330 - หลี่ซู..กับสาวใช้หงเจียน!

"คุณชายเจ้าคะ บ่าวนำซุปแก้เมามาให้แล้ว~~"

หงเจียนถือถ้วยซุปแก้เมาเดินเข้าไปในห้องของจูผิงอัน น้ำเสียงออดอ้อนยิ่งขึ้น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายราวกับหยาดน้ำกำลังจะหยดลงมา

แต่เมื่อเข้ามาในห้อง นางกลับไม่ได้รับการตอบรับจากจูผิงอัน จึงเงยหน้ามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย ไม่อยู่ที่โต๊ะหนังสือ ไม่อยู่ในอ่างอาบน้ำ... อ้อ เจอแล้ว! เขานอนอยู่บนเตียงนั่นเอง

"คุณชายจู~~"

หงเจียนเพรียกเรียกเบาๆ ขณะจ้องมองบุรุษที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาลังเล

ฟู่~ ฟู่~

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะ

จากความกังวลแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นในพริบตา! จูผิงอันดื่มหนักจนหลับสนิท นี่มันโอกาสที่สวรรค์ประทานมาแท้ๆ! แต่เดิมนางยังคิดไม่ตกว่าจะหาทางขึ้นเตียงของเขาได้อย่างไร ถ้าเกิดเขาไม่สนใจนางขึ้นมาจะทำยังไงดี? แต่ตอนนี้ไม่ต้องกังวลแล้ว เขาหลับไปแล้ว!

ใบหน้าของหงเจียนขึ้นสีแดงด้วยความตื่นเต้น แค่ถอดเสื้อผ้าแล้วแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มของเขา ทุกอย่างก็เรียบร้อย!

พอตื่นขึ้นมา นางก็จะแสร้งทำเป็นร้องไห้ฟูมฟายบอกว่า "บ่าวแค่มาส่งซุปให้คุณชาย ใครจะไปรู้ว่าคุณชายเมาแล้วเกิดคลุ้มคลั่งดึงบ่าวขึ้นเตียง ทำให้บ่าวอับอายแทบอยากตาย!" แล้วก็ทำท่าจะวิ่งไปชนกำแพง

นางสืบรู้มาว่า ระหว่างจูผิงอันกับคุณหนูห้ายังไม่ได้แตะต้องตัวกันเลย นางมั่นใจว่า บุรุษที่กำลังอยู่ในวัยคึกคะนองเช่นเขา ไม่มีทางต้านทานร่างกายเปลือยเปล่าของนางได้แน่!

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะมีความอดทนสูง ในเมื่อเขาเป็นนักปราชญ์ที่ท่องสี่ตำราห้าคัมภีร์มาแล้ว เขาย่อมไม่มีวันปล่อยให้นางวิ่งไปชนกำแพงจนตายแน่ๆ ขอแค่เขายื่นมือมาดึงไว้ ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามแผนอย่างสมบูรณ์แบบ!

และถ้าหากวันรุ่งขึ้นเรื่องแดงขึ้นมาล่ะก็ ยิ่งเข้าทาง! ถ้ามีคนพบเห็น นางก็จะแกล้งร้องไห้สะอึกสะอื้นบอกว่า "บ่าวเพียงแต่นำซุปแก้เมามาให้ แต่กลับถูกคุณชายจูที่เมามายดึงขึ้นเตียง..." ต่อหน้าทุกคน เขาย่อมปฏิเสธไม่ได้ ข้าวสารก็จะกลายเป็นข้าวสุกอย่างแน่นอน!

เมื่อถึงตอนนั้น นางก็จะกลายเป็นสาวใช้ที่มีหน้ามีตาข้างกายท่านฮุ่ยหยวน ขอแค่รับใช้บนเตียงให้ดี อีกไม่นานก็ต้องได้เลื่อนเป็นอนุภรรยาแน่นอน คุณหนูห้าเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ย่อมไม่อาจตามใจบุรุษบนเตียงได้เหมือนนาง

เมื่อจินตนาการถึงอนาคตที่สดใส ราวกับมีถนนเส้นใหญ่ทอดยาวไปสู่จุดสูงสุดในชีวิต ขาของหงเจียนถึงกับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

แต่ในขณะที่นางกำลังตกอยู่ในความฝันหวานนั้น นางไม่รู้เลยแม้แต่คุณหนูหกเองก็ไม่รู้ว่าในขณะที่หงเจียนเดินออกจากเรือนของคุณหนูหกไปพร้อมกับซุปแก้เมา ก็มีสาวใช้ตัวน้อยอีกคนหนึ่งแอบออกจากเรือนเช่นกัน และมุ่งหน้าไปยังเรือนของ "หลี่ซู" คุณหนูห้า

