Chapter 143: ราชาแมงป่องแห่งความมืด

Chapter 143: ราชาแมงป่องแห่งความมืด

หลังจากผ่านภูเขาปฏิการะ พวกเขาก็มาถึงเมืองที่ถูกละทิ้ง

พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อเมืองโดดเดี่ยวและมันเป็นชื่อที่ถูกแนะนำมา มันเป็นเมืองที่ถูกละทิ้งอย่างสมบูรณ์ พื้นที่รอบข้างนั้นเต็มไปด้วยทะเลทรายไร้สิ้นสุดที่กว้างสุดลูกหูลูกตาที่สามารถเห็นได้ เมืองนี้ตั้งอยู่ในตำแหน่งของฝ่ายมืดที่มีทหารประจำการอยู่ แต่มันก็เป็นเรื่องที่จำเป็นที่จะต้องผ่านมันไปยังถึงแถวรบด้านหน้า

หลังจากที่เข้าเมืองมาด้วยตัวเองแล้ว ผู้เล่นก็ยังคงไม่ประมาท พวกเขานั้นยังคงมองไปรอบๆเพื่อค้นหานักฆ่าแห่งความมืดที่อาจซ่อนตัวอยู่

ถึงแม้ว่ามันพึ่งจะตายลง เหตุผลหลักของทุกคนนั้นที่ต่อต้านก็คือพวกเขาจะต้องทำเควสใหม่ตั้งแต่เริ่มต้น! แม้ว่าจะรับเควสเลื่อนอาชีพไปแล้ว พวกเขาก็ต้องจ่ายเงินก่อนเป็นอย่างแรก ทุกคนนั้นสงสัยว่านี่จะเป็นอุบายของนักออกแบบเกม

นอกจากกลุ่มผู้เล่นทั้งหมดนี้แล้ว คนที่ดูผ่อนคลายนั้นก็คือหวังหยู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเอกรังสีรุ่นอรุณ เขานั้นมองเหมือนกับว่าเขานั้นไม่ได้สนใจโลกใบนี้เลย

“พี่กระทิง คุณไม่กลัวเหรอ?”เอกรังสีรุ่งอรุณถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เมื่อเห็นการแสดงออกของหวังหยู่

“หวาดกลัวเรอะ? สำหรับอะไรละ? ผมไม่ได้มีหน้าที่ที่ต้องป้องกันไอเทมของนายอยู่แล้วนี่!”หวังหยู่ตอบกลับเบาๆ

“แต่คุณไม่กลัวที่จะทำเควสล้มเหลวงั้นเหรอ ถ้าพวกเราล้มเหลวหน่ะ?”

“ไม่! ทันทีที่ผมเห็นพวกนายไม่สามารถที่จะเก็บมันอย่างปลอดภัยไว้ได้ ถ้างั้นผมก็จะเอามันไปและวิ่งหนี!”หวังหยู่หัวเราะ

“อึ้ก...ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลย…”เอกรังสีรุ่งอรุณรีบอ้อนวอน

“ผมไม่ได้ล้อนายเล่นนะ!”หวังหยู่หัวเราะ

“จริงดิ?”

“แน่นอน! ผมยืนยันด้วยชื่อของนิกายซวนเฉินเลย!”หวังหยู่ประกาศ

“แต่...มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย…”เมื่อได้ยินการตอบกลับของหวังหยู่แล้วก็ทำให้เขากระอักเลือด

ในขณะที่เขาพูดคุยกับหวังหยู่อยู่นั้น สุดท้ายแล้วเอกรังสีรุ่งอรุณก็เริ่มที่จะผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อพวกเขาผ่านจุดศูนย์กลางของทะเลทรายแล้ว หวังหยู่ก็ปิดกั้นเอกรังสีรุ่งอรุณอย่างฉับพลันและตะโกนออกมา “ระวังด้วย! มันอาจจะมีการลอบโจมตีเกิดขึ้นที่นี่!”

“แต่....มันไม่มีใครอยู่รอบๆนี่!”เอกรังสีรุ่งอรุณตอบกลับ หลังจากที่ตรวจสอบพื้นที่รอบข้าง

ในจุดศูนย์กลางของเนินทรายนั้นยังเป็นพื้นที่ว่างเปล่าของทรายธณรมดา มันไม่ได้มีเนินเขาสูงหรือหินใหญ่ที่ศัตรูสามารถใช้มันปิดกั้นตัวเองได้ ถ้ามันมีศัตรูอยู่ตรงนั้นจริงๆแล้วละก็พวกเขาก็จะถูกพบตัวไปแล้ว!

