บทที่ 45 นี่แหละคือมหาเศรษฐีแห่งไม้อวบน้ำตัวจริง

"พี่ฉี ขอบคุณมากครับ" โจวอวี่กล่าวขอบคุณหลังจากเพื่อนๆ แยกย้ายกันไป

"เรื่องเล็กน้อยน่า อย่าใส่ใจเลย อ้อ... รีบเอาไม้สองต้นนั้นมาให้ดูหน่อยสิ พี่อยากเห็นใจจะขาดแล้ว" ฉีจินเซวียนตัดบท ลากโจวอวี่ไปที่ท้ายรถ

โจวอวี่เปิดท้ายรถ เผยให้เห็นกล่องไม้สองใบวางอยู่อย่างเรียบร้อย

ฉีจินเซวียนจ้องมองกล่องไม้ด้วยความคาดหวัง คราวนี้เป็นหยาดน้ำค้างหยกผิวดำด่างทั้งคู่ แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นพันธุ์ยักษ์ที่หาได้ยากยิ่ง

เขาเรียกพนักงานมายกกล่องไม้เข้าไปในห้องทำงานชั้นล่างอย่างระมัดระวัง

โจวอวี่ตามเข้าไป นั่งลงและเริ่มเปิดกล่อง

กล่องแรกเผยให้เห็นหยาดน้ำค้างหยกผิวดำด่างสีเหลือง ลายด่างกระจายตัวอย่างอิสระไร้รูปแบบ ดูเหมือนงานศิลปะนามธรรม ฉีจินเซวียนพยักหน้าชื่นชม แม้จะไร้ระเบียบแต่มันกลับมีความงามเฉพาะตัวที่น่าหลงใหล เขาเชื่อว่าต้องมีคนชอบสไตล์นี้แน่

เขาแอบคิดในใจว่า การที่โจวอวี่กล้าขายไม้สวยๆ แบบนี้ แสดงว่าในสวนของเขาต้องมีไม้ระดับเทพกว่านี้อีกเพียบ การตัดสินใจทุ่มทุนซื้อพานเติงด่างในครั้งแรกนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว เพราะมันทำให้เขาได้รู้จักกับโจวอวี่

ต่อมา สายตาเขาจับจ้องไปที่กล่องที่สอง วินาทีที่เปิดกล่อง หัวใจเขาแทบหยุดเต้น

หยาดน้ำค้างหยกผิวดำยักษ์ด่าง เส้นผ่านศูนย์กลาง 10 เซนติเมตร! ลายด่างสีชมพูอ่อนๆ บนพื้นผิวสีดำดูลึกลับและเย้ายวน เหมือนสาวงามริมฝีปากแดงในชุดถุงน่องสีดำ

เมื่อวางเทียบกัน เจ้าต้นยักษ์นี่ข่มต้นแรกมิด ทั้งขนาดและฟอร์มที่สมบูรณ์แบบ ดึงดูดสายตาของทุกคนให้มาหยุดอยู่ที่มัน

"น้องโจว! นี่มันสมบัติก้นหีบของแท้! สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก งานนี้มงลงชัวร์!" ฉีจินเซวียนอุทานด้วยความตื่นเต้น

ไม้ของโจวอวี่มีความพิเศษตรงที่มี "จิตวิญญาณ" แฝงอยู่ ยิ่งต้นยักษ์นี่ยิ่งชัดเจน ใครเห็นก็ต้องหลงรัก

"พี่ฉี อย่าเพิ่งด่วนสรุปครับ จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย อะไรก็เกิดขึ้นได้" โจวอวี่เตือนสติ แต่ในใจเขามั่นใจเต็มร้อย เพราะไม่มีปุ๋ยสูตรไหนสู้ค่ายกลรวบรวมวิญญาณได้หรอก

"ฮ่าๆ อย่างอื่นอาจจะพลิกโผ แต่เจ้าต้นนี้ชนะใสๆ พี่อยู่วงการนี้มานาน ไม่เคยเห็นต้นไหนเพอร์เฟกต์ขนาดนี้มาก่อน ถ้านายเปลี่ยนใจอยากขาย บอกพี่คนแรกนะ ราคาไม่อั้น!" ฉีจินเซวียนจองล่วงหน้า

"เอาไว้วันไหนผมเพาะต้นที่สวยกว่านี้ได้ ผมขายต้นนี้ให้พี่แน่นอนครับ" โจวอวี่หยอดคำสัญญา

"ตกลง! ห้ามลืมนะ!"

