LG-ตอนที่ 12 สังหารหมู่อย่างบ้าคลั่ง

“พวกเราจะทำอย่างไรดี?” เว่ยฉวนเบิกตากว้าง มอง จ้าวเฟิง อย่างหวาดกลัว

“จะทำอะไรได้อีก?” จ้าวเฟิงกล่าวเสียงหนักแน่น “หนีก็คือตาย แต่หากสู้ก็อาจจะพอรอดออกไปได้ หากพวกเรายื้อไว้ได้อีกสักนิด ทัพใหญ่ฉินจากเมืองหยางก็คงจะมาสมทบ เมื่อถึงตอนนั้น วิกฤตของพวกเราก็จะจบลง”

“แต่ถ้า…พวกเขามาไม่ทันเล่า?” เว่ยฉวนถามอีกครั้งด้วยเสียงสั่น

“งั้นก็คงจะต้องไปพบยมบาลพร้อมกันแล้ว” จ้าวเฟิงแค่นเสียงหัวเราะเย็น มองกองทัพแคว้นฮั่นที่กำลังกรูเข้ามา “ฆ่าหนึ่งคนคือเสมอตัว ฆ่าสองถือว่าเป็นกำไร”

เว่ยฉวนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ก่อนชักกระบี่ที่เอวออกมา “พี่น้องกองร้อยของข้า! ตั้งขบวน!!”

เหล่าทหารที่กระจัดกระจายอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งมารวมตัว โชคดีที่ก่อนหน้านี้ จ้าวเฟิง เตือนล่วงหน้า เว่ยฉวนจึงสูญเสียคนไปเพียงไม่กี่คน ส่วนพวกนายกองสิบที่เหลือยังอยู่ใกล้ครบ

จ้าวเฟิงดึงกระบี่ที่เอวออกมาอย่างกระชับแน่น มองไปยังเบื้องหน้าอย่างเย็นชา เขาเห็นกองทัพแคว้นฮั่นนับพันกำลังบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง แถวหน้าเป็นพลธนูและพวกหน้าไม้ยิงกราด ส่วนแถวหลังถือกระบี่ยาวและทวนยาวกรูตามมาติดๆ

“พี่น้องค่ายหลันเถียน!” จ้าวเฟิงคำราม “การหนีนั้นไร้ประโยชน์! เพราะยังไงพวกมันก้ไม่ปล่อยให้พวกเรารอด! หากอยากอยู่รอด ก็ต้องสู้ให้สุดชีวิต! ผู้ใดกล้า ก็ตามข้ามา! ฆ่าหนึ่งคือเสมอตัว ฆ่าสองถือว่าเป็ฯกำไร!”

จ้าวเฟิงคว้าโล่ขึ้นมาถือมือซ้าย ส่วนมือขวากำกระบี่แน่น ก่อนพุ่งตรงเข้าใส่กองทัพแคว้นฮั่นอย่างไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย

“ถูกต้อง!” เว่ยฉวนชูหอก—กระบี่ของตนขึ้น “หนีก็คือความตาย! มีแต่ต้องสู้เท่านั้นถึงจะรอด! ฆ่า!”

“ตามท่านนายกองร้อยไป!”

“ตามท่านนายกอง!”

“ฆ่า!”

เหล่าทหารทัพหลันเถียนรอบด้านที่กำลังหนีตายพอเห็นภาพนี้ก็หยุดชะงัก ความหวาดกลัวในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความดุร้ายทันที พวกเขาชักกระบี่และหมุนตัวเข้าฟาดฟันศัตรูโดยไม่ลังเลอีกต่อไป

จ้าวเฟิงพุ่งนำหน้า เปิดใช้พลังจิตสัมผัส กางรับพื้นที่สามจ้างรอบตัว เขาปัดลูกธนูที่พุ่งเข้ามาได้อย่างแม่นยำ ก่อนวิ่งตรงเข้าหาศัตรูด้วยความเร็วซึ่งมากกว่าคนทั่วไปถึงสองถึงสามเท่า

“เปลี่ยนแนวรบ! พลทวนขึ้นหน้า!” แม่ทัพแคว้นฮั่นตะโกนลั่น

พลธนูถอยหลังทันที พลทวนวิ่งกรูเข้ามาแทน ชี้ปลายทวนพุ่งแทง จ้าวเฟิง พร้อมกันหลายคน

แต่เขาไม่ถอยแม้แต่น้อย กลับพุ่งเข้าชนโล่กระแทกอย่างแรง และกระบี่ในมือก็ฟาดออกด้วยพลังมากกว่า 500 ชั่ง

กร๊อบ!

