเหลืองที่กว้างขวางและราบเรียบ มีคนมารวมตัวกันแล้วประมาณสามสิบกว่าคน
พวกเขายืนกระจัดกระจายกันไป บางคนก็ดูสดใส บางคนก็ดูเซื่องซึม บางคนก็ตัวสูงใหญ่ บางคนผอมแห้งเเรงน้อย
ในจำนวนนี้ประมาณครึ่งหนึ่งเป็นคนท้องถิ่น ส่วนที่เหลือไม่น่าจะเป็นคนอำเภอผอหยาง
"เข้าแถวๆ" มีทหารคนหนึ่งมาจัดแถวให้ทุกคน
จากนั้น ชายอ้วนที่มีหนวดเคราเป็นรูปเลขแปด เดินนำหน้ามาพร้อมทหารอีกสองนาย
เขาแนะนำตัวเองเสียงดังว่า
"ข้าแซ่หวัง ชื่อจื๋อ พวกเจ้าเรียกข้าว่านายร้อยหวังก็ได้"
"ข้ามีหน้าที่สอนวิทยายุทธพื้นฐานให้พวกเจ้า"
"ตำราการฝึกยืนเมื่อวานแจกจ่ายให้ทุกคนไปแล้ว พวกเจ้าน่าจะได้รับกันหมดแล้ว หลังจากการฝึกการยืนก็จะมีการฝึกหอก…การฝึกทั้งสองอย่างนี้รวมกันเรียกว่าวิชาหอกพื้นฐานสำหรับทหารราบ"
"วันนี้ข้าจะสาธิตให้พวกเจ้าดูเอง"
นายร้อยหวังยืนท่าทางเหมือนม้า ร่างกายที่อ้วนท้วนของเขามั่นคงราวกับภูเขา เมื่อฝึกท่ายืนก็ดูพลิ้วไหว เเละไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย
"ต่อไปเป็นการฝึกหอก"
เขายื่นมือออกไปรับหอกปลายแหลมสั้นๆที่ทหารข้างๆโยนมาให้
หอกนี้ยาวประมาณสองเมตรครึ่ง ไม่เกินสามเมตร จึงถือว่าเป็นหอกสั้น
นายร้อยหวังที่เมื่อครู่ยังมั่นคงราวกับภูเขา เมื่อได้จับหอกก็ดูคล่องแคล่วว่องไว หอกในมือแทงออกไปราวกับพายุ เสียงแหวกอากาศดังก้องไปทั่วลานฝึก
ทุกคนต่างจ้องมองด้วยความตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นวิทยายุทธของจริง
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งสติได้ การสาธิตวิชาหอกที่ใช้ร่วมกับการฝึกยืนก็เสร็จสิ้นลง
"จบแล้วหรอ?"
ทุกคนมองนายร้อยหวังโยนหอกทิ้ง, เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอะไรเพิ่ม
เร็วขนาดนี้ ใครจะมองทัน?
หวังจื๋อไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้างล่าง กระแอมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า
"มาพูดถึงเกณฑ์การสอบของทหารใหม่กันเถอะ"
"สามวันฝึกท่ายืน เจ็ดวันฝึกหอก ใครที่สามารถฝึกหอกควบคู่ไปกับการฝึกท่ายืนได้อย่างคล่องแคล่วภายในสิบวัน คนนั้นจะได้เป็นทหารฝึกหัด… ส่วนที่เหลือก็เป็นพลทหาร"
"ทหารฝึกหัด เงินเดือนเริ่มต้นที่สามตำลึง ทุกๆเจ็ดวันจะได้รับยาบำรุงหนึ่งถ้วย สามารถเลื่อนขั้นเป็นนายทหารได้ด้วยการฝึกฝนหรือสร้างผลงาน"
"นอกจากนี้"
"ในหมู่พวกเจ้า ใครที่สามารถฝึกฝนจนเกิดพลังปราณได้เป็นคนแรก จะได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าหมู่ทหารทันที และได้สิทธิ์เข้าร่วมการคัดเลือกทหารชั้นยอดในปีหน้า"
เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าหมู่ทหารทันที!
เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็รู้สึกตื่นเต้น
, ใครๆก็อยากเป็นนายทหารตั้งแต่เริ่มต้นทั้งนั้น
ส่วนสิทธิ์ "คัดเลือกทหารชั้นยอด" นั้น มีน้อยคนนักที่จะเข้าใจ
นายร้อยหวังบนเวทีก็ดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอะไรเพิ่ม
เเละสุดท้ายก็มีชายร่างผอมที่มีเคราแพะคนหนึ่งอธิบายขึ้นมาว่า
"การคัดเลือกทหารชั้นยอดก็คือการเลือกหาทหารที่เก่งที่สุด! สามปีก่อน หลังจากที่ท่านแม่ทัพใหญ่เข้ามาประจำการที่ชายแดนเหนือ ท่านก็เริ่มคัดเลือกทหารชั้นยอดจากทุกหน่วย…คนที่ผ่านการคัดเลือกจะได้เข้าร่วมกองกำลังพิเศษ กลายเป็นศิษย์ของท่านแม่ทัพใหญ่โดยตรง~"
"เอ๊ะ! ข้านึกว่าจะได้เป็นขุนนางใหญ่ ร่ำรวยเงินทองซะอีก"
"นั่นสิ ใครๆก็รู้ว่ากองกำลังพิเศษต้องสู้รบกับพวกคนเถื่อน ต้องเสี่ยงชีวิตทุกวัน ข้าไม่เอาด้วยหรอก"
บางคนรู้สึกผิดหวังกับรางวัลทหารชั้นยอดเล็กน้อย
"พวกแกมันโง่เง่า!"
"ถ้าอยากจะเก่งกาจด้านวิทยายุทธ ก็ต้องมีผู้เชี่ยวชาญอย่างท่านแม่ทัพใหญ่คอยสั่งสอน มีทรัพยากรของกองกำลังพิเศษคอยสนับสนุน"
"คิดว่าจะได้ดีโดยไม่ต้องเสี่ยงบ้างเลยหรือไง?" บางคนแย้งขึ้นมา
……
"เอาล่ะ เท่าที่ข้าจะสอนก็มีแค่นี้"
นายร้อยหวังขัดจังหวะการถกเถียงของพวกเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า
"ต่อไปก็ฝึกกันเอาเอง"
"ถ้ามีข้อสงสัยเกี่ยวกับการฝึกท่ายืนและการฝึกหอก ก็ไปถามหัวหน้าหมู่ทหารเอาเองนะ~"
พูดจบเขาก็หาว บิดขี้เกียจแล้วเดินจากไป
"แค่นี้?"
"เมื่อกี้สอนอะไรไปบ้างนะ?"
ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
การสอนทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ไม่มีแม้แต่คำอธิบายโดยละเอียดหรือการสาธิตแบบช้าๆ
เเบบนี้ ใครมันจะไปเรียนรู้ได้?
การฝึกยืนยังพอไหว เพราะทุกคนมีตำรา…ยังไงก็พอจะสามารถลอกเลียนแบบได้
แต่การฝึกหอกล่ะ?
ใครจะไปจำได้?
บางคนไปขอคำแนะนำจากหัวหน้าหมู่ทหาร
พอถามถึงได้รู้ว่าถ้าอยากเรียนจะต้องเสียเงิน
สาธิตให้ดูคิดสามสิบเหรียญทองแดง สอนตัวต่อตัวคิดห้าสิบเหรียญทองแดง
ราคาบอกชัดเจน ไม่เอาเปรียบใคร
เมื่อได้ยินว่าต้องเสียเงิน คนส่วนใหญ่ก็ถอยทันที
ใครจะมาเป็นทหารถ้ามีเงินอยู่แล้ว?
แน่นอนว่าก็มีบางคนที่ทะเยอทะยาน อยากจะเป็นทหารฝึกหัด จึงยอมควักเงินจ่ายเพื่อเรียนตั้งแต่ท่าฝึกยืนท่าแรก
เฉินซานซือมองภาพตรงหน้าด้วยความอ่อนใจ
นี่มันกองทัพนะ!
ยังจะเอาเรื่องแบบนี้มาหากินอีกเหรอ?
มิน่าล่ะกองกำลังรักษาการณ์ถึงได้เสื่อมโทรมลงทุกวัน ประสิทธิภาพในการรบก็ต่ำลงเรื่อยๆ
เขาส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ
เเต่โชคดีที่เฉินซานซือมีความจำเป็นเลิศ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสอน
เขาสูดหายใจลึก ยืนฝึกตามท่าทางเเบบเมื่อวาน, ทันใดนั้นความรู้สึกแสบร้อนที่คุ้นเคยก็กลับมาอีกครั้ง
เขาจำท่าทางทุกท่วงท่าของนายร้อยหวังได้แม่นยำ ตอนนี้ก็แค่ตรวจสอบดูว่ามีท่าไหนที่ผิดพลาดหรือไม่
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้ว ก็เริ่มฝึกท่าต่อไป
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา คนในลานฝึกก็ล้มลงไปครึ่งหนึ่ง สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว การฝึกยืนเป็นภาระที่ร่างกายรับไม่ไหว
แน่นอนว่าก็มีหลายคนที่ยังคงฝึกต่อไปได้
เฉินซานซือสังเกตเห็นว่ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าเขา ฝึกท่ายืนได้เร็วกว่าเขาเล็กน้อย แถมจังหวะการหายใจระหว่างฝึกก็แปลกไปจากคนอื่น ดูเหมือนจะมีเคล็ดลับอะไรบางอย่าง
เเละเมื่อสังเกตดูดีๆ ก็พบว่ามันคล้ายกับตอนที่นายร้อยหวังสาธิตมาก
ก่อนหน้านี้เขาเห็นว่านายร้อยหวังหายใจได้ยาวนาน ก็นึกว่าเป็นลักษณะเฉพาะของคนที่ฝึกวิทยายุทธ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝน
"ที่เราฝึกกันมันไม่ครบถ้วนรึเปล่านะ?"
