บทที่ 23 แสงสว่างที่รอคอย

เมื่อเห็นความร้อนแรงของกระทู้ หวังหมิงหยวนก็เริ่มนั่งไม่ติด เขาเลื่อนกลับไปดูรูปพานเติงด่างในกระทู้อีกครั้ง พยายามจับผิดทุกจุด

แต่มองยังไงก็ดูไม่ออกว่าเป็นรูปตัดต่อ เขาจึงส่งข้อความไปหาผู้ดูแลบอร์ดคนอื่นๆ ที่ออนไลน์อยู่ เพื่อขอความเห็น

ทุกคนมีความเห็นตรงกันว่า พานเติงด่างต้นนี้น่าจะเป็นของจริง แต่ติดตรงที่เจ้าของกระทู้ดันโพสต์เสร็จแล้วหายหัวไปเลย ไม่มีใครติดต่อได้

สุดท้าย ทุกคนลงความเห็นว่าต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ "เทพธิดาบุปผา" ผู้ก่อตั้งและผู้ดูแลสูงสุดของเว็บทราบ

เทพธิดาบุปผา... ฟังดูเหมือนผู้หญิง แต่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าหรือรู้ประวัติของเธอเลย เธอเป็นบุคคลลึกลับที่กุมบังเหียนเว็บบอร์ดแห่งนี้

หวังหมิงหยวนรับหน้าที่ส่งข้อความไปแจ้ง แม้สถานะของเทพธิดาบุปผาจะขึ้นว่าออฟไลน์ แต่เขารู้ดีว่าเธออาจจะแค่อยู่ในโหมดซ่อนตัว

ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับสั้นๆ ก็เด้งขึ้นมา "รูปจริง ติดต่อเจ้าของกระทู้เพื่อยืนยัน"

หวังหมิงหยวนรีบตอบรับ แต่เทพธิดาบุปผาก็เงียบหายไปอีกครั้ง ทิ้งให้เขากลุ้มใจว่าจะไปตามตัวเจ้าของกระทู้ที่ออฟไลน์ไปแล้วได้ที่ไหน

ตัดภาพมาที่โจวอวี่ หลังจากทดลองน้ำยาเจือจางสำเร็จ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าโพสต์กระทู้ทิ้งไว้ เลยหยิบมือถือมาเช็ค พอล็อกอินเข้าไป ก็แทบช็อกกับจำนวนแจ้งเตือนที่เด้งรัวๆ

ผ่านไปแค่ 3 ชั่วโมง มีแจ้งเตือนกว่า 1,500 รายการ! เป็นคอมเมนต์ในกระทู้ 1,300 กว่าข้อความ และข้อความหลังไมค์อีก 200 กว่าฉบับ

เขาเปิดดูกระทู้ ยอดวิวพุ่งไปแตะ 5,000! ซึ่งถือว่ามหาศาลมากสำหรับเว็บบอร์ดที่มีคนออนไลน์เฉลี่ยวันละ 2-3 พันคน

ไล่อ่านคอมเมนต์ มีทั้งวิเคราะห์วิจารณ์ ขอจองซื้อ และพวกขอส่วนบุญ ขอใบ ขอกิ่ง

อ่านแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้ เมื่อก่อนเขาเคยเป็นฝ่ายไปขอส่วนบุญคนอื่น วันนี้กลายเป็นผู้ถูกขอบ้างแล้วสินะ

ทันใดนั้น แจ้งเตือนข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา จากผู้ใช้ชื่อ "สระเหล้าป่าเนื้อ" ซึ่งเป็นผู้ดูแลบอร์ดหมวดพืชตระกูลลิ้นมังกร "บุปผาไร้ลักษณ์ อยู่ไหมครับ ถ้าอยู่รบกวนตอบกลับด้วย"

"บุปผาไร้ลักษณ์" คือชื่อในวงการของโจวอวี่ เขาจำผู้ดูแลคนนี้ได้ดีสมัยที่ยังเป็นสมาชิกทั่วไป

"อยู่ครับท่านผู้ดูแล" โจวอวี่ตอบกลับ

หวังหมิงหยวนแทบกระโดดตัวลอยเมื่อเห็นข้อความตอบกลับ "ขอช่องทางติดต่อหน่อยครับ มีเรื่องอยากคุยด้วย"

ถ้าพานเติงด่างต้นนี้เป็นของจริง และจะประมูลในเว็บจริง มันจะเป็นผลงานชิ้นโบแดงของบอร์ดเลยทีเดียว