ทวนยาวหลายเล่มถูกฟันขาดในพริบตา ก่อน จ้าวเฟิง จะอัดโล่ใส่พวกทหารแคว้นฮั่นจนร่างปลิว กระบี่ในมือเขาตวัดเป็นเส้นแสงเฉือนคออีกหลายคนจนเลือดสาด

[สังหารทหารแคว้นฮั่น ได้รับพลังกาย 5 แต้ม]

[ได้รับความเร็ว 5 แต้ม]

[ได้รับพละกาย 5 แต้ม]

ข้อความแจ้งเตือนผุดขึ้นไม่หยุด แต่ จ้าวเฟิง ไม่มีเวลายินดีแม้แต่น้อย เขาอยากทำเพียงอย่างเดียว—ฆ่าศัตรูให้สิ้น

“ฆ่ามัน!” แม่ทัพฮั่นผู้หนึ่งตะโกน

กลุ่มทหารฮั่นจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ แต่ จ้าวเฟิง กระแทกโล่ออกไปทีเดียว—

ตึง!

ร่างทหารหลายคนปลิวออกไปเหมือนร่างหุ่นที่ไร้วิญญาณ กระบี่ของเขาฟันลงอย่างต่อเนื่อง ไม่มีท่วงท่าใด นอกจากพลังดิบที่บดขยี้คนแล้วคนเล่า

“ตามท่านนายกองไป!”

“ฆ่า!!”

ความดุดันของ จ้าวเฟิง ทำให้ทหารทุกนายตะลึง พวกที่ก่อนหน้านี้กำลังหนีตาย ต่างมีประกายความกล้าในแววตา พวกเขากู่ร้องและตามเข้าบุกอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้เด็กนี่…ฝีมือเหนือกว่าทหารกองพันหลักเสียอีก” เว่ยฉวนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

──────────────────────────

■ กองทัพแคว้นฮั่นด้านหลัง

“กองทหารทัพหลันเถียนแคว้นฉิน…กล้าโต้กลับงั้นหรือ?” เป่าหยวน—แม่ทัพใหญ่แคว้นฮั่น เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาสีหน้าเย็นชาเช่นเดิม

“ถ่ายทอดคำสั่งของข้า!” เป่าหยวนกล่าวเสียงหนัก “บุกเต็มกำลัง! กำจัดพวกฉินให้หมดโดยเร็วที่สุด!”

สำหรับเขา ทหารทัพหลันเถียนก็ยังเป็นเพียงทหารสนับสนุน แม้จะสู้กลับ แต่ผลลัพธ์ก็ไม่มีทางเปลี่ยนได้

“แม่ทัพใหญ่มีบัญชา!”

“ฆ่าพวกฉินให้สิ้น!”

“บุก—ฆ่า!!”

กองทัพแคว้นฮั่นกว่าเจ็ดถึงแปดพันนายโหมกระหน่ำเข้าใส่ ทหารทัพหลันเถียนของฉินที่ราวห้าถึงหกพันนายถูกฟาดฟันจนล้มระเนระนาด แต่ความดุร้ายที่พวกเขาสวนกลับนั้น กลับทำให้ฝ่ายฮั่นเองยังต้องตกใจ

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

“หนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ…” เป่าหยวนพึมพำ “กองทัพฮั่นเจ็ดพันกว่าคน…ยังไม่อาจกวาดล้างทหารทัพหลันเถียนของฉิน ที่มีเพียงห้าพันเศษได้หมด?”

เขามองไปยังวงล้อมด้านหน้า เหล่าทหารฉินที่รอดชีวิตไม่กี่ร้อยนายยังคงสู้จนหยาดสุดท้าย

“ทำลายพวกฉินเดี๋ยวนี้! พวกเราเสียเวลามามากพอแล้ว” เป่าหยวนมีบัญชาอีกครั้ง

“รับบัญชา!!”

“ท่านแม่ทัพใหญ่มีบัญชา—ฆ่าให้หมด!”