Chapter 100: ใบหน้าที่คุ้นเคย

Chapter 100: ใบหน้าที่คุ้นเคย

สมาชิกของนิกายซวนเฉินนั้นมองไปยังทิศทางของเสียง และก็เห็นกลุ่มผู้เล่นกำลังเดินเข้ามาหา

“มันคือหมอกหยก พี่ชายไร้ความกลัว ผมคิดว่าพวกคุณต้องจากไปได้แล้ว พวกเราจะจัดการกับปัญหาพวกนี้เอง พวกเราไม่ต้องการที่จะตอบคำถามหัวหน้าของพวกเรา ถ้าพวกคุณได้รับบาดเจ็บครับ”การแสดงออกอันมืดมนก็สามารถเห็นได้จากบนใบหน้าของกิ่งไม้กิ่งเล็กๆเมื่อเขาพูดคำพูดพวกนี้ออกมา

หมอกหยกนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในเมืองหมอกหยก ใครบางคนที่เป็นตัวประกอบเล็กๆอย่างกิ่งไม้กิ่งเล็กๆไม่สามารถที่จะยั่วยุเขาได้

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ตัวตลกแบบคนพวกนี้ไม่สามารถสร้างปัญหาให้พวกเราได้หรอก”ไร้ความกลัวหัวเราะ

“เฮ้ ฉันกำลังพูดกับพวกนายอยู่ พวกนายไม่เห็นธงกิลด์ของพวกเราหรือไง? หรือว่านายลืมสนธิสัญญาของพวกเรากัน? ทำไมนายยังคงเดินมาด้านหน้าอีกกัน?”หมอกยกนั้นถามคำถามซ้ำ เมื่อเขาเห็นกิ่งไม้กิ่งเล็กๆและชายที่ติดยาเสพติดท่ามกลางผู้เล่นที่เดินมาหาเขา

กลุ่มของหมอกหยกนั้นมีผู้เล่นแปดคน แต่ละคนนั้นสวมชุดเกราะเหล็กทั่วทั้งตัว

ด้านหลังพวกเขายังมีผู้เล่นอีกสิบแปดคนที่กำลังจดจ่ออย่างเต็มกำลังในการต่อสู้กับบอสเนียน ในเวลานี้นั้น มีเพียงนิกายซวนเฉินที่ค้นพบวิธีลับในการฆ่าบอสเนียนเพียงกิลด์เดียว ซึ่งก็คือพลุไฟ มิฉะนั้นการต่อสู้นั้นจะเป็นไปด้วยความยากลำบากและเป็นงานที่เสียเวลาอย่างมาก กลุ่มผู้เล่นพวกนี้นั้นต่อสู้กับบอสอย่างกล้าหาญในขณะที่พวกเขาโบกดาบหรือกระบี่ของพวกเขา เมื่อพวกเขานั้นกำลังทำให้มันเลือดลดลงอย่างช้าๆ

นิกายซวนเฉินนั้นตกใจกับความอดทนและความทนทานของกิลด์นี้! พวกเขานั้นแข็งแกร่งจนกิลด์สวรรค์อันไร้ที่ตินั้นไม่ต้องการที่จะสู้ด้วย?

ตาของพวกเขานั้นก็เผลอไปมองที่ตราบนหน้าอกของหมอกหยกอย่างช่วยไม่ได้

“ฮ่าๆ ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมไอ้หมาหอกหักนั่นหายไปจากกระดานจัดอันดับของเขต7ตั้งนาน มันกลายเป็นว่าเขานั้นมายังเมืองรัตติกาล! อย่าบอกฉันนะว่าเขานั้นกำลังมองหาไข่มังกรอยู่?”หมิงตู่หัวเราะ

“นายไม่ได้ยินงั้นเหรอ? ว่ามีเพียงแค่คนโง่เขลาที่สามารถมีดวงได้! บางทีไอ้หมาหอกหักนั่นอาจจะดวงหมดแล้วก็ได้!”รัศมีฤดูใบไม้ผลิหัวเราะดังก้องออกมา

“ใครคือไอ้หมาหอกหักกัน?”หวังหยู่และขุนนางครอทถามอย่างสงสัย

“เก้าหอกอันโดดเดี่ยว เขานั้นเป็นอัศวินที่มีระดับสูงในเขต 7” ความทระนงตัวตอบคำถาม

“พวกนายรู้จักเขา?”