โจวอวี่ให้ไอดีวีแชทไป ไม่นานก็มีคนแอดมาชื่อ "สระเหล้าป่าเนื้อ" เหมือนกัน

"ผมสระเหล้าป่าเนื้อเองครับ" หวังหมิงหยวนทักทาย

"เห็นชื่อก็รู้แล้วครับ ฮ่าๆ" โจวอวี่ตอบกลับอย่างเป็นกันเอง

หวังหมิงหยวนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเมื่อคู่สนทนาดูคุยง่าย "กระทู้ของคุณทำเอาบอร์ดแทบแตกเลยนะครับ"

"ผมก็ตกใจเหมือนกันครับ แค่อยากจะโชว์รูปเรียกแขกก่อนประมูลเฉยๆ"

"ทางเรายินดีมากที่คุณเลือกประมูลกับเว็บเรา แต่ในฐานะผู้ดูแล ผมต้องขอตรวจสอบข้อมูลบางอย่างหน่อยครับ อาจจะไม่สะดวกนิดนึง" หวังหมิงหยวนเกริ่นอย่างเกรงใจ

"ว่ามาเลยครับ ยินดีให้ความร่วมมือ" โจวอวี่ตอบกลับอย่างสบายๆ

หวังหมิงหยวนขอวิดีโอคอลเพื่อขดูต้นไม้ของจริง โจวอวี่ไม่ขัดข้อง เปิดกล้องส่องให้เห็นพานเติงด่างต้นงามที่วางอยู่ข้างๆ

พอเห็นต้นไม้ผ่านกล้อง หวังหมิงหยวนตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจ ของจริง! สวยกว่าในรูปอีก!

จังหวะที่โจวอวี่ขยับกล้อง แวบหนึ่งกล้องแพลนไปติดต้นหยาดน้ำค้างหยกผิวดำที่วางอยู่ข้างๆ หวังหมิงหยวนตาไวสังเกตเห็นทันที

"คุณบุปผาฯ เมื่อกี้ผมเห็นหยาดน้ำค้างหยกผิวดำต้นเบ้อเริ่มเลย นั่นก็ของคุณเหรอครับ" หวังหมิงหยวนถามเสียงสั่น

"อ๋อ ใช่ครับ เสียดายที่มันไม่ด่าง" โจวอวี่ตอบหน้าตาเฉย ไม่ได้บอกว่าจะขาย

หวังหมิงหยวนอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะ ต้นนั้นฟอร์มกอสวยขนาดนั้น ถึงไม่ด่างก็หายากมากแล้ว พ่อคุณยังจะบ่นอีก!

ถ้ารู้ว่าโจวอวี่เคยกลุ้มใจที่มันจะด่าง คงได้กระอักเลือดแน่

หลังจากยืนยันตัวตนและสินค้าเรียบร้อย หวังหมิงหยวนก็วางสายไปด้วยความปลาบปลื้ม

โจวอวี่กลับมาเช็คข้อความหลังไมค์ในเว็บ ตอนนี้พุ่งไป 300 กว่าฉบับแล้ว มีทั้งขอซื้อตัดหน้า ขอใบ ขอกิ่ง สารพัดจะขอ

เขาไล่อ่านคอมเมนต์ในกระทู้ไปขำไป แผนการโปรโมตก่อนขายได้ผลเกินคาด ทีนี้ก็รอแค่วันประมูล

ตกเย็น โจวอวี่ย้ายต้นไม้ไปไว้ใต้ต้นเชอร์รี่ แล้วออกไปตกปลามาทำมื้อเย็น นั่งกินปลาเผาแกล้มองุ่นชมวิวทะเล ชีวิตช่างสุนทรีย์

กลางดึก โจวอวี่มองวิทยุที่เงียบสนิทมาหลายวัน ถอนหายใจเบาๆ คิดถึงศิษย์อาอู่ (และของวิเศษของแก) ขึ้นมาตะหงิดๆ

เขานอนเล่นมือถือเช็คกระทู้อีกรอบ ก่อนจะผล็อยหลับไปพร้อมรอยยิ้มแห่งความหวัง

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบรุ่งสาง เสียงฟ้าร้องครืนครางปลุกให้เขาสะดุ้งตื่น มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ไกลๆ

สัญชาตญาณบอกให้เขาหันไปมองที่โต๊ะ และแล้ว... แสงสว่างสีขาวนวลที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนวิทยุอีกครั้ง!