บทที่ 46 งานเลี้ยงรุ่น

เมื่อถึงเวลาเที่ยง โจวอวี่ ฉีจินเซวียน และเว่ยข่ายไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน หลังจากนั้นโจวอวี่ก็ขอตัวกลับ ไม่ได้ไปร่วมลงทะเบียนเข้างานนิทรรศการด้วย เพราะพรุ่งนี้เขาก็มาเดินงานอยู่แล้ว วันนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปทำ

เขาขับรถกลับไปที่ร้าน "หย่าอวี้เซวียน" ใกล้จัตุรัสประชาชนอีกครั้ง ในเมื่อค่ายกล "ก๊อปเกรดเอ" ประสบความสำเร็จ เขาก็อยากจะลองอัพเกรดคุณภาพหยกดูบ้าง เผื่อจะได้ค่ายกลที่ทรงพลังกว่าเดิม

ร้านของคุณชายฉีแนะนำมา ย่อมไว้ใจได้เรื่องคุณภาพ

ในร้านมีลูกค้าคู่รักกำลังเลือกซื้อเครื่องประดับอยู่ เจ้าของร้านพอเห็นโจวอวี่ก็ยิ้มกว้าง "อ้าว พ่อหนุ่ม กลับมาอีกแล้วเหรอ หยกคราวที่แล้วถูกใจไหม"

โจวอวี่ยิ้มตอบ "ถูกใจมากครับ เอาไปทำป้ายหยกเพื่อนชอบมาก วันนี้เลยมาซื้อเพิ่ม"

"จัดไป อยากได้งบเท่าไหร่ว่ามา" เจ้าของร้านตาลุกวาว

"เฮียครับ หยกขาวมันแพะขายยังไงครับ" โจวอวี่ถามถึงหยกเกรดดีที่สุด

เจ้าของร้านหัวเราะ "ถ้าไม่ใช่คนกันเองที่ฉีแนะนำมา ฉันคงฟันหัวแบะไปแล้ว พ่อหนุ่ม หยกขาวมันแพะราคามันไม่นิ่งหรอกนะ ขึ้นอยู่กับเนื้อมัน ความใส ความฉ่ำ มีตั้งแต่หลักพันไปจนถึงหลักหมื่น... ต่อกรัมนะ"

"ต่อกรัม!" โจวอวี่แทบสำลัก หยกที่เขาต้องใช้แต่ละก้อนน้ำหนักไม่ใช่น้อยๆ เงิน 4 หมื่นที่มีในกระเป๋าคงซื้อได้แค่เศษหยก

คิดแล้วก็ปลง หินเซียนที่ได้จากวิทยุฟรีๆ นั่นคงประเมินค่าไม่ได้เลยจริงๆ "งั้นเอาหยกเหอเถียนเกรดดีขึ้นมาหน่อยแล้วกันครับ ก้อนละสักหมื่นหยวน ขนาดเท่าเดิม"

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจทุ่มงบ 4 หมื่นที่มี ซื้อหยก 4 ก้อน เพื่อสร้างค่ายกลที่ดีกว่าเดิม

"ได้เลย รอแป๊บนะ ฝากดูร้านด้วยล่ะ" เจ้าของร้านทิ้งร้านไว้กับลูกค้าแปลกหน้าอีกแล้ว เดินหายเข้าไปหลังร้านอย่างสบายใจ

โจวอวี่ส่ายหน้า เฮียนี่ชิลล์เกินไปไหม สักพักเฮียก็กลับมาพร้อมหยก 4 ก้อน "เอ้า คิดก้อนละ 9,000 พอ เห็นว่าเป็นขาประจำ"

โจวอวี่รูดบัตรจ่ายไป 36,000 หยวน เดินออกจากร้านด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในกระเป๋าสตางค์ แต่เต็มเปี่ยมด้วยความหวัง

จากนั้นเขาตระเวนไปตามร้านแกะสลักหยกเจ้าเดิม ให้ช่วยแกะลายค่ายกลลงบนหยกราคาแพง บรรดาช่างแกะสลักต่างแปลกใจที่เขาเอาหยกเนื้อดีมาแกะลายแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก

กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเย็น โจวอวี่ขับรถกลับไปที่ร้านคุณชายฉี ซึ่งเพื่อนๆ มารวมตัวกันครบแล้ว