เอกรังสีรุ่งอรุณก็หันกลับไปและถามนักธนูที่อยู่รอบข้าง “นายพบบางสิ่งผิดปกติหรือเปล่า?”

“จะมีสิ่งอะไรให้มองกัน? มันก็เป็นทะเลทรายเต็มไปหมด!”นักธนูเย้ยหยัน

“อื้ม...นั่นถูกแล้ว…พี่กระทิง ผมคิดว่าพี่คิดมากเกินไป!”เอกรังสีรุ่งอรุณพยักหน้า

“ไม่! ผมสามารถที่จะรู้สึกถึงบางสิ่งที่จ้องมายังพวกเราได้!”หวังหยู่โต้กลับ

“พี่สามารถรู้สึกมันได้งั้นเหรอ? รู้สึกอะไรกัน?”เอกรังสีรุ่งอรุณกลืนน้ำลาย

“เจตนาฆ่า!”หวังหยู่ตอบกลับอย่างจริงจัง

“พุ้ฟฟ!”เมื่อได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผู้เล่นทั้งหมดที่ยืนอยู่ข้างหวังหยู่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาในทันที

เจตนาฆ่า? นั่นมันคืออะไรกัน นิยายเรอะ? ใครจะยังคงเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้กัน??

“พี่กระทิง ได้โปรดละ ไม่…”เมื่อคิดว่าหวังหยู่จะฆ่าเขาด้วยความกราดเกรี้ยวและความอับอายแล้ว เอกรังสีรุ่งอรุณก็ร้องขอเรียกชีวิต

อย่างไรก็ตาม สำหรับขยะแบบเขาจะเทียบกับหวังหยู่ได้ยังไงกัน? พร้อมกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไป หวังหยู่ก็จับไปที่ไหล่ของเอกรังสีรุ่งอรุณและโยนเขาไปด้านหลัง

เพียงแค่เอกรังสีรุ่งอรุณนั้นกำลังจะขอโทษหวังหยู่ เขาก็สังเกตได้อย่างฉับพลันว่ามันมีหลุมเล็กๆที่เขาเคยยืนอยู่ หลังจากนั้นก็มีรูปร่างผิวสีที่สวมชุดสีเหลืองโผล่ออกมาจากรูและฟันเข้าใส่เขาพร้อมกับกระบี่

“อ๊า!” เมื่อเขาหวาดกลัว เอกรังสีรุ่งอรุณก็ลืมไปทั้งหมดกับตำแหน่งที่เขาอยู่และเขาก็ก้มตัวลงในขณะที่กำหัวของเขาและกรีดร้องออกมา หวังหยู่ก็มีปฏิกิริยาอย่างฉับพลันและยกมือซ้ายขึ้นมมาและซัดเข้าใส่การโจมตีของมอนสเตอร์ ในขณะที่มือขวาของเขาวางลงไปบนหน้าอกของมันและใช้สกิล [ระลอกคลื่น] หลังจากที่ถูกซัดกระเด็นออกไป มอนสเตอร์ก็ลงบนพื้นและหายไปในทันที

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ผู้เล่นที่กำลังหัวเราะหวังหยู่เมื่อหลายวินาทีก่อนก็พูดไม่ออก สำหรับพวกเขาแล้ว หวังหยู่นั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากมอนสเตอร์ด้วยเช่นกัน...

เจตนาฆ่านั้นเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?

เมื่อเดินไปยังเอกรังสีรุ่งอรุณ หวังหยู่ก็รีบหยิบเขาและตะโกนกับคนอื่น “รีบพิงหลังใครสักคนด้านหลังเร็วเข้า! และอย่าขยับตัว!”

เพียงแค่ผู้เล่นกำลังจะตั้งรูปแบบ ทะเลทรายที่เงียบสงบเมื่อกี้ก็ยกตัวขึ้นทีละหนึ่ง ทีละหนึ่ง คนนับไม่ถ้วนที่สวมชุดสีเหลืองก็เปิดเผยตัวขึ้นมาจากทรายและล้อมรอบผู้เล่นทั้งหมดลง

{โจรทะเลทรายแห่งความมืด (ระดับ 25) (ชั้นยอด)}

พลังชีวิต : 20000

มานา : 1000

สกิล : [ปล้น] [ปกปิด]

{ราชาแมงป่องแห่งความมืด มานัส (ระดับ 35) (ทอง) (บอสชั้นยอด)}

พลังชีวิต : 300000

มานา : 50000

สกิล : [เสียงเรียกของราชา] [การปกปิดแห่งทราย] [พลังเวลาแห่งทราย] [ดาบราชา]

