บทที่ 8 สะใภ้คนสวย 'หวังอวี้'

ฉินเว่ยคีบชิ้นเนื้อเข้าปากอย่างระมัดระวัง

ความจริงเนื้อแทบไม่มีการปรุงรส ไม่ได้ผัดน้ำมันหรือใส่ต้นหอมด้วยซ้ำ

แต่ในยุคที่ผู้คนประทังชีวิตด้วยรากหญ้า การได้ลิ้มรสเนื้อกวางโรนุ่มๆ ถือเป็นสวรรค์บนดิน!

ดวงตาของฉินเว่ยหยีจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว นานเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ได้กินของอร่อยขนาดนี้

"เมียจ๋า เลิกยิ้มได้แล้ว กินเยอะๆ สิ ถ้ากินไม่หมดห้ามลุกจากโต๊ะนะ"

มื้อนี้เว่ยยงจัดเนื้อให้เธอไม่ต่ำกว่าสามชั่ง แถมไข่ไก่ป่าอีกสี่ฟอง เขาตั้งใจจะขุนให้เมียอิ่มแปล้ให้ได้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป อาหารตรงหน้าก็เกลี้ยงจาน

หลังจากหิวโหยมานาน ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้กินอิ่มท้องสมใจ

ฉินเว่ยลูบท้องตัวเอง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

"อิ่มจังเลยจ้ะ"

【ฉินเว่ย ระดับความอิ่ม +5】

【แปลงทดลอง ความเร็วในการเติบโต +5%】

【รางวัล: แผนที่ภูเขาทางเหนือ】

เว่ยยงดีใจจนเนื้อเต้น

เขาไม่คิดมาก่อนว่าแค่ทำให้เมียอิ่มท้องจะได้รับรางวัลตอบแทน แถมยังเป็นรางวัลที่มีประโยชน์สุดๆ

แม้ตอนนี้มันฝรั่งในแปลงทดลองจะงอกงาม แต่ก็ยังแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไม่ได้

แต่ถ้าความเร็วในการเติบโตเพิ่มขึ้น... นั่นมันคนละเรื่องเลย

ถ้าเขายิ่งทำให้ฉินเว่ยอิ่ม ความเร็วในการเติบโตของพืชผลก็น่าจะยิ่งเพิ่มขึ้น

เผลอๆ แค่เดือนเดียวมันฝรั่งก็โตเต็มที่พร้อมเก็บเกี่ยว พวกเขาจะมีมันฝรั่งกินไม่ขาด

ขอแค่มีมันฝรั่ง ก็เอาไปแลกธัญพืชอื่นที่ในเมืองได้ เท่านี้หน้าหนาวก็ไม่ต้องกลัวอดตายแล้ว!

และรางวัลที่สองยิ่งเจ๋งเข้าไปใหญ่... แผนที่ภูเขาทางเหนือ!

เว่ยยงลองเรียกใช้แผนที่ในใจ ทันใดนั้นภาพแผนที่ก็ปรากฏขึ้นในหัว

มันคือแผนผังทั้งหมดของภูเขาทางเหนือ และที่น่าสังเกตคือจุดสีแดงเล็กๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่

จุดแดงพวกนี้มีทั้งขนาดเล็กใหญ่ต่างกันไป แต่มันขยับเขยื้อนได้

ถ้าเขาเดาไม่ผิด จุดแดงพวกนี้ต้องเป็นสัตว์ป่าแน่ๆ!

มีแผนที่นี้ การล่าสัตว์ของเว่ยยงก็ง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากไม่ใช่เหรอ?

แปลงทดลองให้มันฝรั่ง การล่าสัตว์ให้เนื้อ

ชีวิตแบบนี้มันจะรุ่งโรจน์เกินไปแล้ว!

