ตอนที่ 108 นักการเมืองมวลผู้วิเศษ (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 108 นักการเมืองมวลผู้วิเศษ

หลังจากมอบชุดชั้นในลายดัมเบิลดอร์ให้การกุศลแล้ว เขาก็ไปที่ห้องทำงานของเขาที่ชั้นใต้ดินของอาคารที่พักคณาจารย์

เขาทำความสะอาดห้องก่อนเพราะเขาไม่ค่อยได้ใช้มัน และรอต้อนรับการมาของโธมัส เชลบี

*ก๊อกก๊อก...*

“เชิญครับ...” แม็กนัสเปล่งเสียง แต่ถึงแม้เขาจะเข้าสู่วัยแรกรุ่นแล้ว เสียงของเขาฟังยังไงก็ไม่เหมือนผู้ใหญ่อยู่ดี

ลูกบิดประตูหมุนและมีชายหน้าตาดีก้าวเข้ามา ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่ดีขึ้นมาก สุดท้ายเขาก็ดูเหมือนมือปราบมารตัวจริง

แต่ดวงตาของเขาไม่มีความมั่นใจเหมือนกับพวกมือปราบมาร มีความไม่แน่ใจ กังวล และรู้สึกขอบคุณ

"ขอบพระทัยที่ทรงให้กระหม่อมเข้าเฝ้า ฝ่าบาท" เขาทักทายด้วยความเคารพด้วยคำนับเบาๆ รู้ดีว่าเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้ากษัตริย์

"ยินดีต้อนรับครับ นั่งลงเถอะ ศาสตราจารย์บอกผมว่าคุณต้องการพบผม ผมพอมีเวลาอยู่" แม็กนัสเอนหลังลงบนที่นั่งของเขา

โทมัสนั่งลงเริ่มร่ายยาว "กระหม่อมต้องการขอความช่วยเหลือจากฝ่าบาท กระหม่อมรู้สึกซาบซึ้งใจที่ตัวกระหม่อมและครอบครัวยังปลอดภัยดี แต่พวกเขาจะตามหากระหม่อมแน่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ในฐานะที่กระหม่อมเป็นมือปราบมารอาวุโส พวกเขาย่อมไม่ต้องการปล่อยไว้ กระหม่อมแค่... กระหม่อมไม่สนใจตัวเอง แต่กระหม่อมต้องการความช่วยเหลือจากฝ่าบาทในการดูแลครอบครัวของกระหม่อมให้ปลอดภัย ตอนนี้กระหม่อมไม่สามารถแม้แต่จะถอนเงินออกจากห้องนิรภัยกริงกอตส์เพราะมันเชื่อมโยงกับกระทรวงด้วย กระหม่อมไร้หนทางแล้วฝ่าบาทพะย่ะค่ะ”

แม็กนัสเข้าใจปัญหาของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาสามารถเข้าใจความวิตกกังวลเกี่ยวกับครอบครัวของเขาได้

~อืม... คนพวกนั้นเรียกตัวเองว่ากองทัพแห่งเมอร์ลินไม่ใช่เหรอ? จะเป็นอย่างไรถ้ามือปราบมารอาวุโสเป็นผู้นำพวกเขา... ฮิฮิ... ฉันนี่มันอัจฉริยะ~ แม็กนัสนึกดีใจ

"คุณเชลบี คุณเชี่ยวชาญด้านไหนครับ?" แม็กนัสถาม

“ทูลฝ่าบาทเกี่ยวกับด้านการสืบสวนสอบสวนและอาชญากรรมเวทมนตร์พะย่ะค่ะ” โทมัสตอบ

ดวงตาของแม็กนัสเปล่งประกายราวกับว่าเป็นลูกแก้วสองลูกที่ส่องประกาย สมองก้อนน้อยๆ แสนเจ้าเล่ห์ของเขาแล่นฉับไวและคิดแผนได้ดีมาก แผนการที่สามารถทำเงินให้เขาได้

