LG-ตอนที่ 18 ช่วยชีวิตคนได้รับแต้มบุญ

ในตอนนั้นเอง สายตาของจ้าวเฟิงกวาดไปรอบค่าย ก่อนสีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างประหลาดใจ

“ท่านหมอทหาร นั่นท่านไม่ลนฆ่าเชื้อใบมีดด้วยไฟ แล้วใช้สุรากลั่นล้างแผลก่อนหรือ?” จ้าวเฟิงเอ่ยด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นหมอทหารคนหนึ่งกำลังจะกรีดผิวหนังทหารที่ถูกลูกธนูปัก โดยไม่คิดจะฆ่าเชื้อมีดแม้แต่น้อย

ตอนเขาถอนลูกศรออกจากตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องผ่าตัด จึงไม่ได้สังเกตมาก่อน

“ฆ่าเชื้อด้วยไฟ? ล้างแผลด้วยสุราแรง? เจ้าพูดเรื่องอะไร?” หมอทหารข้างตัวถามด้วยสีหน้างุนงง

“อ่า?”

คราวนี้กลายเป็นจ้าวเฟิงที่อ้าปากค้าง

นี่มันพื้นฐานสุดๆ เด็กยุคหลังยังรู้กัน แต่หมอทหารยุคนี้กลับไม่รู้แม้แต่น้อย?

“สุราแรงมีไว้ดื่ม เมาแล้วก็เจ็บน้อยลง” หมอทหารพูดอย่างไม่พอใจที่ถูกตั้งคำถาม “ส่วนการเอาไฟไปลนมีดนั่น…ไร้สาระสิ้นดี เจ้าเพิ่งฟื้นตัว ไปพักเสียเถอะ”

ทหารที่นั่งข้างจ้าวเฟิงโน้มตัวมากระซิบเบาๆ

“พี่จ้าวเฟิง ท่านหมอคนนี้เป็นหมอเทวดาประจำกองทัพ พวกเราเรียกเขาว่า ‘อาจารย์เฉิน’ วิชาแพทย์ของเขา สืบทอดมาจากหมอหลวง หากไม่มีอาจารย์เฉิน ค่ายทหารรักษาอาการบาดเจ็บหลันเถียนคงตายกันมากกว่านี้หลายเท่า”

จากชุดของเขาเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นทหารกองทัพเจี้ยน ไม่ใช่ค่ายหลันเถียน และตอนนี้ข่าวจ้าวเฟิงสังหารเป่าหยวนก็เลื่องลือไปทั่วกองทัพ ทำให้พวกเขารู้จัก เขาเช่นกัน

หมอเทวดาที่ไม่รู้เรื่องแม้แต่การฆ่าเชื้อง่ายๆ… นี่มันไม่ปกติเลย หรือยุคนี้ยังไม่มีแนวคิดเรื่องการฆ่าเชื้อจริงๆ เช่นนั้นก็นับว่า ไม่น่าแปลกใจ ว่าทำไมค่ายทหารรักษาอาการบาดเจ็บถึงติดไข้เจ็ดวันตายกันนับไม่ถ้วน

ถ้าไม่ฆ่าเชื้อ จะไม่ตายสิแปลก

“พี่ชาย ค่ายทหารรักษาอาการบาดเจ็บ…มีคนรอดออกไปทั้งหมดกี่คน?” จ้าวเฟิงถามด้วยน้ำเสียงหนักใจ

“รอดออกไป? เจ้าหมายถึงอะไร?” ทหารกองทัพเจี้ยนงุนงง

จ้าวเฟิงคิดว่าตัวเองพูดศัพท์ยุคหลังมากไป จึงปรับคำ

“ข้าหมายถึง…สิบคนเข้ามา จะรอดออกไปกี่คน?”

“โชคชะตาฟ้าลิขิต ถ้าไม่ติดไข้เจ็ดวัน ห้ามโลหิตได้ก็มีหวังรอด แต่ถ้าติดไข้เจ็ดวัน ก็ต้องตายแน่ ส่วนผู้บาดเจ็บอวัยวะภายใน…หนึ่งในสิบรอดก็นับว่าดีแล้ว แต่ถ้าอาจารย์เฉินรักษาด้วยตนเอง โอกาสรอดก็เพิ่มขึ้นอีกมาก”

จ้าวเฟิงพยักหน้า

“ท่านรู้มากกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”

ทหารคนนั้นถอนหายใจ

“ข้าเคยเข้าค่ายทหารรักษาอาการบาดเจ็บอยู่หลายครั้ง เทพยมก็ยังไม่มารับตัวข้าไป”

จ้าวเฟิงมองไปรอบค่าย เห็นพี่น้องกำลังร้องอย่างทุกข์ทรมาน ในใจของเขารู้สึกบีบรัด

ให้เขานั่งดูพวกเขาติดไข้เจ็ดวันจนตายไปทีละคน…เขาทำไม่ได้

ถ้าเขาไม่รู้ ก็คงยังพอปล่อยผ่านได้ แต่ในเมื่อรู้แล้ว จะให้หลับตาเฉยๆทำเป็นหูหนวกตาบอด ย่อมไม่ได้

ข้าคือทหารฉิน แม้เป็นคนของทัพหลันเถียน แต่ก็เป็นพี่น้องร่วมรบ จะปล่อยให้พวกเขาตายตรงหน้า ไม่ได้เด็ดขาด

เขาตัดสินใจในทันที

จ้าวเฟิงลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินตรงไปยังอาจารย์เฉิน

“อาจารย์เฉิน” จ้าวเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง “ข้ารู้ว่าท่านสืบวิชาแพทย์มาจากหมอหลวง วิชาการรักษาของท่านแน่นอนว่ามันยอดเยี่ยม แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตพี่น้อง ข้าขอเสนอความเห็นสักสองสามข้อ”

อาจารย์เฉินหยุดมือ มองด้วยสายตาไม่เชื่อ

“ว่ามา”

“ข้อแรก ใบมีดที่ใช้กรีดต้องลนไฟฆ่าพิษสกปรกที่ทำให้เกิดไข้เจ็ดวัน ทุกครั้งที่รักษาคนหนึ่งเสร็จ ต้องล้างแล้วลนไฟใหม่ เพื่อไม่ให้พิษจากแผลคนหนึ่งแพร่ไปสู่อีกคน”

“ข้อสอง ใช้สุราแรงล้างแผล จะช่วยชะล้างพิษไข้เจ็ดวันอีกขั้น”

“ถ้าทำตามนี้ ได้ผลแน่นอน อัตรารอดจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามในสิบส่วน”

จ้าวเฟิงว่าอย่างมั่นใจ

“สุราในยุคนี้คงไม่ได้แรงมากนัก แต่มันก็พอช่วยได้”

อาจารย์เฉินมองเขาเนิ่นนาน ก่อนถาม

“เจ้าศึกษาวิชาแพทย์มาหรือ?”

“แม้ข้าไม่ได้เชี่ยวชาญ แต่ท่านแม่ข้าเป็น หมอที่มีฝีมือ ดังนั้นข้าจึงเติบโตมากับความรู้พวกนี้ จึงพอเข้าใจบ้าง”

“ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องการลนไฟฆ่าเชื้อ หรือใช้สุราล้างแผลมาก่อน” อาจารย์เฉินกล่าวเสียงแข็ง “ถ้าทำแล้วผิดพลาด ไม่ใช่แค่ข้าจะถูกประหาร—เจ้าเองก็ไม่รอด เช่นนี้เจ้ายังยืนกรานหรือไม่ว่าจะให้ทำ?”

จ้าวเฟิงมองพี่น้องที่กำลังหวาดกลัว และ บางคนก็ใกล้ตายเต็มที

“ถ้าใช้วิธีนี้จะสามารถช่วยคนได้นับไม่ถ้วน หากแต่เกิดข้อผิดพลาด—ข้ายินดีรับผิดชอบเองทั้งหมด” เขาพูดอย่างหนักแน่น

สายตาอาจารย์เฉินปรากฏความชื่นชมวาบหนึ่ง

“ทหาร…เข้ามา! ก่อไฟ และนำสุราแรงมา!”

ไม่นาน เตาถ่านร้อนก็ถูกยกมาวาง และมีสุราแรงที่จัดเตรียมไว้

“เจ้าว่ามา ข้าจะรักษาตามวิธีของเจ้า” อาจารย์เฉินกล่าว

จ้าวเฟิงส่ายหน้าเบาๆ

“ข้าจะสาธิตให้ดูเอง”

เขารับมีดมาจากมืออาจารย์เฉิน ลนไฟจนแดง แล้วเดินไปยังทหารที่หมดสติซึ่งมีลูกธนูฝังลึก

ขอให้สวรรค์คุ้มครองด้วยเถิด

ข้ามีพื้นฐานวิชาโอสถอยู่แล้ว ดังนั้นการถอนลูกธนูก็ไม่ได้ยาก…แต่มันก็อดตื่นเต้นไม่ได้

เขาสูดลมหายใจ ตั้งสติ แล้วลงมือ

ในตอนนี้เขาได้ราดสุราแรงล้างแผล จากนั้นผ่าเปิดผิวหนัง ถอนหัวลูกธนูออก จนโลหิตพุ่งพรั่งพรู

“ขอเข็มกับด้าย!” จ้าวเฟิงร้องเรียกทันที

“เข็มกับด้าย?” อาจารย์เฉินเลิกคิ้ว “เอาไปใช้ทำอะไร?”

“เย็บแผลสิ!” จ้าวเฟิงตอบ แต่ทันใดนั้นเขาก็หันกลับมา

“ท่านไม่เคยเย็บแผล?”

“หลังถอนลูกธนูเราจะโรยผงห้ามโลหิต ดังนั้นจะเย็บแผลไปทำไม?” อาจารย์เฉินงงงัน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่อัตรารอดต่ำเช่นนี้… ศาสตร์แพทย์ยุคนี้ยังล้าหลังมาก

เย็บแผลน่าจะเพิ่งมีในสมัยฮั่นตะวันตก—ตอนนี้ยังไม่มี

จ้าวเฟิงทำทีล้วงในอกเสื้อ แต่แท้จริงแล้วดึง “เข็มกับด้าย” ออกจากช่องเก็บในระบบ

ต่อหน้าอาจารย์เฉินที่ตะลึงงัน จ้าวเฟิงเริ่มเย็บแผลอย่างคล่องมือ โลหิตที่เคยไหลทะลักค่อยๆ หยุด จากนั้นเขาจึงโรยผงห้ามโลหิตตาม

ทันใดนั้น ก็ปรากฏตัวหนังสือจากระบบ

“ท่านรักษาผู้บาดเจ็บหนึ่งราย ได้รับแต้มบุญ 1 แต้ม”

แต้มบุญ…?

จ้าวเฟิงตะลึง

นี่ข้ารักษาคน—แล้วได้แต้มบุญด้วยงั้นหรือ?

“ว่าแต่ แต้มบุญใช้ทำอะไร?” จ้าวเฟิงรีบถามระบบทันที