บทที่ 18 ยอดขายถล่มทลาย
บทที่ 18 ยอดขายถล่มทลาย
“โอ้โห ชุดรวมมิตรองุ่นออกใหม่ แฟนผมชอบกินองุ่นพอดีเลย งั้นขอชุดเหมือนกับโต๊ะนี้ชุดนึงครับ!” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนมองอยู่ อดใจไม่ไหวรีบสั่งทันที
เว่ยเต๋อหัวไม่ได้รีบร้อนสั่งออเดอร์เข้าครัว แต่เดินไปหยิบเมนูที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อคืนออกมาจากเคาน์เตอร์ “คุณลูกค้าครับ เนื่องจากเมนูเซ็ตนี้ใช้วัตถุดิบเป็นองุ่นสายพันธุ์พิเศษที่เพาะปลูกด้วยกรรมวิธีเฉพาะ ราคาจึงอาจจะสูงกว่าปกตินิดหน่อย รบกวนดูราคาในเมนูก่อนนะครับ”
การค้าขายที่จริงใจคือการติดป้ายราคาให้ชัดเจน แม้เขาจะมั่นใจว่าใครได้ชิมต้องบอกว่าคุ้มค่าคุ้มราคา แต่แจ้งให้ทราบก่อนย่อมดีกว่ามีปัญหาทีหลัง
ชายหนุ่มรับเมนูไปดู คนอื่นๆ ก็ชะโงกหน้าเข้ามามุง พอเห็นตัวเลขราคา เสียงฮือฮาก็ดังเซ็งแซ่ไปทั้งร้าน
“เยลลี่นมสดองุ่นนี่ฉันเคยกิน ราคามันไม่ได้แพงขนาดนี้นี่นา นี่ขึ้นมาเกือบสองเท่าเลยนะ! สลัดผลไม้องุ่นก็เหมือนกัน ใส่องุ่นไม่กี่ลูกเอง ทำไมแพงจัง”
“นั่นสิ กะฟันหัวแบะหรือเปล่า ไอ้ที่บอกว่าพันธุ์พิเศษอะไรนั่น แค่ข้ออ้างอัพราคาหรือเปล่า ผู้จัดการกินเองชมเอง หน้าม้าชัดๆ”
“เมื่อก่อนฉันชอบร้านนี้นะ ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นร้านหน้าเลือดแบบนี้”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมเหมือนผึ้งแตกรัง เป็นเรื่องปกติที่ลูกค้าจะต่อต้านเมื่อของที่คุ้นเคยจู่ๆ ก็ขึ้นราคา ยิ่งขึ้นทีละสิบยี่สิบหยวนแบบนี้ยิ่งรับยาก
แต่เว่ยเต๋อหัวยังคงรักษารอยยิ้มการค้าไว้บนใบหน้าอย่างใจเย็น ไม่แสดงอาการหวั่นไหวใดๆ
ส่วนโจวอวี่น่ะเหรอ กำลังเพลิดเพลินกับการจ้วงขนมหวานเข้าปาก ไม่สนโลกภายนอก เพราะเขารู้ดีว่า ของดีจริงต้องพิสูจน์ด้วยรสชาติเท่านั้น
ชายหนุ่มที่สั่งไปคนแรกเริ่มทำหน้าไม่ถูก ราคาในเมนูแพงกว่าปกติเป็นเท่าตัว เขาเริ่มลังเล แม้จะอยากลองของใหม่ แต่ก็ไม่อยากโดนหลอกจ่ายแพง
เหมือนที่คนอื่นว่า ใครจะไปรู้ว่าไอ้ “พันธุ์พิเศษ” ที่ว่า มันจะพิเศษจริงหรือแค่ราคาคุย
รอจนเสียงบ่นเริ่มซา เว่ยเต๋อหัวถึงยกมือปรามเบาๆ “ราคาของเซ็ตองุ่นจักรพรรดินี้อาจจะดูสูง แต่ผมรับประกันว่าคุณภาพสมราคาแน่นอนครับ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ เอาอย่างนี้ครับคุณลูกค้า เมื่อกี้คุณบอกอยากได้ชุดนี้ ลองชิมของผมก่อนสักคำ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะสั่งหรือไม่สั่ง ดีไหมครับ”
ชายหนุ่มพยักหน้าตกลง ในใจคิดว่าขนมหวานแค่นี้จะอร่อยสักแค่ไหนเชียว จะคุ้มราคาที่อัพขึ้นมาเหรอ
คนรอบข้างก็เงียบกริบ รอดูว่าชายหนุ่มคนนี้จะว่ายังไง
เว่ยเต๋อหัวเรียกพนักงานเอาส้อมกับจานแบ่งมา เขาตัดเยลลี่องุ่นชิ้นเล็กๆ และทาแยมองุ่นบนบิสกิตอีกชิ้น ส่งให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่มรับไปชิมเยลลี่ก่อน ทันทีที่เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที จากที่ดูลังเลกลายเป็นประหลาดใจ แล้วรีบเคี้ยวเร็วขึ้น
จากนั้นเขาคว้าบิสกิตเข้าปากตามไปติดๆ คราวนี้ตาเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “นี่มัน... นี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ! อร่อยมาก! อร่อยแบบไม่เคยเจอมาก่อน! ผมเอาครับ! ขอชุดเหมือนโต๊ะนี้ชุดนึง! ราคานี้คุ้ม! คุ้มมากครับ!”