คิดได้ดังนั้น เว่ยยงก็ตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้น

หลังจากล้างจานชามและทำความสะอาดเนื้อตัวเสร็จ ทั้งคู่ก็ขึ้นไปบน 'เตียงเตา'

ในชนบทตอนกลางคืนไม่มีความบันเทิงอะไร

โบราณว่า 'อิ่มหมีพีมัน ตัณหาก็เกิด' พอท้องอิ่ม จิตใจก็เริ่มคิดเรื่องอย่างว่า

ภาพแม่ม่ายชูยั่วยวนในป่ากับเมียคนสวยของเฉินหรงเม่าที่มี 'ถุงกาแฟ' มหึมาแวบเข้ามาในหัว เว่ยยงรู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาทันที

พอขึ้นมาบนเตียงเตา ฉินเว่ยยังคงนอนที่เดิมของเธอ

ทันทีที่เธอล้มตัวลง เว่ยยงก็เลิกผ้าห่มขึ้น

"มานี่สิ"

เมื่อคืนเธอนอนในอ้อมกอดเว่ยยง ตรงนั้นเป็นจุดที่อุ่นที่สุดของเตียงเตา บวกกับไอร้อนจากตัวผู้ชาย ทำให้เธอนอนหลับสบายมาก

แต่วันนี้ เธออดรู้สึกเขินอายไม่ได้... ก็เว่ยยงเพิ่งกิน 'ส่วนนั้น' ของกวางโรไป แล้วบอกว่าจะเอาไว้เพิ่มพลังใต้ผ้าห่ม

ถ้าเกิดเขาจะทำอะไรเธอขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?

ฉินเว่ยกระเถิบตัวเข้าไปอย่างขัดเขิน แล้วนอนหันหลังให้เว่ยยง

เว่ยยงรวบตัวเธอเข้ามากอดทันที ห่อหุ้มเธอไว้ในผ้าห่มผืนหนา

แม้ในความมืด เขาก็รู้ว่าหน้าฉินเว่ยแดงก่ำไปหมดแล้ว

มือของเว่ยยงเลื้อยเข้าไปใต้เสื้อผ้า

ฉินเว่ยสะดุ้ง "ทำอะไรน่ะจ๊ะ?"

เว่ยยงตอบหน้าตาเฉย "ตรวจดูหน่อยว่าโรงอาหารลูกมีกินพอไหม"

หน้าฉินเว่ยแดงจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา ตอนนี้ทั้งอิ่มทั้งอุ่น แม้จะเขินอายแต่เธอก็อยากใกล้ชิดกับสามีเหมือนกัน

เว่ยยงถอนหายใจในใจ ภรรยาเขาช่างมีพรสวรรค์จริงๆ แม้จะผอมแห้งเพราะอดอยาก แต่ขนาด 'โรงอาหาร' กลับใหญ่โตน่าประทับใจ

ถ้าได้บำรุงดีๆ ไม่ใหญ่กว่าแม่ม่ายชูหรอกเรอะ?

"เมียจ๋า... เรามาชดเชยคืนเข้าหอกันไหม?"

ฉินเว่ยบิดตัวไปมา "ไม่ได้จ้ะ ช่วงสามเดือนแรกอันตราย รออีกหน่อยนะ ให้พ้นสามเดือนไปก่อนได้ไหม?"

ฉินเว่ยไม่อยากขัดใจสามี แต่เพื่อลูกในท้อง ช่วงสามเดือนแรกคือระยะอันตรายจริงๆ

เธอรู้ฤทธิ์เดชของเว่ยยงดี ขืนให้เขาทำอะไรตามใจตอนนี้ มีหวังกระทบกระเทือนลูกแน่

เว่ยยงยอมรับอย่างจำใจ "ก็ได้จ้ะเมียจ๋า งั้นนอนกันแค่นี้แหละ เธอนอนพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปล่าสัตว์หน่อย"

ฉินเว่ยหน้ามุ่ย "จะไปอีกทำไม? เนื้อที่มีก็พอกินไปได้พักนึงแล้ว อย่าไปเลย มันอันตราย"

"ไม่ต้องห่วงจ้ะ รอบนี้ฉันไปกับเฉินหรงเม่าและเมียเขา ซ้ออวี้จะพาหมาไปด้วย มีคนช่วยดูแลกันน่า"

ฉินเว่ยลุกจากผ้าห่ม "งั้นฉันไปต้มไข่ป่ากับเนื้อกวางให้พี่พกไปกินนะ"

เว่ยยงไม่ปฏิเสธ แม้เมื่อก่อนฉินเว่ยจะดีกับเขา แต่ไม่เคยใส่ใจเขาขนาดนี้มาก่อน

ความดีแลกมาด้วยความดี เมื่อเว่ยยงดีกับเธอ ฉินเว่ยก็ดูแลเขาดีตอบ

หลังจากต้มไข่และเนื้อเสร็จ ทิ้งไว้ให้อุ่นในหม้อ ฉินเว่ยก็มุดกลับเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ

เว่ยยงกอดและกล่อมภรรยาจนหลับไป

เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว เว่ยยงจึงลุกออกจากผ้าห่ม

ตอนนี้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงมาก

การเผาฟืนก็เป็นแบบนี้ ครึ่งคืนแรกอุ่นสบาย ครึ่งคืนหลังหนาวจนสั่น

ถ้าหน้าหนาวเป็นแบบนี้ คงต้องใส่เสื้อนวมกางเกงนวมนอนกัน

ไม่ได้การแล้ว พื้นฐานของชีวิตที่ดีคือต้องกินอิ่มนอนอุ่น ก่อนหน้าหนาวจะมาเยือน เขาต้องหาถ่านหินมาตุนไว้อย่างน้อยสักครึ่งตัน

แต่ตอนนี้เว่ยยงไม่มีเงินสักแดงเดียว เขาต้องเร่งผลผลิตใน 'แปลงทดลอง' ให้เร็วที่สุด

แม้คืนนี้จะกินไปเยอะ แต่ระดับความอิ่มของฉินเว่ยเพิ่มแค่ 5 แต้ม ดูเหมือนความอิ่มไม่ใช่แค่กินอิ่มมื้อเดียวจบ

ฉินเว่ยขาดสารอาหารมานาน ร่างกายต้องการการฟื้นฟู คาดว่าระดับความอิ่มจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นเมื่อร่างกายได้รับสารอาหารเพียงพอ

เว่ยยงยัดไข่ต้มอุ่นๆ และเนื้อกวางโรใส่กระเป๋า แล้วเดินไปที่หน้าบ้านเฉินหรงเม่า

ไม่ต้องเคาะประตู พอไปถึงเจ้าหมาดำตัวใหญ่ก็เห่าต้อนรับ สองผัวเมียรีบออกมาดู

หวังอวี้สวมชุดสีขาว ซึ่งดูโดดเด่นมากในความมืด

ก่อนจะมองหน้า สายตาเว่ยยงก็ไปสะดุดกับ 'ถุงกาแฟ' ของเธอเข้าอย่างจัง

ขนาดของมันใหญ่โตเกินจริงจนเสื้อแทบปริ

มิน่าล่ะปกติหวังอวี้ไม่ค่อยออกจากบ้าน ถ้าขืนเดินไปทั่วหมู่บ้าน พวกตาเฒ่าหัวงูคงแห่ออกมาดูกันน้ำลายหก

ใบหน้าของหวังอวี้ก็จิ้มลิ้มผิวพรรณขาวผ่อง ไอ้ขี้เหนียวเฉินหรงเม่านี่วาสนาดีจริงๆ

"ซ้ออวี้"

เว่ยยงทักทาย

หวังอวี้กระตือรือร้นมาก เธจูงเจ้า 'ต้าเฮย' แล้วชี้ไปที่เว่ยยงพลางสั่ง

"นี่พวกเดียวกัน ห้ามกัดนะ เข้าใจไหม?"

คืนนี้พวกเขาขอตามเว่ยยงไปหาเนื้อ สองผัวเมียเลยทำตัวดีเป็นพิเศษ

แต่เว่ยยงต้องดับฝันพวกเขาไว้ก่อน เขาพูดขึ้นว่า

"ซ้ออวี้ พี่เฉิน ผมขอบอกไว้ก่อนนะ การล่าครั้งนี้ผมเป็นตัวหลัก ที่พาพี่สองคนไปด้วย เหยื่อที่ได้แบ่งครึ่งไม่ได้นะ

ถ้าได้เนื้อ ผมจะแบ่งให้สองชั่ง ถ้าไม่ได้อะไรเลย ผมจะให้ไข่ป่าห้าฟองเป็นค่าเสียเวลา

ถ้าตกลงก็ตามมา ถ้าไม่ตกลงก็แยกย้ายกันตรงนี้"

การล่าสัตว์ต้องใช้ฝีมือ ไม่ใช่ว่าคนเยอะจะได้ส่วนแบ่งเยอะ

ถ้าพวกเขาล่าเองได้ คงไม่ต้องมาขอตามเว่ยยง ดังนั้นต้องตกลงเรื่องส่วนแบ่งให้ชัดเจนก่อน

เว่ยยงเพิ่งดูแผนที่เมื่อกี้ บนเขามีจุดแดงใหญ่ๆ หลายจุด คืนนี้มีลุ้นได้ของดีแน่!