Chapter 119: อัศวินศักดิ์สิทธิ์

Chapter 119: อัศวินศักดิ์สิทธิ์

มันเป็นไปตามที่ไร้ความกลัวคาดการณ์ไว้ ผ้าคลุมของหยางนัวนั้นปกปิดตัวตนของเธอจากระบบ

เมื่อเธอขว้างพลุไฟเข้าไปในมหาโบสถ์ สุดท้ายมันก็กลายเป็นผู้เล่นที่อยู่รอบข้างโดนแทน

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ ในขณะที่ผู้เล่นของรากจักรพรรดินั้นเริ่มตื่นตระหนก หยางนัวก็ยิ้มออกมาภายใต้ผ้าคลุม หลังจากที่เธอขว้างพลุไฟทุกชิ้นที่เธอมีแล้ว หยางนัวก็วิ่งตรงไปยังหน้าต่างและขว้างประทัดไฟเข้าไปในมหาโบสถ์!

ความแตกต่างระหว่างเสียงของพลุไฟและประทัดไฟนั้นเหมือนกับกระสุนและระเบิด....

ผู้เล่นของรากจักรพรรดินั้นก็ตกอยู่ในความเงียบงันในทันทีและรีบมองไปรอบๆเพื่อดูว่าใครเป็นคนสร้างปัญหาให้กับพวกเขาเมื่อพวกเขาได้รับข้อความ

{แจ้งเตือนระบบ : กิลด์ของคุณทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของบ้านเจ้าเมือง แต้มคุณธรรมเมืองวาติกัน -100 NPC จะรังเกียจและดูหมิ่นคุณ และ อัศวินศักดิ์สิทธิ์จะโจมตีคุณเมื่ออยู่ในสายตา}

{ประกาศจากเมือง : ผู้เล่นจากกิลด์รากจักรพรรดินั้นได้ทำลายความสงบสุขของมหาโบสถ์และในตอนนี้กลายเป็นศัตรูของประชาชนเมืองวาติกัน ในอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงที่จะถึงนี้ การสังหารผู้เล่นจากกิลด์รากจักรพรรดินั้นจะให้รางวัลเป็นแต้มคุณธรรม}

หลังจากที่อ่านประกาศแล้ว ผู้เล่นของกิลด์จักรพรรดิก็แทบจะกระอักเลือดออกมา พวกเขาเพียงแค่นั่งเงียบๆด้านนอกมหาโบสถ์! ใครเป็นคนยั่วยุกันแน่?

"มาสเตอร์รุ่งอรุณ คุณจะทำยังไงดีครับในตอนนี้?"ผู้เล่นของกิลด์รากจักรพรรดิรีบถามเอกรังสีรุ่งอรุณ ในขณะที่สาปแช่งเขาไปด้วยในหัวใจของพวกเขา "มันเป็นความผิดของนายทั้งหมด! ถ้าพวกเราไม่รอคอยพวกเขาละก็ เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น!"

"แม้กระทั่งชายที่ชาญฉลาดที่สุดก็ไม่วายที่จะทำพลาด!"เอกรังสีรุ่งอรุณพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะก้มหัวลงและพยายามคิดหาทางของออก

NPCที่สวมผ้าคลุมสีขาวและเกราะหนักและดาบกางเขนกลังปลดปล่อยแสงสีทองออกมาจางๆ

{อัศวินศักดิ์สิทธิ์ (ระดับ 35) (ชั้นยอด)}

พลังชีวิต : 150000

มานา : 150000

สกิล : [การตัดสินแห่งความศักดิ์สิทธิ์] [ท่าฟันกากบาท] [การฟื้นฟูแห่งนักบุญ] [พุ่งเข้าชน] [ออร่าแห่งความรุ่งโรจน์]

เมื่อมองไปยัง NPC พวกนี้ แม้กระทั่งหยางนัวที่ยืนอยู่ห่างไกลก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอนั้นบีบรัดแน่น แค่NPCธรรมดาทั่วไปยังมีพลังชีวิตและมานาเท่ากับบอสในระดับเดียวกัน! นอกจากนี้แล้ว มันยังเป็นอาชีพที่ผสมผสานระหว่าง อาชีพต่อสู้ระยะประชิดและอาชีพสนับสนุน! นี่ไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ?

"เหี้...! นั่นอัศวินศักดิ์สิทธิ์!"

สมาชิกของกิลด์รากจักรพรรดินั้นเป็นผู้เล่นท้องถิ่น ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่านอกจาก ทหารส่วนตัวของบาทหลวงแล้ว อัศวินศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็น NPC ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมือง!

"ตายซะ ไอ้พวกดูหมิ่นศาสนา!"