"คุณหนูเจ้าคะ บ่าวพูดความจริงทั้งหมดเลย คุณหนูหกเรียกหงเจียนไปคุยอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถือซุปแก้เมาออกไปจากเรือน บ่าวได้ยินพวกคนในครัวเล่าว่าตอนตักซุป หงเจียนพูดถึงว่าที่เขยคนที่ห้าด้วยเจ้าค่ะ"

สาวใช้ตัวน้อยยืนก้มหน้ารายงานทุกสิ่งทุกอย่างที่พบเห็นให้หลี่ซูฟัง

ตรงหน้าสาวใช้คนนั้น หลี่ซูสวมชุดกระโปรงยาวลากพื้นสีเงินปักลายดอกไม้ ซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมขนมิ้งค์สีม่วงปักด้วยด้ายทองและเงิน ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติ ผมเกล้าเป็นมวยอ่อนๆ ปักด้วยปิ่นทองลวดลายหงส์สองตัวที่ปากของมันคาบไข่มุกสีดำ ดูสูงศักดิ์แต่ไม่อวดอ้าง

หลังจากฟังจบ ใบหน้าหลี่ซูงามหมดจดกลับเผยรอยเยาะเย้ยเล็กๆ ดวงตากลมโตดำขลับแฝงแววเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ

"เจ้าทำได้ดีมาก เจวี่ยเอ๋อร์ ให้รางวัลสิบตำลึง" หลี่ซูพูดเสียงเรียบ

"ขอบพระคุณคุณหนูเจ้าค่ะ! ขอบพระคุณคุณหนู!" เจวี่ยเอ๋อร์ดีใจจนพูดจาตะกุกตะกัก รีบก้มลงคำนับรัวๆ นางดีใจจนแทบอยากจะถวายหัวให้คุณหนูห้า

"คุณหนูเจ้าคะ เรารีบไปกันเถอะ หากสายเกินไปจะไม่ทันการณ์!" สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ร้อนรนจนแทบจะกระโดดเร่ง

ไม่นาน หลี่ซูก็นำขบวนสาวใช้สี่ห้าคน พร้อมด้วยบ่าวรับใช้หญิงวัยกลางคนรูปร่างแข็งแรงอีกหกคน พากันมุ่งหน้าสู่เรือนรับรองแขก ความเร็วของพวกนางราวกับสายลมพัดผ่าน ใช้เวลาไม่นานก็ถึงลานหน้าห้องของจูผิงอัน แล้วรีบเดินตรงไปยังห้องพักของเขา

ในห้องพักของจูผิงอัน หงเจียนที่หลุดออกจากห้วงจินตนาการสุดหอมหวาน ก็เริ่มลงมือปฏิบัติจริง

นางวางถ้วยซุปแก้เมาลงบนโต๊ะเบาๆ อย่างระมัดระวังไม่ให้เสียงดังจนปลุกเขาตื่น จากนั้นจึงก้าวเท้าเบาๆ ตรงไปที่เตียง จ้องมองใบหน้าของจูผิงอันที่กำลังหลับสนิทอย่างตั้งใจ...

“คุณชาย～～” หงเจียนลองเรียกเสียงหวานอย่างออดอ้อน

จูผิงอันที่กำลังเมาหลับสนิท ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ นอกจากเสียงกรนเบา ๆ หนุ่มแน่นอนาคตไกล เป็นสุภาพบุรุษโดยแท้ อนาคตสดใส หงเจียนพอใจยิ่งนัก

โอกาสดีแบบนี้จะปล่อยให้เสียไปได้อย่างไร

ดังนั้น หงเจียนจึงยืนอยู่ข้างเตียงของจูผิงอัน ใบหน้าแดงก่ำ มือเล็กสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ค่อย ๆ ลูบไล้เชือกที่รัดชุดของตนเอง แล้วค่อย ๆ ปลดออก เมื่อเปิดคอเสื้อออก เผยให้เห็นชุดชั้นใน ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นในห้อง

“อ๊ะ!?”