“ใช่ พวกเรารู้จักเขามากพอจนทำให้ฉันรู้สึกป่วยเลยละ”โบซอนตอบพร้อมกับมีร่องรอยแห่งความมุ่งร้ายในตาของเขา

“ใครจะไปคิดว่านายจะได้พบกับคนที่คุ้นเคย ทำไมพวกเราไม่ช่วยเขาฆ่าบอสกันละ!”ขุนนางครอทแนะนำอย่างใสซื่อ

“ไม่ ไม่ ฉันคิดว่านายเข้าใจผิดละ พวกเรานั้นไม่ได้มีอะไรอย่างอื่นนอกจากความเกลียดชังและข้อขัดแย้งกับมัน! นายเคยได้ยินชื่อ หอกแห่งม้าสีเงินมาก่อนไหม?”ดาบน้ำแข็งหัวเราะ

“หอกแห่งม้าสีเงิน! นายหมายถึงผู้นำของกิลด์อะโฟคาลิปส์!”ขุนนางครอทจดจำชื่อนี้ได้ในทันที

กิลด์อะโพคาลิปส์นั้นเป็นกิลด์ใหญ่ด้วยเช่นกัน แต่พวกเขานั้นโด่งดังในการกระทำอันน่ารังเกียจของพวกเขา พวกเขานั้นใช้อำนาจของพวกเขากดขี่ผู้เล่นคนอื่น ขุนนางครอทนั้นก็ได้รับการสูญเสียในช่วงเมืองเริ่มต้นด้วยแล้ว

สำหรับการที่เป็นผู้เล่นที่มีประสบการณ์มากมาย ขุนนางครอทก็รู้อย่างชัดเจนว่ามันมีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้งระหว่างนิกายซวนเฉินและกิลด์อะโพคาลิปส์

พูดตามตรงแล้ว เหตุผลครึ่งหนึ่งที่นิกายซวนเฉินนั้นโด่งดังนั้นก็มาจากที่พวกเขานั้นทำสงครามกับกิลด์อะโพคาลิปส์

กลุ่มผู้เล่นหกคนนั้นถูกล่าและถูกสังหารโดนกิลด์อะโพคาลิปส์อยู่เสมอๆ แต่พวกเขาก็ยังคงกล้าออกไปเดินเล่นบนถนนโดยไม่สนใจโลกภายนอก นี่เป็นบางสิ่งที่ผู้เล่นคนอื่นนั้นนับถือนิกายซวนเฉินอย่างแท้จริง

“กิลด์อะโฟคาลิปส์? ทำไมรู้สึกคุ้นๆกับชื่อพวกนี้จังแหะ…”หวังหยู่เกาหัวในขณะที่เขานั้นพึมพำไปด้วย

“แน่นอน นายรู้จักพวกมัน! นายจำไม่ได้หรอว่า ในป่าพงไพรแห่งความลับที่นายฆ่าผู้เล่นทั้งหมดนั่น พวกมันมาจากกิลด์อะโฟคาลิปส์!”ดาบน้ำแข็งหัวเราะ

“โอ้! พวกมันนี่เอง!”หวังหยู่ก็จำพี่ชายไลท์และลูกน้องของเขาได้ในทันที

“นั่นมันเยี่ยมเลย!”หวังหยู่อุทานขึ้น

“มันมีเรื่องดีอะไรในการพบกับเก้าหอกอันโดดเดี่ยวกัน?”ขุนนางครอทถาม

“ผมมีความรู้สึกลังเลเล็กน้อยในการขโมยบอสของพวกมัน แต่ในตอนนี้ผมไม่มีความรู้สึกพวกนั้นหลงเหลืออีกแล้ว!”หวังหยู่หัวเราะ

“…”

ในขณะที่นิกายซวนเฉินนั้นยังคงพูดคุยอย่างมีความสุขพร้อมกับท่าทางอันชั่วร้ายของพวกเขาแล้ว การโต้เถียงระหว่างกิ่งไม้กิ่งเล็กๆและหมอกหยกนั้นก็ถึงจุดเดือด ทั้งสองปาร์ตี้นั้นก็ชักอาวุธออกมาและสู้กัน

“พื้นที่ล่าตรงนี้นั้นขึ้นอยู่กับกิลด์อะโฟคาลิปส์ของนายอย่างงั้นเรอะ?”ไร้ความกลัวถามอย่างเสียดสี

“ถูกแล้ว! นายมีปัญหากับมันอย่างงั้นเหรอ?”หมอกหยกโต้กลับไป

“จากวันนี้เป็นต้นไป สถานที่นี้จะกลายเป็นของนิกายซวนเฉินของพวกเรา! นายมีปัญหากับมันไหม?”ไร้ความกลัวตอบกลับอย่างหยิ่งยโส

“ซวน…นิกายซวนเฉิน?”หมอกหยกพูดติดอ่าง เขาก็มองลงไปยังตราบนหน้าอกของไร้ความกลัว และก็เห็นตราหยิงหยาง

“บอส! นิกายซวนเฉินอยู่ที่นี่!”หมอกหยกก็ส่งข้อความไปหาเก้าหอกแห่งความโดดเดี่ยวตรงๆ และเตือนเขาถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาหาพวกเขา

เก้าหอกอันโดดเดี่ยวที่กำลังสู้กับบอสเนียนอยู่ในตอนนี้นั้นตกตะลึงกับข้อความที่เขาได้รับและเกือบจะทำให้เขานั้นโดนบอสเนียนกระทืบตาย

“ทำไมไอ้บัดซบที่ไร้อย่างอายอย่างพวกมันมายังเมืองมังกรฟ้ากัน?”เก้าหอกอันโดดเดี่ยวถามขึ้น

“ผมไม่มั่นใจ แต่พวกมันนั้นเหมือนกับเป็นพันธมิตรกับกิลด์สวรรค์อันไร้ที่ติ!”

“มันไม่น่าจะเป็นไปได้ ไม่ใช่ว่าพวกเขานั้นสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายด้านนอกเมืองรัตติกาลอย่างงั้นเหรอ?”เก้าหอกอันโดดเดี่ยวตอบกลับอย่างไม่เชื่อ

“แต่พวกเขามาอยู่ที่นี่แล้วในตอนนี้! มันไม่มีทางที่ผมจะไม่สามารถจดจำไอ้พวกเชี่...นี่ได้หรอก”หมอกหยกตอบกลับ

เก้าหอกอันโดดเดี่ยวก็หันหัวไปรอบๆ และก็เห็นไร้ความกลัวกำลังโบกมือให้เขาและตะโกนมา “เฮ้ ไอ้หมาหอกหักไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วนะ!”

“ไอ้เหี้...! ไอ้พวกนรกแม่งอยู่ที่นี่เพื่อขโมยบอส! ล้อมรอบพวกมันซะ! คนที่เหลือหยุดต่อสู้กับบอสได้แล้ว!”

มันไม่ใช่เรื่องประหลาดใจสำหรับกิลด์อะโพคาลิปส์ว่านิกายซวนเฉินนั้นพยายามที่จะขโมยบอสของพวกเขาเลย

สมาชิกของกิลด์อะโพคาลิปส์ก็ทำตามคำแนะนำเก้าหอกอันโดดเดี่ยวโดยปราศจากความลังเลใดๆ

สำหรับใครบางคนที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในทีมชั้นยอดของกิลด์อะโพคาลิปส์ หมอกหยกนั้นจะต้านทานนิกายซวนเฉินได้นานแค่ไหนกัน? พวกเขานั้นกลายเป็นแสงสีขาวในเวลาไม่กี่วินาที เก้าหอกอันโดดเดี่ยวนั้นยังสลัดบอสไม่หลุดเลยในเวลานี้

“ทำไมนายยังคงสู้อยู่ละหอกน้อย? นายไม่ต้องการที่จะทักทายเพื่อนรักของนายหน่อยหรอ?”ไร้ความกลัวยิ้มเมื่อเขาเห็นกิลด์อะโพคาลิปส์นั้นพยายามที่จะวิ่งหนีจากบอสอย่างโต้งๆ

รัศมีฤดูใบไม้ผลินั้นก็ยิ้มออกมาอย่างบางเบาแล้วเขาก็ร่าย [บิดเบือน] และขังสมาชิกกิลด์อะโพคาลิปส์หลายคนไว้ในที่ตรงนั้นและทำให้พวกเขานั้นโดนกระทืบจนตายโดยบอส

“ไอ้สารเลวไร้ความกลัว! พ่อ..มึงตาย!”เก้าหอกอันโดดเดี่ยวคำรามอย่างโกรธเคือง

“โอ้ หอกน้อย นั่นมันไม่ดีเลยนะ! พวกเราแค่ต้องการจะทักทายกับนายแค่นั้นเอง!”ไร้ความกลัวตอบกลับอย่างหน้าไม่อาย

นอกจากหวังหยู่และขุนนางครอทแล้ว ทุกคนนั้นอยู่ในนิกายซวนเฉินมาเป็นเวลานานแล้ว หลังจากที่มีข้อขัดแย้งกับกิลด์อะโพคาลิปส์มาเป็นเวลานาน พวกเขานั้นก็มีส่วนร่วมกันในข้อขัดแย้งนี้

นิกายซวนเฉินนั้นก็รีบพุ่งตัวออกมาและล้อมรอบกิลด์อะโพคาลิปส์ พร้อมกับการช่วยเหลือของบอสแล้ว พวกเขาก็สามารถฆ่าผู้เล่นอีกหกคนของกิลด์อะโพคาลิปส์ได้

“วิ่งหนีไปทางอื่นซะ!”เก้าหอกอันโดดเดี่ยวตะโกนอย่างโกรธแค้น แล้วเขาก็หันไปอีกทิศหนึ่ง

หารู้ไม่ว่า บอสนั้นก็ได้คาดการณ์ไว้แล้ว มันก็กระโดดขึ้นกลางอากาศและกระทืบลงมายังฝูงผู้เล่นของกิลด์อะโพคาลิปส์อีกครั้งหนึ่ง

บอสเนียนก็คำรามอย่างโกรธแค้นแล้วมันก็กระทืบไปรอบๆ และฆ่าผู้เล่นจากกิลด์อะโพคาลิปส์ ก่อนที่พวกเขาจะรู้ถึงมัน ก็ไม่มีผู้เล่นคนไหนของกิลด์อะโพคาลิปส์นั้นเหลือรอด กิลด์อะโพคาลิปส์นั้นถูกส่งกลับไปยังจุดเกิดเรียบร้อยแล้ว