ผู้นำของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ยกดาบกางเขนขึ้นบนอากาศและตะโกน หลังจากนั้นก็มีแสงสีขาวสว่างปกคลุมไปทั่วอัศวิน ซึ่งทำให้ออร่าของพวกเขาดูสง่างาม

"กวาดล้างพวกนอกรีตที่กล้าทำให้บ้านของเจ้าเมืองมีมลทิน!"

เมื่อได้รับคำสั่ง อัศวินศักดิ์สิทธิ์ก็ก้มหัวลงกันทั้งหมดและพุ่งเข้าใส่ผู้เล่นของรากจักรพรรดิ

"ป้องกันฉัน! ฉันจะจ่ายค่าทดแทนให้กับคนที่ตาย!"เอกรังสีรุ่งอรุณกรีดร้องขึ้นแล้วเขาก็วิ่งหนีกลับไปด้านหลัง

สมาชิกของกิลด์รากจักรพรรดินั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญในการเล่นเกมกันทั้งหมดที่เข้าร่วมมาเพราะว่าเงิน ด้วยเหตุนี้นี่เอง เอกรังสีรุ่งอรุณนั้นเป็นหัวหน้าของพวกเขา ถ้าเขาพูดว่าเขาจะจ่ายค่าทดแทนกับพวกเขาละก็ มันก็จะเป็นเงิน การแลกเปลี่ยนชีวิตในเกมกับเงินนั้นเป็นข้อตกลงที่ยอมรับได้อย่างแน่นอน

พวกเขานับหลายร้อยคนก็พุ่งเข้าชนเพื่อปิดกั้นอัศวินศักดิ์สิทธิ์

แม้ว่าจะมีอัศวินศักดิ์สิทธิ์เพียงแค่สิบสองคนก็ตามที พวกเขานั้นก็มีสองอาชีพและได้รับการปกคลุมตั้งแต่หัวจรดตีนด้วยชุดเกราะหนักและก็ยังคงมี [ออร่าแห่งความรุ่งโรจน์] ที่ทำงานอยู่

เมื่ออัศวินศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดทุกคนนั้นใช้ [พุ่งเข้าชน] ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็สามารถฝ่าวงล้อมรูปแบบของผู้เล่นกิลด์รากจักรพรรดิได้อย่างง่ายเหมือนกับมีดร้อนๆที่ตัดไปที่เนย ก่อนที่ผู้เล่นพวกนี้จะมีเวลาในการตอบโต้ อัศวินศักดิ์สิทธิ์นั้นก็จัดตั้งรูปแบบกากบาทแล้ว แม้ว่าจะฆ่าผู้เล่นหลากหลายคนในตอนจัดตั้งรูปแบบก็ตามที

ผู้เล่นจากกิลด์รากจักรพรรดินั้นก็ไม่ได้อ่อนแอด้วยเช่นกัน พวกเขาก็รีบฟื้นสติและจัดรูปแบบในการต่อสู้กับบอสและให้แท็งค์ไปอยู่แถวหน้าและให้นักจู่โจมอยู่ด้านหลัง

สิ่งที่ทำให้ผู้เล่นนั้นเจ็บปวดนั้นไม่ใช่การโจมตีของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ แต่มันคือข้อความแจ้งเตือนที่พวกเขาได้รับแทนต่างหาก

{แจ้งเตือนระบบ : เนื่องจากการต่อต้านของผู้เล่นจากกิลด์รากจักรพรรดิ แต้มคุณธรรม -100แต้ม...}

นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน? พวกเขาไม่สามารถที่จะป้องกันตัวพวกเขาเองได้เลยงั้นเหรอ? อย่างไรก็ตาม สถานการณ์มันก็ถึงจุดที่ผู้เล่นจากกิลด์รากจักรพรรดินั้นสามารถทำได้เพียงกัดฟันและต่อสู้ต่อไป

สุดท้ายแล้ว นี่มันเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว ในโลกความเป็นจริง กิลด์แบบรากจักรพรรดินั้นไม่ได้แตกต่างออกไปจากสังคมลับๆ ถ้าพวกเขานั้นอยู่ในเมืองอย่างเงียบละก็ รักฐบาลก็จะปล่อยพวกเขาไว้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พวกเขาขว้างพลุไฟและประทัดไฟเข้าไปในตึกของรัฐบาลแล้วละก็ รัฐบาลก็จะไม่ปล่อยพวกเขาให้อยู่ในเมืองอีกต่อไปอย่างแน่นอน..

อัศวินศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้ประณีประณอมด้วยเช่นกัน หลังจากที่ได้รับคลื่นการโจมตีระลอกแรกของกิลด์รากจักรพรรดิแล้ว อัศวินศักดิ์สิทธิ์ก็ยกมือขวาของพวกเขาและร่าย [การฟื้นฟูของนักบุญ] เพื่อฟื้นฟูความเสียหายที่พวกเขาได้รับไป..