"คุณชำนาญเรื่องการพินิจใจและการสกัดใจหรือเปล่าครับ" เขาถาม

โทมัสพยักหน้า "พะย่ะค่ะ มือปราบส่วนใหญ่ได้รับการฝึกฝนทักษะเรื่องนี้ แต่พวกเขาจะเก่งแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับความสามารถโดยกำเนิดของพวกเขาเอง กระหม่อมมีทักษะธรรมดา ในฐานะนักสืบสวน กระหม่อมต้องมีความสามารถเหล่านี้"

แม็กนัสยิ้ม "ดีครับ คุณโทมัส คุณอยากทำงานให้ผมหรือเปล่า? คุณอาจไม่รู้ แต่ผมเป็นเจ้าของธุรกิจสองสามแห่งในโลกของมักเกิ้ล และพวกมันล้วนประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง ผมทำเงินได้หลายล้านปอนด์เมื่อปีที่แล้ว

ผมสามารถช่วยคุณในการโยกย้ายเงินของคุณไปยังห้องนิรภัยส่วนตัวอีกแห่งของคุณโดยไม่มีอิทธิพลจากกระทรวง ผมยังสามารถช่วยหาตัวตนใหม่และบ้านใหม่ในโลกของมักเกิ้ลให้คุณได้อีกด้วย"

ข้อเสนอของเขาฟังดูไพเราะเกินกว่าจะเป็นจริง โทมัสจึงถามว่า "งานอะไรหรือพะย่ะค่ะ?"

"ก็สิ่งที่คุณเคยทำนั่นแหละ คุณจะเป็นหัวหน้าสำนักงานนักสืบเอกชนมักเกิ้ลของผม งานของคุณคือแอบใช้เวทมนตร์โดยไม่ให้พวกมักเกิ้ลรู้ตัวและไขคดีต่างๆ อีกไม่นานเราจะโด่งดังจนได้สัญญาจ้างจากทั่วโลก จนถึงตอนนี้ พวกผู้วิเศษคิดแต่ว่าพวกเขาอยู่สูงกว่าผู้ไม่มีเวทมนตร์ และนั่นคือสาเหตุที่ไม่มีพ่อมดคนใดเข้าใจว่าโลกของมักเกิ้ลคือเหมืองทอง แล้วคุณล่ะคิดว่าอย่างไร?” แม็กนัสเสนอ

“ฝ่าบาทจะทรงทำทั้งหมดนั้นจริงๆ เหรอพะย่ะค่ะ?” เขาถามด้วยความไม่เชื่อ

"แน่นอน... แต่คุณจะต้องคัดกรองคนไม่กี่คนสำหรับงาน ส่วนใหญ่เป็นพ่อมดที่เกิดจากมักเกิ้ลหรือพ่อมดลูกครึ่งที่ถูกรังแกโดยเหล่าผู้เสพความตาย แต่คุณต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่ใช่สายลับที่ศัตรูส่งมา" แม็กนัสบอกเขา

โทมัสคิดอยู่ไม่กี่นาที แต่สุดท้ายเขาก็ไม่มีทางอื่น และนี่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดเช่นกัน ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับความปลอดภัย แต่ยังได้ตัวตนใหม่พร้อมกับงานอีกด้วย

“กระหม่อมยินดีพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะทำเอง คดีมักเกิ้ลไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้นหรอก ถูกไหมพะย่ะค่ะ?” เขาพึมพำ

แม็กนัสพยักหน้าอย่างแรง "ใช่ ใช่ ตอนนี้คุณจะต้องมีทนายความเพื่อเป็นตัวแทนของคุณในบางสถานการณ์หรือช่วยคุณในเรื่องข้อกฎหมายสองสามข้อ ผมถือหุ้นในสำนักงานกฎหมายอยู่ มันดำเนินการโดยสหายที่เป็นพ่อมดผู้แสนดีของผม เรียกว่า Tonks & Tonks เดี๋ยวคุณไปติดต่อพวกเขาในภายหลัง พวกเขาจะมอบชั้นในอาคารสำนักงานให้แก่คุณสำหรับตั้งสำนักงานใหม่ด้วย"