“ได้เลยครับ รอสักครู่นะครับ เชิญนั่งรอที่โต๊ะได้เลย” เว่ยเต๋อหัวยิ้มรับ ออเดอร์แรกมาแล้ว! เขารีบหันไปสั่งพนักงานให้แจ้งครัวทันที
คนอื่นๆ ที่ยืนมุงอยู่ถึงกับอึ้ง มันจะอร่อยเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ “ผู้จัดการ พวกเราขอลองชิมบ้างได้ไหม”
ได้ยินดังนั้น โจวอวี่รีบดึงจานขนมเข้าหาตัวทันที ชายหนุ่มคนเมื่อกี้พิสูจน์ให้แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องแจกฟรีอีก ฝันไปเถอะ!
เว่ยเต๋อหัวเห็นท่าทางหวงของของโจวอวี่ก็อดขำไม่ได้ “ทุกท่านครับ คุณลูกค้าท่านเมื่อสักครู่ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว แต่ถ้าใครยังไม่มั่นใจ จะรอดูคนอื่นทานก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้นะครับ”
“แต่อยากจะบอกไว้ก่อนว่า องุ่นสายพันธุ์พิเศษนี้มีจำนวนจำกัดมาก ต่อวันเราทำเมนูนี้ได้ไม่กี่ที่เท่านั้น หมดแล้วหมดเลยนะครับ”
คำพูดของเว่ยเต๋อหัวกระตุ้นต่อมอยากรู้อยากเห็นของลูกค้าทันที หลายคนเริ่มลังเล แต่บางคนทนไม่ไหว สั่งเมนูองุ่นมาลองสักอย่างสองอย่าง
ส่วนพวกที่ยังลังเล ก็รอดูท่าทีของคนที่สั่งไปก่อน
ไม่นาน เมนูองุ่นหลากหลายอย่างก็ทยอยเสิร์ฟตามโต๊ะ ทันทีที่ลูกค้าได้ลิ้มรส เสียงอุทานด้วยความทึ่งก็ดังขึ้นทั่วร้าน
ปฏิกิริยาเหล่านั้นทำลายกำแพงความลังเลของคนที่เหลือจนหมดสิ้น ทุกคนกรูกันไปที่เคาน์เตอร์แย่งกันสั่งเมนูองุ่น ความอยากรู้อยากเห็นแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการลิ้มลอง
แต่ทว่า... เว่ยเต๋อหัวประกาศหน้าตาเฉยว่า “ขออภัยด้วยครับคุณลูกค้า วัตถุดิบสำหรับรอบเช้าหมดแล้วครับ ถ้าใครอยากทานต้องรอรอบบ่ายนะครับ” พร้อมกับเสริมว่า “แต่ถ้าสมัครบัตรสมาชิกของเรา ท่านสามารถจองสิทธิ์ล่วงหน้าได้ตามระดับของบัตรนะครับ”
การใช้ระบบสมาชิกเพื่อดึงลูกค้าไว้ เป็นกลยุทธ์ไม้ตายที่ร้านค้าชอบใช้ และได้ผลเสมอ
โจวอวี่มองเว่ยเต๋อหัวด้วยความทึ่ง นักธุรกิจนี่มันเหลี่ยมจัดจริงๆ พอกินเสร็จ เขาก็นั่งเล่นรอจนเว่ยเต๋อหัวเคลียร์ลูกค้าเสร็จ
ระหว่างทางกลับ เว่ยเต๋อหัวเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้นว่า แค่ช่วงสั้นๆ เมื่อกี้ เมนูเซ็ตองุ่นทำยอดขายไปหลายพันหยวน แถมวัตถุดิบยังเหลืออีกเกือบครึ่ง!
โจวอวี่ลอบยิ้ม การตัดสินใจเลือกรับส่วนแบ่งแทนการขายขาด ช่างเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดล้ำลึกจริงๆ รายได้ดีกว่าขายเป็นกิโลแบบเทียบไม่ติด
เว่ยเต๋อหัวถามหยั่งเชิงว่าพอจะเพิ่มโควตาองุ่นต่อวันได้ไหม โจวอวี่ส่ายหน้า ยืนยันว่ากรรมวิธีเพาะปลูกซับซ้อน ได้แค่วันละ 20 พวงเท่านั้น
จริงๆ องุ่นที่บ้านออกผลวันละหลายสิบพวง แต่เขาจะปล่อยของหมดไม่ได้ ของดีต้องมีน้อยๆ ถึงจะดูมีค่า ขืนมีให้กินทุกวัน ความพิเศษก็จะหายไป กลายเป็นของดาดๆ ทั่วไปในที่สุด