LG-ตอนที่ 21 หวังเหยียน : ไม่สามารถทำตามคำขอได้

หวังเยียนนั่งอยู่ข้างกองไฟที่มีลูกแกะถูกย่างอยู่ ซึ่งโดยรอบนั้น มี กลุ่มทหารองครักษ์ยืนล้อมเป็นวงคอยคุ้มกันโดยรอบ

ไม่นาน จ้าวเฟิงก็เดินออกมาจากค่ายรักษาอาการบาดเจ็บ เขามองเห็นบรรยากาศรอบๆ แล้วเอ่ยถามทันที

“ท่านแม่ทัพ หวังเยียน คือผู้ใด?”

ทหารองครักษ์นายหนึ่งเดินเข้ามา มองจ้าวเฟิงขึ้นลงแล้วถามเสียงขรึม

“เจ้าคือ จ้าวเฟิงใช่หรือไม่?”

“ใช่” จ้าวเฟิงตอบพลางพยักหน้า

“ตามข้ามา” องครักษ์กล่าวก่อนหันเดินนำหน้า

ทหารองครักษ์แบบนี้… คงเป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงแน่ จ้าวเฟิงคิดพลางก้าวตาม หรือว่าเป็นคุณหนูในชุดทหารคนนั้น ที่ข้าเคยเจอในเมืองหยางเมื่อก่อนหน้า?

เมื่อเดินมาถึงกองไฟ จ้าวเฟิงก็เห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดเจน

ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นนาง เขาคิดอย่างมั่นใจ ผู้ใดก็ดูออกว่านางเป็นสตรี แม้จะรวบผมสูงแบบทหาร แต่ผิวขาวและรูปร่างเล็กนั้นล้วนปิดไม่มิด อีกทั้งไม่มีลูกกระเดือกอย่าง ชายชาติทหาร อย่างที่ควรจะเป็น

เมื่อองครักษ์พาเขามาถึง ก็โค้งให้หวังเยียนแล้วกล่าว

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อย พาเขามาแล้วขอรับ”

หวังเยียนลุกขึ้นอย่างสง่างาม พอเห็นหน้าจ้าวเฟิงชัดๆ นางก็แสดงสีหน้าประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับตกใจที่เขาดูอ่อนเยาว์เกินคาด

นี่เขาเด็กขนาดนี้เชียวหรือ… หวังเยียนคิดในใจ

เมื่อวานในสนามรบ เขาเต็มไปด้วยโลหิตจนมองหน้าแทบไม่ชัด

“เจ้าก็คือ จ้าวเฟิง งั้นหรือ?” หวังเยียนถามย้ำ

“ขอรับ” จ้าวเฟิงประสานมือ “ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพมีธุระใดกับข้าน้อย?”

หวังเยียนโบกมือให้ทหารองครักษ์ถอยออกไป

“ถอยไปทั้งหมด”

“ขอรับ!” องครักษ์ทั้งหลายถอยออกไปอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเหลือกันเพียงสองคน หวังเยียนจึงหันมาประสานมือให้เขา และโค้งลง ลึกมาก

“ข้าเรียกเจ้ามาเพื่อกล่าวคำขอบคุณที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ หากเจ้าไม่โผล่เข้ามาเมื่อวาน ข้าคงถูกทหารฮั่นพวกนั้นแทงตายไปแล้ว”

จ้าวเฟิงกระพริบตา ข้าช่วยนาง?

เขาพยายามทบทวน นึกถึงช่วงที่วิ่งฆ่าศัตรูและตัดศีรษะ เป่าหยวน ระหว่างนั้นเขาก็ช่วยผู้คนหลายคน แต่ไม่ได้สนใจใบหน้าของใครมากนัก

“เราเป็นทหารฉินเหมือนกัน การฆ่าศัตรูระหว่างทางไม่ใช่เรื่องใหญ่ ดังนั้นไม่ต้องมากพิธีหรอกขอรับท่านแม่ทัพ”

คำตอบที่เรียบเฉยไม่หวั่นไหวของเขาทำเอาหวังเยียนยิ่งตะลึง

คนทั่วไป—โดยเฉพาะทหารกองทัพหลันเถียน—ถ้ารู้ว่าตนช่วยชีวิตแม่ทัพหมื่นนาย อีกทั้งยังเป็นบุตรของแม่ทัพใหญ่หวังเจี้ยน คงจะดีใจจนลืมตัว แต่หนุ่มน้อยตรงหน้านี้กลับนิ่งสนิท

“สำหรับเจ้าอาจเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย” หวังเยียนกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น “แต่สำหรับข้า เจ้าคือผู้ช่วยชีวิต ข้าย่อมต้องตอบแทนเจ้าตามสมควร เจ้าต้องการสิ่งใด เชิญเอ่ยมา ข้าจะทำให้ตามกำลังที่ทำได้”

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใด” จ้าวเฟิงส่ายหน้าอย่างสงบ

“เงิน? หรืออำนาจ?” หวังเยียนกล่าวยังไม่ยอมแพ้ “เจ้าขอได้ทั้งนั้น”

จ้าวเฟิงยิ้มนิดๆ ก่อนตอบ

“ข้าไม่ขัดสนเรื่องเงิน เบี้ยหวัดประจำปีก็พอเลี้ยงครอบครัวได้แล้ว ส่วนอำนาจก็ไร้ความหมายต่อข้า ที่สำคัญ สำหรับการฆ่า เป่าหยวน ระบบปูนบำเหน็จของฉิน ย่อมต้องให้รางวัลใหญ่ ดังนั้นข้าจึงไม่ต้องการสิ่งอื่นอีก”

ท่าทีมั่นคงดั่งภูผาของเขาทำเอาหวังเยียนนิ่งงัน

“เจ้า… ไม่ต้องการอะไรเลยจริงหรือ?”

“มีอยู่สิ่งหนึ่ง” จ้าวเฟิงกล่าวพลางยิ้ม “แต่ไม่รู้ว่าท่านทำให้ได้หรือไม่”

“รีบบอกมา” หวังเยียนตอบทันควัน

“ข้าอยากปลดประจำการ… แล้วกลับบ้าน”

หวังเยียนถึงกับชะงัก ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“อะไรนะ? เจ้าต้องการ ปลดประจำการ แล้วกลับบ้าน?”

“ถูกต้องขอรับ”

“เจ้า…รู้หรือไม่ว่าตัวเองพูดอะไรอยู่?” หวังเยียนอึ้งอย่างเห็นได้ชัด

“ในศึกเดียว เจ้าฆ่าศัตรูเกือบสามร้อย ซ้ำยังเด็ดศีรษะของแม่ทัพใหญ่ฮั่น เป่าหยวน!”

“ผลงานเช่นนี้สามารถทำให้เจ้า เลื่อนยศได้หลายขั้น ซ้ำยังยกระดับบรรดาศักดิ์ขุนนางได้หลายระดับ อนาคตของเจ้านั้นย่อมไร้ขีดจำกัด ไม่แน่ว่าในเร็วๆนี้ เจ้าอาจจะกลายเป็นนายกองพัน…หรืออาจไปถึงแม่ทัพหมื่นนายในอนาคตเลยก็เป็นได้ ได้ยินเช่นนี้แล้วเจ้ายังอยากปลดประจำการอีกหรือ?”

จ้าวเฟิงยังคงนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย

“ขอรับ ข้าต้องการกลับบ้านจริงๆ”

หวังเยียนถึงกับพูดไม่ออก

จ้าวเฟิงมองลูกแกะย่างบนกองไฟ แล้วถามอย่างหน้าตาเฉย

“เนื้อนี่… ท่านย่างไว้สำหรับข้าหรือไม่?”

หวังเยียนไม่ตอบ ทำเพียงจ้องเขาด้วยสีหน้าประหลาด ราวกับกำลังสงสัยว่าเขาเป็นคนสติไม่ดีหรือเปล่า

เพราะเส้นทางรุ่งโรจน์กำลังรอเขาอยู่ แต่เขากลับเลือกที่จะละทิ้งมันไป

จ้าวเฟิงนั่งลงตามสบาย หยิบมีดเล็กตัดเนื้อแกะมากินอย่างเอร็ดอร่อย

ในที่สุดหวังเยียนที่ได้สติ ก็ตอบกลับอย่างเงียบงัน

“กฎการเกณฑ์ทหารของฉิน ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าทหารต้องประจำการอย่างน้อยสองปี ส่วนทหารทัพเจี้ยนต้องประจำการห้าปี ไม่มีผู้ใดฝ่าฝืนได้—แม้แต่อำนาจของแม่ทัพใหญ่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะผู้ใดฝ่าฝืน ก็เท่ากับท้าทายอำนาจกฏหมายของฉิน และ จะต้องได้รับโทษสถานหนัก”

นางมองเขาแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“การที่เจ้าอยากปลดประจำการ… หากนั่นเป็นเพียงความปราถนาเดียวของเจ้า ต้องขอโทษด้วย ข้าคงทำให้เจ้าไม่ได้”