"ไอ้พวกนอกรีตเลวทราม ลิ้มรสความเกรี้ยวกราดของพระเจ้าซะ!!"

อัศวินศักดิ์นั้นก็รวมตัวกันเป็นคู่และนำดาบของแต่ละคนมาไขว้กันและฝนลำแสงนับไม่ถ้วนก็ล่วงหล่นไปที่แนวหลังของกิลด์รากจักรพรรดิ

ในความเป็นจริง แม้ว่าพวกเขาจะเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระดับ 35 นับสิบตัว พร้อมกับผู้เล่นหลายร้อยคนที่ล้อมรอบพวกมัน กิลด์รากจักรพรรดิก็ยังคงมีโอกาสที่จะได้รับชัยชนะอยู่ อย่างไรก็ อัศวินศักดิ์สิทธิ์นั้นสง่างามมากเกินไปอย่างไม่น่าเชื่อและผู้เล่นก็ยังคงตกตะลึงกับการสูญเสียแต้มคุณธรรมไป 300แต้ม โดยปราศจากแรงปรารถนาในการต่อสู้ ผู้เล่นทั้งหมดนั้นก็ถูกกดดันโดยอัศวินศักดิ์สิทธิ์อย่างรวดเร็ว

ผู้เล่นหลายร้อยคนนั้นถูกผลักดันให้ล่าถอยโดยเพียงแค่อัศวินศักดิ์สิทธิ์สิบสองคน....นี่เป็นมันเรื่องจริง

เมื่อเห็นว่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์นั้นดุร้ายมากขนาดไหน เอกรังสีรุ่งอรุณก็รีบหันหลังและวิ่งหนีไป อย่างไรก็ตาม เขาก็สามารถวิ่งหนีออกไปได้ไม่กี่ก้าวก่อนที่จะปะทะเข้ากับคนๆหนึ่ง

"ไสหัวไปซะ!! อย่าบังทางกู!"เอกรังสีรุ่งอรุณนั้นคุ้นเคยกับการเป็นอันธพาลในเมืองวาติกัน ดังนั้นในช่วงวินาทีที่มีใครบางคนปิดกั้นเส้นทางของเขา เขาก็รีบดึงดาบของเขาออกมาโดยใช้สัญชาตญาณ และข่มขู่ผู้เล่นที่ไม่รู้จัก

เมื่อเผชิญหน้ากับคำข่มขู่ของเขาแล้ว ชายคนนั้นก็เพียงแค่หัวเราะออกมาและพูดตรงๆ "ผมได้ยินมาว่าการฆ่านายจะได้รับแต้มคุณธรรมใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ใบหน้าของเอกรังสีรุ่งอรุณก็ซีดขาวในทันที...

สำหรับเป็นผู้ที่ชาญฉลาดที่สุดในสี่ลูกบอลศักดิ์สิทธิ์ เอกรังสีรุ่งอรุณนั้นก็รู้ว่ามีเหตุผลเพียงเหตุเดียวที่ผู้คนนั้นไม่กล้าที่จะยั่วยุพวกเขานั้นก็คือ มันไม่มีผลประโยชน์ในการที่จะทำมัน อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้กิลด์รากจักรพรรดิทั้งหมดนั้นเป็นศัตรูของโบสถ์ ทุกคนของพวกเขานั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากมอนสเตอร์ที่ให้รางวัลกับผู้เล่นโดยการให้แต้มคุณธรรมจากการฆ่าพวกเขา!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เอกรังสีรุ่งอรุณก็ยกดาบของเขาขึ้นและขู่คำราม "มึงกล้าที่จะฆ่ากูงั้นเหรอ? กูเป็น..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผู้เล่นอีกคนนั้นก็ยืดแขนออกไปอย่างเบื่อหน่ายและบดขยี้คอของเขาและฆ่าเขาในทันที...

หลังจากนั้น ผู้เล่นคนนั้นก็ตบมืออย่างสบายๆและพึมพำ "ทำไมฉันจะไม่กล้าฆ่าเขากัน? เฮ้....เขามีค่าเพียงแค่สองแต้มเอง...มันน้อยอะไรเช่นนี้.."

ตรงจุดเกิด เอกรังสีรุ่งอรุณนั้นกำลังตรวจสอบสถานกาณ์รอบๆ เขานั้นสวมใส่อุปกรณ์ระดับสูงตั้งแต่หัวจรดตีนและเขาก็ยังคงถูกฆ่าตายในทันทีแบบนั้น...

เมื่อเปิดบันทึกการต่อสู้ เขาก็เห็นเพียงแค่บรรทัดเพียงบรรทัพเดียว

{คุณถูกสังหารโดยผู้เล่นกระทิงเหล็ก -2 แต้มบาป ยังเหลือ แต้มบาปอีก -192}