ด้วยความเป็นมืออาชีพ โทมัสพยักหน้าทันทีและจดจำทุกสิ่งที่แม็กนัสพูด เป็นเรื่องดีที่เขาพอรู้เรื่องกฎหมายและมีความลุ่มหลงพอสมควร เขาไม่จำเป็นต้องเขียนอะไรขึ้นมา

“ว่าแต่ หน่วยงานนักสืบจะใช้ชื่ออะไรดีล่ะพะย่ะค่ะ?” โทมัสถาม

แม็กนัสคิดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "อืม... สำนักงานนักสืบตาวิเศษ เราเรียกมันว่า MEDA ก็ได้" [A/N: อ่านว่า เม-ด้า]

โทมัสหัวเราะเบา ๆ "ฮ่าฮ่า... ซ่อนอยู่ในสายตาธรรมดา..."

"ครับ และจากนี้ไปชื่อของคุณคือเอเดรียน ดูแรนด์ ไปที่สำนักงานกฎหมายก่อน ไปพบเท็ด ท็องส์ที่นั่น เขาจะให้กุญแจบ้านใหม่แก่คุณ จากนั้นคุณจะได้รับจดหมายจากกริงกอตส์ผ่านทางนกฮูก" แม็กนัสแนะนำเขา

โทมัสรีบลุกขึ้นและโค้งคำนับเบา ๆ "กระหม่อมจะไปที่นั่นทันที ขอบพระทัยสำหรับทุกอย่างพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท..."

เขากล่าวคำอำลาอย่างเป็นทางการและจากไป

นอกจากนี้ในสำนักงาน แม็กนัสรู้สึกเหนื่อย "อา... ถ้าฉันเร่งความเร็วกว่านี้ ก่อนที่ฉันจะอายุ 18 ปี ฉันคงเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายขนาดไหนนะ"

...

ขณะที่แม็กนัสมุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดินสลิธีริน เขาก็ได้ชนเข้ากับรีมัส ลูปิน เขาอยู่ในเสื้อคลุมของโรงเรียน หมายความว่าเขาเพิ่งกลับมาที่โรงเรียน

แม็กนัสถาม "พระจันทร์เต็มดวงหรอ?"

รีมัสพยักหน้าเงียบๆ “อื้อ”

“ไปเจอเพื่อนๆ นายก่อนเถอะ พวกเขาคงคิดว่านายตายไปแล้วไม่ก็อะไรทำนองนั้น” แม็กนัสแนะนำเขาและจากไปพร้อมกับผิวปากโดยไม่ใส่ใจ

เขากลับมาที่คุกใต้ดิน แต่ทันทีที่เขาเข้าไป เขาก็เห็นเด็กสลิธีรินกลุ่มหนึ่งล้อมรอบลูเซียสและฟังเขา โดยไม่ละอายใจหรือเกรงกลัว เขาเดินไปข้างหน้าเพื่อฟังสิ่งที่ผู้เสพความตายหนุ่มพูด

เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เขาเห็นรักนาร์อยู่ในฝูงชนพร้อมกับขนมห่อหนึ่ง กำลังเคี้ยวอย่างเมามันส์ในขณะที่มองทุกอย่างราวกับว่ามันเป็นโชว์ไรสักอย่าง

เขาเดินผ่านไปบางส่วน ขณะที่แม็กนัสถามเขาว่า "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

"หมอนั่นกำลังขายฝันว่าเลือดบริสุทธิ์ที่ดีควรทำตัวยังไง และทำไมพวกเขาถึงเหนือกว่าพ่อมดและมักเกิ้ลทั่วไป *กร็อบ*" แร็กนาร์ตอบ