หลังเสียงฝีเท้านั้น หงเจียนก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งเข้ามาอย่างฉับพลันจากหน้าประตู ทำให้นางตัวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นคุณหนูห้าหลี่ซูยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมรอยยิ้มเย็นชา

หงเจียนตกใจจนหน้าซีดเผือด เหมือนหนูที่เจอแมว ร่างกายเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง แขนขาอ่อนยวบ มือที่กำเชือกผูกชุดอยู่ก็สั่นเทา เชือกหลุดร่วงลงพื้น เสื้อคลุมเผยให้เห็นเสื้อตัวใน

“นังไร้ยางอาย!” สาวใช้ฮวาเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ แค่นเสียงอย่างโกรธเคือง

จูผิงอันที่นอนอยู่บนเตียงดูเหมือนจะถูกรบกวนเล็กน้อย แต่ยังไม่ตื่น เพียงขยับริมฝีปากพึมพำเรียกหา “น้ำ…”

“อุดปากไว้ แล้วลากไปหลังเรือน!” หลี่ซูใช้สายตาเย็นเยียบกวาดมองหงเจียนครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งเสียงเรียบ

แม่นมร่างกำยำสี่คนก้าวออกมาทันที พวกนางถือผ้าขี้ริ้วที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน เดินตรงไปที่หงเจียนที่ยังคงตกตะลึงอยู่ จากนั้นก็จับแขนบิดไพล่หลัง แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วนั้นอุดปากหงเจียนเอาไว้ ก่อนจะลากตัวออกไปโดยไม่ฟังเสียงร้องดิ้นรน

“พวกเจ้าก็ออกไปให้หมดเถอะ ฮวาเอ๋อร์ เจ้าไปแจ้งแม่นมที่ดูแลเรือนหลัง บอกว่าสามารถจับขโมยได้คนหนึ่ง” หลี่ซูพูดเสียงเบา

“ขโมย?” ฮวาเอ๋อร์ทำหน้าสงสัย

ขณะที่หงเจียนที่ถูกอุดปากอยู่ก็ตาเบิกกว้าง ใช้สายตาตัดพ้อและโกรธเคืองมองหลี่ซู รู้สึกว่าถูกปรักปรำ

“ใช่ ขโมย”

หลี่ซูพยักหน้าเบา ๆ แล้วถอดปิ่นปักผมทองคำสลักลายนกยูง ออกจากผมของตนเอง เดินไปหาหงเจียนที่ถูกจับตัวไว้ เมื่อเดินไปถึง หลี่ซูยิ้มเย็นชา ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งเสียบปิ่นทองคำนั้นเข้าไปในผมหงเจียน แล้วให้มันตกลงมาอยู่ตรงหน้าดวงตาของหงเจียน ไข่มุกดำที่ติดอยู่ที่จะงอยปากนกยูงส่ายไปมาตามแรงขยับ

“นังนี่มือไม่สะอาด ขโมยปิ่นทองของข้าไป ขณะนี้หลักฐานคามือ”

เมื่อทำเสร็จ หลี่ซูก็ปรบมือเบา ๆ ฮวาเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ค่อย ๆ เข้าใจตามมา

พวกแม่นมจึงลากหงเจียนที่ดิ้นรนไม่หยุดออกจากเรือนไป ตามด้วยฮวาเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ที่ไปดำเนินการตามคำสั่งของหลี่ซู ในห้องจึงเหลือเพียงหลี่ซูและจูผิงอันที่ยังหลับสนิท

เมื่อทุกคนออกไปแล้ว ดวงตาเย็นชาของหลี่ซูก็ค่อย ๆ อ่อนโยนลง นางเดินไปที่โต๊ะ คว้าถ้วยน้ำขึ้นมาลองจิบดูเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิ แต่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะน้ำยังร้อนเกินไป

จากนั้นนางจึงหาช้อนคนในถ้วย แล้วยกมันเดินไปหาจูผิงอัน นั่งลงข้างเตียง ประคองศีรษะของเขาให้พิงกับตักของตนเอง ก่อนจะใช้ช้อนตักน้ำขึ้นมา เป่ามันเบา ๆ แล้วจ่อไปที่ริมฝีปากของจูผิงอัน ค่อย ๆ ให้เขาจิบเข้าไป

จูผิงอันที่ยังหลับอยู่ราวกับคนกระหายน้ำที่พบเจอน้ำหวาน กลืนน้ำลงคอไปช้า ๆ

เมื่อให้น้ำไปได้ครึ่งถ้วย จูผิงอันก็ไม่ยอมดื่มต่อ หลี่ซูจึงวางถ้วยลง ก่อนจะจัดหัวของเขาให้นอนลงบนหมอนตามเดิม แล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย

“เจ้าคางคกโสโครก”

หลี่ซูมองดูใบหน้าที่หลับสนิทของจูผิงอัน ก่อนจะเม้มปากแล้วบ่นเบา ๆ ด้วยความขุ่นเคือง จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

(ขอบคุณทุกท่านมากค่ะ ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ ยินดีรับคำติชมค่ะ)