เมื่อเป็นผู้นำของกิลด์ใหญ่ ฝุ่นอันล่องลอยก็รีบฟื้นสติจากความตกตะลึงและตะโกนอย่างเร่งรีบ “รีบล้อมรอบเร็วเข้า! และปกป้องมาสเตอร์รุ่งอรุณและที่เหลือ!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของเขา ผู้เล่นก็รีบปฏิบัติตามในทันทีและรีบหาตำแหน่งของพวกเขา

“ไอ้ผู้บุกรุกที่โง่เขลาทั้งหลาย ส่งไอเทมในมือของนายมาและบางทีพวกเราจะรีบให้พวกนายตายอย่างรวดเร็ว!’ราชาแมงป่องแห่งทะเลทรายพูดเสียงดังก้อง

เมื่อเห็นผู้เล่นนั้นไม่ได้ตกอยู่ในความกลัว ราชาแมงป่องแห่งทะเลทรายก็พูดประโยคต่อไปในทันที “ตั้งแต่ที่นายไม่รู้ว่าอะรีท่เป็นสิ่งที่ดีกับนายแล้วละก็ อย่าโทษฉันละกัน! สหาย ฆ่าพวกมันทั้งหมดและไปนำวิญญาณของท่านลอร์ดเรากลับมา!”

หลังจากที่มานัสพูดประโยคสั้นๆเสร็จ โจรทะเลทรายแห่งความมืดก็พูดประโยคยกยอขึ้นมา “เพื่อท่าลอร์ดของพวกเรา! ความตายแก่ผู้บุกรุก!!”

“พร้อมกับแสงสว่างวาบสีทอง โจรทะเลทรายแห่งความมืดนั้นก็พุ่งเข้าใส่ผู้เล่น

สกิลของโจรทะเลทรายพวกนี้มันระดับปานกลาง [ปกปิด] นั้นเป็นเพียงแค่การใช้เสื้อผ้าของพวกเขาซ่อนเข้าไปในพื้นที่รอบข้าง มันยังคงห่าไกลจาก [หลบซ่อน] ของโจร

ในอีกทางหนึ่ง [ปล้น] นั้นน่ารำคาญมากกว่าอันตราย มันสามารถที่จะป้องกันผู้เล่นไม่ให้ใช้อาวุธเป็นเวลาสามวินาที อย่างไรก็ตาม เมื่อสกิลมันเป็นเส้นตรงทางไกล มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะหลบมัน

โจรทะเลทรายแห่งความมืดนั้นไม่ได้มากไปกว่ามอนสเตอร์ชั้นยอดระดับ 25 ทั่วไป สำหรับผู้เชี่ยวชาญระดับ 20แล้ว พวกมันไม่ได้สร้างปัญหาให้กับพวกเขามากซักเท่าไหร่ แม้ว่าพวกมันจะได้รับบัฟจากสกิลของราชา [เสียงเรียกของราชา] ผู้เล่นก็ยังคงจัดการกับมันได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม สำหรับเหตุผลแปลกประหลาดบางอย่าง ไม่ว่าโจรทะเลทรายแห่งความมืดจะถูกสังหารไปเท่าไหร่ พวกมันก็ดูจำนวนไม่ลดลงเลย...

แม้ว่าผู้เล่นทุกคนที่อยู่ที่นี่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูง พวกเขาก็ยังคงมีปัญหาเมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นศัตรูที่ไม่มีสิ้นสุดแบบนี้

“เกิดอะไรขึ้น? พวกเราฆ่าโจรทะเลทรายแห่งความมืดไปแล้วอย่างแน่นอน ดังนั้นทำไมจำนวนของพวกมันไม่ลดเลยละ?”เอกรังสีรุ่งอรุณถามหวังหยู่อย่างกังวล

มันไม่ใช่เพียงแค่เอกรังสีรุ่งอรุณที่คิดแบบนี้ สมาชิกคนอื่นที่ทำเควสคุ้มกันอยู่ก็คิดแบบเดียวกันอยู่

ในอีกทางหนึ่ง หวังหยู่จ้องไปที่มานัส ตั้งแต่เริ่มต้นการต่อสู้ หลังจากได้ยินคำถามของเอกรังสีรุ่งอรุณ เขาก็ชี้ไปที่มานัสและตอบกลับ “บอสกำลังหลอกนายอยู่ยังไงละ!”