จากนั้นแม็กนัสก็ตั้งใจฟังสิ่งที่ลูเซียสพูด

"... พวกมันกำลังเอาสิ่งที่เป็นของเราโดยชอบธรรมไป เราคือสลิธีริน ผู้ก่อตั้งของเราก็ไม่อยากให้พวกมันเข้าโรงเรียนเช่นกัน เราต้องทำในสิ่งที่เขาทำไม่ได้และสร้างสังคมเวทมนตร์ที่สร้างโดยเราและเพื่อเรา ฉันไม่ปฏิเสธว่าพ่อมดที่เกิดจากมักเกิ้ลเหล่านี้ไม่สามารถเรียนรู้เวทมนตร์ได้ ฉันแค่บอกว่าพวกมันควรรู้ที่อยู่ของตน

หลังจากที่เราสร้างสังคมใหม่สำเร็จแล้ว พวกที่เกิดมักเกิ้ลและผู้ทรยศต่อสายเลือดเหล่านี้ก็จะหายไป โรงเรียนขนาดเล็กแห่งใหม่จะถูกสร้างขึ้นเพื่อสอนพวกมัน ฮอกวอตส์จะเป็นของเราเท่านั้น ปัจจุบันกระทรวงเสียเงินเพื่อจ่ายค่าเล่าเรียนของนักเรียนทุกคน ถามหน่อย มันเป็นเงินของใคร? เป็นเงินของเราที่มอบให้กระทรวงเป็นเงินภาษีของเรา...”

*กร็อบ*

*กร็อบ*

*กร็อบ*

แม็กนัสและรักนาร์เริ่มกินเสียงดังขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของลูเซียสจากคำพูดของเขา ในไม่ช้า ใบหน้าของลูเซียสก็เริ่มกระตุกด้วยความโกรธ เขาพยายามไม่สนใจพวกเขาในตอนแรก แต่ในไม่ช้าเขาก็โกรธ

"แกไปกินที่อื่นได้ไหม..." เขาตะโกน

แม็กนัสยักไหล่ “ตอนนี้นายเป็นเจ้าของปราสาทนี้หรือไง? ฉันสามารถยืนได้ทุกที่ที่ฉันต้องการ มีปัญหานักนายก็ย้ายออกไปดิ และเพื่อให้สำนึกนะบรรพบุรุษของนายเคยพยายามจีบราชินีมักเกิ้ล ควีนเอลิซาเบธที่ 1 เขาถูกปฏิเสธและสาปแช่งเธอ เพราะงั้นเธอจึงไม่สามารถหาคู่ครองที่เหมาะสมได้ นอกจากนี้ ฉันรู้รายรับรายจ่ายจากเงินในบัญชีของทุกตระกูลนับตั้งแต่สมัยโบราณ เอาพวกมันมารวมกันแล้วยังจ่ายภาษีน้อยกว่าหรือไม่มีเลยเมื่อเทียบกับพ่อมดลูกครึ่งหรือพ่อมดเกิดจากมักเกิ้ล ดังนั้น หยุดเที่ยวพร่ำเพ้อถึงสิ่งที่ตระกูลของนายเคยเป็นนอกจากเป็นจอมคงฉวยโอกาสและโลภมาก

“อย่าไปฟังมัน ถ้าพวกนายไม่อยากถูกกระทรวงระบุว่าเป็นผู้ก่อการร้าย”

นักเรียนทุกคนเริ่มบ่นพึมพำ มีแก๊งสลิธีรินเพียงไม่กี่คนที่เข้ามาใกล้และพยายามผลักแม็กนัสให้ออกไป

ทันทีที่เอเวอรี่แตะตัวแม็กนัส แม็กนัสก็เห็นจุดบอดของนักเรียนทุกคน พวกเขาจึงมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เขากระโดดถอยหลังราวกับว่าเขาถูกเหวี่ยงออกไปและล้มลงบนพื้น จากนั้นเขาก็เริ่มร้องไห้บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