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของคุณชายฉีดังขึ้น "พี่ฉี! ไม้เทพมาถึงหรือยัง ผมรอจนใจจะขาดแล้วเนี่ย!" เสียงปลายสายร้อนรน

"มาแล้วๆ รีบมาดูที่ร้านเลย เดี๋ยวบ่ายนี้จะเอาไปลงทะเบียนเข้างาน"

"มาแล้วเหรอ! รอเดี๋ยวครับ 5 นาทีถึง!"

วางสายเสร็จ โจวอวี่ทำท่าจะขอตัว "พี่ฉี งั้นผมหลบไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวความลับแตก"

"ไม่ต้องหรอก อยู่ต่อเถอะ เดี๋ยวพี่บอกเพื่อนว่านายเป็นเพื่อนพี่ก็พอ มันเป็นคนซื่อๆ ไม่คิดมากหรอก" ฉีจินเซวียนรั้งไว้

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะรัวๆ แล้วเปิดผัวะ ชายหนุ่มวัย 25-26 ปี พุ่งเข้ามา "ไหน! ไม้อยู่ไหน!"

เขากวาดตามองรอบห้องจนมาหยุดที่โต๊ะทำงาน แล้วก็นิ่งค้างเป็นหิน

"สะ... สวย... สวยโคตร! นี่มันหยาดน้ำค้างหยกผิวดำยักษ์ด่าง! เทพของจริง! พี่ฉี พี่หาเทพคนนี้เจอได้ไง สุดยอดมาก! ฮ่าๆๆ งานนี้ไอ้หมอนั่นแพ้ราบคาบแน่!"

เว่ยข่าย ตะโกนลั่นห้องด้วยความดีใจ ก่อนจะหันไปสนใจอีกต้น "แล้วต้นนี้ล่ะพี่ ลายอาร์ตดีจัง เอามาทำไร"

"ต้นนั้นเทพเขาฝากมาประมูลในงาน" ฉีจินเซวียนตอบยิ้มๆ

"โห! เทพจริงอะไรจริง ของแรร์ขนาดนี้กล้าเอามาขาย แล้วต้นยักษ์นี่ขายไหมพี่ ผมสู้ราคา!" เว่ยข่ายตาลุกวาว

"ต้นยักษ์ไม่ขายเว้ย ถึงขายข้าก็จองคิวแรกแล้ว... เอ้อ แนะนำให้รู้จัก นี่โจวอวี่ เพื่อนพี่เอง ก็เล่นไม้อวบน้ำเหมือนกัน ฝีมือไม่ธรรมดานะ"

เว่ยข่ายหันขวับมามองโจวอวี่ ตาโต "หรือว่า... นายคือเทพคนนั้น!"

โจวอวี่ส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ "ผมก็อยากเป็นเทพเหมือนกันครับ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ ผมชื่อโจวอวี่ครับ แค่พอเลี้ยงได้บ้าง ส่วนต้นยักษ์นี่ก็เป็นความฝันของผมเหมือนกัน"

"ว้า... เสียดายจัง นึกว่าจะได้เจอตัวจริง ผมชื่อเว่ยข่ายนะ ยินดีที่ได้รู้จัก มีของดีอะไรก็มาขายผมได้ รับหมด" เว่ยข่ายจับมือโจวอวี่อย่างเสียดาย

"เฮ้ยๆ อย่ามาแย่งลูกค้า ของน้องโจวข้าเหมาหมดแล้ว" ฉีจินเซวียนแกล้งโวย

"โธ่พี่ฉี... พี่รู้จักเทพแล้ว แบ่งๆ น้องบ้างสิ" เว่ยข่ายทำหน้ามุ่ย ก่อนจะหันกลับไปมองไม้บนโต๊ะแล้วสะดุดตากับอะไรบางอย่าง

"เดี๋ยวนะ... กระถาง... เทพเขาติสท์แตกหรือเปล่าเนี่ย ไม้ราคาเป็นแสน ใส่กระถางสิบหยวนเนี่ยนะ!" เว่ยข่ายชี้กระถางพลาสติกราคาถูกอย่างเหลือเชื่อ

ฉีจินเซวียนมองโจวอวี่อย่างปลงๆ คราวพานเติงด่างก็ทีนึงแล้ว คราวนี้ก็ยังเหมือนเดิม "เสี่ยวข่าย นี่แหละวิถีมหาเศรษฐีตัวจริง ไม่ยึดติดกับเปลือกนอก"

โจวอวี่ยักไหล่ "กระถางแพงไปก็เท่านั้น สำคัญที่ต้นไม้ครับ ของดีไม่ต้องพึ่งกระถางทองคำหรอก"

"จริงของนาย... นี่แหละคนจริง!" เว่ยข่ายยอมใจ