คุณชายฉีพาคณะทัวร์ขึ้นลิฟต์ไปชั้นดาดฟ้าตึกจิ่งกวน จัดแจงเรื่องส่วนลดอาหารให้เสร็จสรรพแล้วขอตัวกลับ ปล่อยให้เพื่อนๆ ได้สังสรรค์กันตามสบาย

บรรยากาศในห้องอาหารหรูหรา วิวเมืองยามค่ำคืนสวยงาม เพื่อนๆ ต่างตื่นเต้นถ่ายรูปกันยกใหญ่ มีแค่โจวอวี่ที่นั่งนิ่งๆ กับหานย่าฮุยที่นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่คนเดียว

"เสี่ยวอวี่ นายไปรู้จักคุณชายฉีได้ไงเนี่ย" เพื่อนคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

"ก็เพราะเลี้ยงไม้อวบน้ำนี่แหละ พอดีมีไม้สวยๆ เข้าตากรรมการ เลยได้รู้จักกัน" โจวอวี่ตอบเรียบๆ

"ฉันก็เลี้ยงนะ แต่ทำไมไม่เห็นได้รู้จักคนใหญ่คนโตบ้างเลย อิจฉาเทพบุปผาไร้ลักษณ์ชะมัด ขายพานเติงด่างต้นเดียวได้ตั้ง 5 หมื่น" เพื่อนอีกคนบ่นอุบ

"ฉันก็อยากเป็นเทพเหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังห่างไกล" โจวอวี่ถ่อมตัว

อาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ บรรยากาศเริ่มคึกคักด้วยเรื่องเล่าสมัยเรียน โจวอวี่ปฏิเสธที่จะดื่มแอลกอฮอล์โดยอ้างว่าต้องขับรถกลับ

ระหว่างทานข้าว เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งข้างๆ โจวอวี่ก็ถามขึ้นมากลางวง "เสี่ยวอวี่ ตอนเรียนนายกับหลินซินหรานเป็นคู่รักตัวอย่างที่ใครๆ ก็อิจฉา ไม่เคยทะเลาะกันเลย ทำไมเรียนจบปุ๊บถึงเลิกกันล่ะ ได้ข่าวว่านายเป็นคนบอกเลิกด้วย"

คำถามนี้ทำเอาวงสนทนาเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่โจวอวี่

ชื่อ "หลินซินหราน" กระตุกต่อมความทรงจำของทุกคน รวมถึงหานย่าฮุยที่เคยตามจีบเธอแต่ไม่ติด เพราะเธอเลือกโจวอวี่

โจวอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาไหววูบด้วยความทรงจำ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ใครบอกเลิกใครไม่สำคัญหรอก สำคัญที่ว่าตอนนี้เราไม่ได้คบกันแล้ว... กินข้าวกันเถอะ" เขาตัดบท ไม่อยากขุดคุ้ยเรื่องเก่า

หานย่าฮุยแค่นเสียงในลำคอ "เหอะ!" เขาปักใจเชื่อว่าหลินซินหรานเป็นฝ่ายทิ้งโจวอวี่แน่นอน คนอย่างโจวอวี่ไม่คู่ควรกับเธอหรอก

งานเลี้ยงเลิกราประมาณสองทุ่ม เพื่อนผู้ชายอาสาไปส่งเพื่อนผู้หญิง โจวอวี่เดินกลับไปเอารถที่ร้านคุณชายฉี

หานย่าฮุยมองตามหลังโจวอวี่ด้วยสายตาอาฆาต "เก่งกว่าฉันแล้วไง สุดท้ายก็รักษาหลินซินหรานไว้ไม่ได้ ต่อให้เลี้ยงไม้อวบน้ำเก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์!"

โจวอวี่แวะคุยกับคุณชายฉีนิดหน่อย แล้วขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน

งานนิทรรศการมี 3 วัน เขาค่อยหาเวลาแวบไปดูวันหลัง ตอนนี้มีภารกิจรออยู่เพียบ ทั้งหมาๆ ที่บ้าน การส่งรูปให้เฉินจื่อหลง และที่สำคัญที่สุดคือการทดลองค่ายกล "ก๊อปเกรดพรีเมียม" ชุดใหม่นี้!