"อ๊าาา...นายตีฉัน...คุณทำได้ยังไง? รักไปตามศาสตราจารย์ซลักฮอร์นมาเร็วและส่งจดหมายถึงเดลี่พรอเฟ็ตกับกองมือปราบมารด้วยนะ สายเลือดราชวงศ์ที่บริสุทธิ์ที่สุด กษัตริย์แห่งอนาคตของบริเตนถูกโจมตีและบาดเจ็บ อ๊าาาาา... มือของฉันมันหักแล้ววว" เขาร้องคร่ำครวญอยู่กับพื้น แต่ประเด็นก็คือ บางครั้งเขาก็แสดงโคตรห่วย ที่จริงตอนนี้เขาพยายามอย่างมากที่จะกลั้นหัวเราะ น้ำตาเลยคลอเบ้า

เอเวอรี่ตื่นตระหนกและก้าวถอยหลัง "อะ-อะไรนะ? ฉ-ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันแค่แตะมัน..."

แต่นักเรียนทุกคนไม่เชื่อเขาและมองเขาด้วยสายตาสงสัย พวกเขาเห็นอยู่ว่าลูเซียสและพรรคพวกของเขามีท่าทีเป็นศัตรูต่อแม็กนัสเพียงใด และนั่นส่งผลต่อการตัดสินใจของพวกเขา

ลูเซียสจ้องมองแม็กนัสด้วยความโกรธ แม็กนัสทำเช่นเดียวกันในขณะที่ยังคงร้องไห้ แม้ว่าจะมีเสียงดังมากมายรอบตัวพวกเขา แต่แม็กนัสกับลูเซียสกลับไม่ได้ยินอะไรเลย

ราวกับว่าพวกเขากำลังสื่อสารด้วยสายตาของพวกเขา โดยที่ลูเซียสกำลังสาปแช่งเขาที่ก่อเรื่อง

และแม็กนัสตอบกลับไปว่า ~นายคิดว่ามีแต่นายหรือไงที่จะแสดงได้? ฉันเล่นเกมนี้ทั้งวันยังได้~

แม็กนัสประสบความสำเร็จในสิ่งที่เขาต้องการจะทำ เขาประสบความสำเร็จในการทำให้กลุ่มเล็กๆ ของลูเซียสเสียชื่อเสียง และยังทำให้ทุกคนเกิดความครางแครงใจ เขาเลือกคำพูดอย่างระมัดระวังพร้อมๆ กับที่เขากำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

คำว่า "สายเลือดเชื้อพระวงศ์บริสุทธิ์" เป็นส่วนสำคัญที่สุด เพราะมันสื่อว่าเขาไม่ต่างจากพ่อมดคนใดในบ้านสลิธีริน เลือดของเขาก็บริสุทธิ์เช่นกัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ถูกโจมตีเพียงเพราะความคิดที่แตกต่าง

ด้วยความผิดหวังและไม่สามารถทำอะไรได้ ลูเซียสกลับไปที่ห้องพักรวมของเขา และฝูงชนก็แยกย้ายกันไป

*ตุบ*

ทันใดนั้น เอ็มม่าก็เข้ามาหาแม็กนัสและเตะแขนของเขาเบาๆ "หยุดทำแบบนี้ซะที มันชัดจะตาย"

แม็กนัสหัวเราะเบา ๆ “ฮิฮิ แต่มันได้ผลนะ”

“กางเกงในเมอร์ลิน นายมันไร้ยางอาย...” เธอพึมพำและมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของหญิงสาว

แม็กนัสส่ายหัวพลางลุกขึ้นพึมพำ ~ถ้าฉันต้องการทำให้ประเทศนี้ดีต่อทั้งพ่อมดและมักเกิ้ล ฉันจะต้องกลายเป็นนักการเมืองผู้วิเศษ แล้วตอนนี้รักนาร์อยู่ที่ไหนเนี่ย...?~

เขามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นที่ไหนเลย ทันใดนั้น เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ~พระเจ้า เขาไปพาศาสตราจารย์ซลักฮอร์นมาจริงเหรอ? ไอ้จั๊ดง่าวเอ้ย!~

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา