บทที่ 58 ลวดลายลับมังกรวิญญาณ โอเวอร์โหลด!

บทที่ 58 ลวดลายลับมังกรวิญญาณ โอเวอร์โหลด!

พลังเวทเปี่ยมล้นไปทั่วร่าง ทว่ามันกลับไปกระตุ้นอักษรเงินกระดูกมังกวิญญาณที่เพิ่งประทับลงบนกระดูกสันหลังให้ทำงานขึ้นมาด้วย!

วินาทีนี้ ลั่วหงรู้สึกเพียงกระแสความร้อนที่ไหลทะลักออกมาจากกระดูกสันหลังอย่างต่อเนื่อง ไหลเวียนไปตามเส้นเลือดและแทรกซึมไปทั่วร่างกายอย่างช้าๆ

หากลั่วหงมีเวลาดูตารางตรวจร่างกายสักนิด จะพบว่าค่าพลังชีวิตของเขากำลังพุ่งสูงขึ้นทีละหลายสิบหน่วย

แต่ต่อให้ไม่ดู เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าพละกำลังของตนกำลังเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่ผิดปกติ เกินกว่าการเสริมพลังด้วยอาคมทั่วไปจะทำได้ไกลโข

ในที่สุด แรงของลั่วหงก็เหนือกว่าอวี๋รั่วซี

ผนังน้ำสีดำอยู่ใกล้แค่เอื้อม ลั่วหงไม่มีเวลาคิดไตร่ตรองให้มากความ เขาคว้าน้ำเต้ามังกรหยกออกมาจากถุงสมบัติ กัดจุกขวดออก แล้วบงการให้สุรามังกรหยกภายในพุ่งทะลักออกมา!

"ชอบปราณวิญญาณนักใช่ไหม? ข้าจะยัดเยียดให้เจ้ากินจนจุกตายไปเลย!"

สุรามังกรหยกกว่าร้อยจินถูกสาดกระจายออกมา น้ำสีดำดูดซับมันเข้าไปจนหมดสิ้น จากนั้นแสงสีขาวของปราณวิญญาณอันเข้มข้นถึงขีดสุดก็ส่องสว่างไปทั่วพื้นที่จนแสบตา

ลิ้มรสดูเสียเถอะ นี่คือระเบิดปราณวิญญาณที่มีอานุภาพเทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์ลูกย่อมๆ!

เมื่อเห็นว่าได้ผล มุมปากของลั่วหงเพิ่งจะยกยิ้มด้วยความโล่งใจที่รอดตาย แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"ซี้ด~ จะตายเอา เบามือหน่อยสิโว้ย!"

ภายนอก งูหลามเขย่าภูผาบินมาถึงป่าสนหินใกล้กับยอดเขาโฮ่วถู่แล้ว

ที่นี่เต็มไปด้วยเสาหินทรงกรวยสูงกว่าสิบจั้ง เนื่องจากมีรูปร่างคล้ายต้นสน จึงถูกชาวเมืองที่เป็นมนุษย์ธรรมดาตั้งชื่อว่า "ป่าสนหิน" นับเป็นทิวทัศน์ที่มีชื่อเสียงที่สุดรอบยอดเขาโฮ่วถู่

แต่ในโลกผู้ฝึกเซียน ต่างรู้กันดีว่าเสาหินที่ทอดตัวยาวหลายสิบลี้นี้ คือร่องรอยที่หลงเหลือจากสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจในยุคโบราณ

งูหลามเขย่าภูผาแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย กลิ่นอายของมนุษย์ที่ลอยมาตามลมทำให้มันคลุ้มคลั่ง มันแทบรอไม่ไหวที่จะเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงเลือดเนื้อแล้ว

ทันใดนั้น ร่างงูอันมหึมาของงูหลามเขย่าภูผาก็ขดตัวเกร็ง กรีดร้องโหยหวนแล้วร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ กระแทกเสาหินพังทลายไปหลายต้น

หลังจากตกถึงพื้น งูหลามเขย่าภูผาก็ดิ้นพราดด้วยความบ้าคลั่ง กวาดทำลายภูมิประเทศโดยรอบจนเละเทะ ฝุ่นควันตลบอบอวล

ครู่ต่อมา ทุกอย่างก็สงบลง หัวของงูหลามเขย่าภูผาห้อยตกลงบนกองหินอย่างหมดเรี่ยวแรง สิ้นใจตายไปในที่สุด

เสียงทึบๆ ดัง "ปัง ปัง" สองครั้ง กรงเล็บแหลมคมสีขาวคู่หนึ่งฉีกกระชากหนังและเนื้อของงูหลามเขย่าภูผา เปิดช่องขนาดพอให้คนลอดผ่านได้

กรงเล็บสีขาวคู่นั้นจับขอบปากแผลแล้วออกแรงดัน ร่างท่อนบนของลั่วหงก็มุดออกมา

เขาเกาะเกล็ดงูสีดำของงูหลามเขย่าภูผาแล้วตะเกียกตะกายออกมาอย่างสุดแรง ไม่นานก็ลากขาของตนเอง รวมถึงอวี๋รั่วซีที่กอดขาเขาแน่นออกมาได้สำเร็จ

หลังจากหลุดพ้นออกมาได้ อวี๋รั่วซียังคงอาละวาดไม่เลิก นางปล่อยขาของลั่วหง แล้วทำท่าจะโถมตัวเข้ามาพันรัดเขาอีก

"หลับไปซะเถอะ"

ลั่วหงทำมือเป็นสันมีด สับลงที่ต้นคอของอวี๋รั่วซีฉับหนึ่ง ได้ยินเสียง "กร๊อบ" แล้วนางก็ทรุดฮวบลงไป

"คงไม่ได้ทำกระดูกหักหรอกนะ?"