เฉินซานซือพึมพำเเล้วมองหัวหน้าหมู่ทหารที่ยืนรอเก็บเงินอยู่ข้างๆลานฝึก
ทันใดนั้น เขาก็เข้าใจได้ทันที
เคล็ดลับการหายใจก็คงต้องเสียเงินเหมือนกัน...
"รีดไถกันทุกเม็ดเลยแฮะ!"
"แต่ตามที่ลุงซูบอก แบบนี้ก็ยังถือว่าง่ายกว่าการเรียนในสำนักยุทธมากแล้ว"
"ฝึกท่ายืนให้ได้ก่อนละกัน"
เขามั่นใจว่าตัวเองจะได้เป็นทหารฝึกหัด แต่ไม่แน่ใจว่าจะเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าหมู่ทหารและได้สิทธิ์คัดเลือกทหารชั้นยอดหรือไม่
ดังนั้น เขาต้องพยายามเข้าไว้!
…..
ไม่ไกลออกไปจากลานฝึก
ในเต็นท์เเห่งหนึ่ง
นายทหารสี่ห้าคนนั่งกินเหล้ากินเนื้อกันอย่างสนุกสนาน
ทันใดนั้น เต็นท์ก็ถูกเปิดออก
นายทหารระดับสูงที่สวมเสื้อเกราะก็ได้เดินเข้ามา
นายทหารที่อยู่ข้างในรีบวางแก้วเหล้าและอาหารลง แล้วยืนขึ้นทำความเคารพพร้อมกัน
"ท่านผู้พัน!"
ผู้พันเซี่ยงถิงชุนมองความวุ่นวายในเต็นท์ เขาขมวดคิ้วแล้วด่าว่า
"พวกสารเลว! ทั้งวันไม่ฝึกทหาร ไม่ฝึกวิทยายุทธ เอาแต่กินเหล้า!”
“ถ้าว่างมากนักก็ไปช่วยพวกทหารเมืองหาตัวคนเถื่อนที่ลอบสังหารนายอำเภอสิ!”
พวกนายร้อยก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
เซี่ยงถิงชุนมองพวกเขาทีละคน สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่นายทหารร่างกำยำคนหนึ่ง
"นายร้อยหลัว เรื่องที่ข้าจะเสนอชื่อเจ้าให้เป็นรองผู้พัน ข้าได้รายงานให้ท่านแม่ทัพใหญ่ทราบแล้ว อีกไม่นานคงจะมีคำตอบ"
"ขอบพระคุณท่านผู้พัน!" นายทหารผู้นั้นกล่าวด้วยความดีใจ
"อืม" เซี่ยงถิงชุนพยักหน้า แล้วพูดกับทุกคนว่า
"ช่วงนี้พวกคนเถื่อนมารังควานบ่อยครั้ง ราชวงศ์ต้าเซิ่งของเรากำลังขาดแคลนกำลังพล พวกเจ้าอย่ามัวแต่คิดจะหากินเล็กๆน้อยๆ สิ่งที่ควรสอนก็สอนไปซะ"
"ครับ ท่านผู้พันสั่งสอนถูกต้องแล้ว" เหล่านายทหารขานรับ
เซี่ยงถิงชุนส่ายหัว เปิดม่านแล้วเดินออกไป
ไม่ถึงสามวินาที เหล่านายทหารก็ยกแก้วขึ้นมาอีกครั้ง
"มาๆ พวกเรามาดื่มฉลองให้นายร้อยหลัวกัน ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าที่ได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้พัน!"
"ฮ่าๆๆๆๆ~" พวกเขาต่างกล่าวแสดงความยินดีกับนายร้อยหลัว
มีแต่นายร้อยหวังที่พูดพึมพำอะไรบางอย่างขณะดื่มเหล้า แล้วบ้วนน้ำลายลงพื้นอย่างลับๆ
………………….