หัวใจลั่วหงกระตุกวูบ พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นกะทันหันมากเกินไป เลยกะแรงไม่ถูก

เขารับร่างที่อ่อนปวกเปียกของอวี๋รั่วซีไว้ แล้วลองใช้นิ้วอังจมูก

ยังดี ไม่ตาย

หลังจากเก็บเสื้อผ้ามาสวมให้อวี๋รั่วซีเรียบร้อย ลั่วหงก็กระโดดไม่กี่ครั้งไปที่ส่วนหัวของงู หยิบขวดสีดำใบเล็กออกมา ร่ายคาถาเก็บดวงวิญญาณของงูหลามเขย่าภูผา

"ขาดทุนย่อยยับ! ขาดทุนย่อยยับแล้ว!"

ลั่วหงบ่นพึมพำด้วยสีหน้าปวดใจ เพื่อจะยัดเยียดให้เจ้างูปีศาจนี่จุกตาย เขาเทสุรามังกรหยกออกไปถึงหนึ่งในห้าเลยทีเดียว

พอดูดดวงวิญญาณเสร็จ เขาต้องรีบเก็บเลือดงูหลามเขย่าภูผาด้วย สาระสำคัญของสุรามังกรหยกล้วนอยู่ในนั้น เอากลับไปหาวิธีกลั่นเป็นสุราวิญญาณใหม่ น่าจะพอถอนทุนคืนได้บ้าง

เรื่องนี้ยิ่งยืดยาดไปวินาทีเดียว ปราณวิญญาณก็สูญเสียไปนับหมื่น มิฉะนั้นลั่วหงคงไม่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษหลิ่วเซี่ยฮุ่ย*ขนาดนี้ คงอดใจไม่ไหวต้องขอร่วมอภิรมย์กับอวี๋รั่วซีสักยกแน่

พอนึกถึงเรือนร่างขาวผ่องของนาง ลั่วหงก็อดคอแห้งผากไม่ได้

"ขาดทุนตายชัก!!"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ขณะที่ลั่วหงกำลังจะเก็บเลือดงูทั้งหมดของงูหลามเขย่าภูผาลงในน้ำเต้ามังกรหยก จู่ๆ เขาก็เกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่จริงน่า มาอีกแล้ว!

เงาร่างหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยแสงห้าสีพุ่งทะยานมาจากด้านข้าง ลูกเตะที่สะสมพลังมาเนิ่นนานประทับเข้าที่กลางอกของลั่วหง

"อั๊ก!"

คลื่นกระแทกระเบิดออก ลั่วหงถูกเตะกระเด็นลอยละลิ่ว ชนทะลุเสาหินไปห้าต้นดัง "ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ปัง" ก่อนจะไปฝังติดอยู่กับเสาหินต้นที่หก

"ถุย!"

ลั่วหงถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา ลดแขนที่ยกขึ้นกันหน้าอกลง ถูกโจมตีหนักหน่วงขนาดนี้ แต่กลับได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

ในเวลานี้ รูปลักษณ์ของลั่วหงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผิวหนังทุกตารางนิ้วถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวคราม ใบหน้าคล้ายสวมหน้ากากเกราะแก้ว ผมยาวสีดำสยายปลิวไสว ดูเหมือนปีศาจมากกว่ามนุษย์!

นี่คือ [แปรเปลี่ยนเหมันต์] ภายใต้การเสริมพลังของลวดลายลับมังกรวิญญาณ ลั่วหงเรียกมันว่า [แปรเปลี่ยนมังกรวิญญาณ]!

เกราะแก้วและเกล็ดเหล่านี้ล้วนเกิดจากปราณวิญญาณที่แปรรูปมาจากพลังเวท เป็นเพียงคาถาระดับสูงชนิดหนึ่ง ลั่วหงไม่ได้กลายร่างเป็นปีศาจแต่อย่างใด

"นั่นมันตัวอะไร?"

ผู้ลอบโจมตีไม่ได้ไล่ตามซ้ำหลังจากเตะออกไปหนึ่งที แต่กลับเหาะไปตบกะโหลกของงูหลามเขย่าภูผาจนแตกละเอียด เมื่อไม่พบสิ่งที่ต้องการ สายตาอันดุร้ายอำมหิตก็จ้องเขม็งมาที่ลั่วหง

คนผู้นี้สวมเกราะในทองคำ ผิวหนังส่วนที่เปลือยเปล่ามีขนอ่อนงอกออกมาเหมือนลิง ตามข้อต่อหลายแห่งมีเปลือกแข็งสีดำห่อหุ้ม ใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับไม้ผุ ดูยังไงก็เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ!

"กลายร่างเป็นอสูร!"

สิ้นเสียงของลั่วหง ผู้ฝึกตนปีศาจก็พุ่งทะยานเข้ามา เหวี่ยงหมัดเข้าใส่เขา

เจ้านี่ไม่มีสติสัมปชัญญะแล้ว ไม่มันตายก็ข้าม้วย!

ลั่วหงมั่นใจในพละกำลังมหาศาลที่เพิ่งได้รับและพลังป้องกันของแปรเปลี่ยนมังกรวิญญาณ เขาถีบเสาหินส่งแรง แล้วเหวี่ยงหมัดสวนออกไปสุดกำลัง

สองหมัดปะทะกัน ลั่วหงรู้สึกสะท้านไปทั้งตัว แต่ก็ยังถือว่าสูสีกัน

ทว่า ผู้ฝึกตนปีศาจบิดเอวแล้วเตะสวนเข้ามา เข้าที่ข้างแก้มของลั่วหงเต็มๆ

รอจนลั่วหงหมุนคว้างกลางอากาศได้รอบหนึ่ง ก็ตามด้วยเข่าลอยกระแทกเข้าที่ปลายคาง

การโจมตีหนักหน่วงสองครั้งนี้ทำเอาลั่วหงสมองลั่นวิ้งๆ แต่ก็ยังเจาะเกราะป้องกันของเขาไม่เข้า

สีหน้าของผู้ฝึกตนปีศาจเปลี่ยนไป ดูเหมือนความทนทานของลั่วหงจะเหนือความคาดหมาย ทันใดนั้นมันก็คำรามลั่น แทงหมัดคู่พุ่งออกมาดั่งเขาควายป่า

"เพี้ยะ!"

ฝ่ามือที่ขาวดั่งหยกขาวของลั่วหงรับการโจมตีนี้ไว้ แววตาของเขาเริ่มเย็นชา ไฟโทสะถูกจุดติดขึ้นมาแล้ว

แต่ทว่าวิทยายุทธ์ของผู้ฝึกตนปีศาจนั้นเหนือกว่าลั่วหงมากนัก เห็นเพียงมันกระแทกพลังหมัดวูบหนึ่งก็สะบัดฝ่ามือของลั่วหงออก เปิดช่องว่างกลางลำตัวของลั่วหงจนโล่งโจ้ง

เมื่อสบโอกาส ผู้ฝึกตนปีศาจก็รัวหมัดออกมาราวพายุ

เสินเหมิน, จิวเหว่ย, จื่อกง, ถานจง, อวี้ถาง, เทียนทู จุดตายสำคัญทั้งหกจุดถูกโจมตีอย่างหนัก พลังหมัดทะลวงผ่านกล้ามเนื้อของลั่วหง ไหลรวมกันมุ่งตรงไปยังจุดชี่ไห่

ผู้ฝึกตนปีศาจปิดท้ายด้วยท่าแมงป่องสะบัดหาง เตะเข้าที่จุดชี่ไห่ของลั่วหงอย่างจัง พลังหมัดหลายสายระเบิดออกพร้อมกัน ในที่สุดก็ทำลายเกล็ดสีเขียวครามบริเวณจุดชี่ไห่จนแตกกระจาย

"ฮ่ะ!"

ลั่วหงกระอักเลือดคำโต ร่วงตกลงสู่พื้นดินดั่งดาวตก กระแทกพื้นหินจนจมลึกลงไปหลายจั้ง ทิ้งรอยแตกร้าวรูปใยแมงมุมไว้บนพื้นดิน

"รังแกกันเกินไปแล้ว!"

ลั่วหงโกรธจัด พละกำลังและความเร็วของเขาไม่ได้ต่างจากผู้ฝึกตนปีศาจมากนัก แต่ในด้านทักษะการต่อสู้กลับห่างชั้นกันเกินไป จึงถูกกดดันอยู่ฝ่ายเดียว

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป จบเห่แน่ ต้องทุ่มสุดตัวแล้ว!

นิ้วโป้งขวาปาดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วประทับลงบนหน้าท้องบริเวณตันเถียน ทิ้งรอยประทับเลือดที่แฝงพลังเวทเอาไว้

ลวดลายลับมังกรวิญญาณ... โอเวอร์โหลด!

ชั่วพริบตานั้น ราวกับมีเสียงมังกรคำรามกึกก้อง

----------

*หลิ่วเซี่ยฮุ่ย (柳下惠) เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์จีน แต่ในบริบทของนิยายกำลังภายในและวรรณกรรมจีน เขามักถูกอ้างถึงในฐานะ "สัญลักษณ์ของสุภาพบุรุษผู้มีความยับยั้งชั่งใจในเรื่องกามารมณ์อย่างสูงสุด"