ตอนที่ 107 ธุรกิจที่ล้มเหลว (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 107 ธุรกิจที่ล้มเหลว

มันเป็นวันที่สองในฮอกวอตส์ ชั้นเรียนปกติเริ่มขึ้นและตารางเรียนยังเหมือนเดิม

วันนี้เป็นวันอาทิตย์และแม็กนัสกำลังประเมินสถานการณ์ของบ้านสลิธีริน ลูเซียสจะจบการศึกษาฤดูร้อนนี้ และหลังจากนั้นก็จะไม่มีใครมีอิทธิพลในบ้านที่จะเทียบเคียงเขาได้อีก

แต่เขารู้ว่าลูเซียสจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่ มั่นใจได้ว่าว่าเขาจะต้องบอกเหล่าแก๊งสลิธีรินของเขาให้ดำเนินการต่อไป และเขาจะต้องทำตัวเป็นบ่อนทำลายชื่อเสียงและอำนาจของแก๊งสลิธีริน

~ อืม ฉันควรจะเริ่มจากการช่วยเหลือเด็กที่มีครอบครัวลำบาก พวกเขาจะไม่ลืมความช่วยเหลือนี้เลย~ แม็กนัสคิด เพราะถ้าเป็นเขาก็คงจะไม่ลืมเช่นกันหากมีคนช่วยเหลือครอบครัวของเขา

แต่ตอนนี้เขามีปัญหาในการสื่อสารกับเด็กคนอื่นๆ พวกนั้นกลัวเขามากเกินไปเนื่องจากมีข่าวลือมากมายที่ไม่พึงประสงค์ว่าเขาเป็นเด็กขี้โมโหอาฆาตมาดร้าย

“เซฟ รักนาร์… ตอนนี้เป็นหน้าที่ของพวกนายที่จะต้องใกล้ชิดกับพวกเด็กๆ ในบ้าน ค้นหาว่าพวกเขากำลังมีปัญหาอะไรที่โรงเรียนไม่ก็ปัญหาส่วนตัวหรือเปล่า ฉันจะช่วยเหลือพวกเขา ไม่สนว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิชาการหรือเปล่า ฉันก็จะจัดการเรียนการสอนทุกๆ 2 วันก่อนมื้อเย็น” แม็กนัสบอกกับพวกเขา

"ห้ะ? ทำไมเราต้องช่วยนายด้วย?" รักนาร์ทำหน้าเหนื่อยใจ ตอนนี้เขาแค่อยากเรียน

แม็กนัสอธิบายด้วยคำง่ายๆ ว่า "เพราะนายเป็นสมาชิกของโต๊ะกลม และฉันหวังว่าพวกนายจะช่วยเพิ่มอิทธิพลของเราได้ นักเรียนส่วนใหญ่ในสลิธีรินมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือมีอิทธิพล ตระกูลที่พวกเขาจะได้รับมรดกในสักวันหนึ่ง ฉันอยากให้พวกมันอยู่ฝ่ายเรามากกว่าของศัตรู”

"เป็นการตัดสินใจที่รอบคอบมาก เราควรทำเรื่องนี้ บางทีเราอาจจ้างคนฉลาดด้วยวิธีนี้ แล้วทำไมเราต้องจำกัดตัวเราไว้เพียงบ้านนี้ล่ะ เราควรช่วยเหลือนักเรียนทุกคนที่ต้องการสิ หากเป้าหมายของเราคือการได้รับชื่อเสียง” สเนปแนะนำ

แม็กนัสตกลงอย่างรวดเร็ว "เยี่ยม มาลุยกันเถอะรักนาร์ นายไปตั้งชมรมปรุงยา การปรุงยาเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหมุนเงินที่ดีที่สุดในโลกพ่อมดแม่มดแล้ว นักปรุงยาคนใดก็ตามที่ตกไปอยู่ในมือของศัตรู ไม่ใช่แค่การสูญเสียผู้ที่มีศักยภาพในการปรุงยาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเงินด้วย เพราะการปรุงยาของเขาจะทำเงินให้กับฝั่งศัตรู”

"แล้วฉันล่ะ ฉันก็เป็นนักปรุงยาเหมือนกันนะ" เซเวอร์รัสถาม

"อืม... นายเหมือนนักเรียนโดยรวมมากกว่า นายจึงสามารถช่วยเหลือทุกคนได้ ฉันจะช่วยทุกคนเป็นส่วนใหญ่ด้วยการเน้นที่วิชาคาถาเป็นพิเศษเพราะมันเป็นความสามารถพิเศษของฉัน บางทีเราอาจจะให้ศาสตราจารย์ฟลิตวิคเปิดชมรมการต่อสู้ตัวต่ตัวที่เขาพูดถึงก็ได้” แม็กนัสตัดสินใจ

"ฮู้กก... เหมียว..." ทั้งแชดและซัมเมอร์ก็มาหาแม็กนัสเพื่อขอมีส่วนช่วยเช่นกัน

แม็กนัสลูบหัวพวกมัน "อืม ซัมเมอร์เธอสามารถเป็นราชินีแห่งนกฮูกทั้งมวลได้นะ บางทีเธอสามารถดักจดหมายทั้งหมดที่พวกเขาส่งไปมาได้ ส่วนแชดก็นายยังเด็กเกินไปที่จะพูดตามคุณย่าของนาย เพราะงั้นนายโฟกัสที่วิธีจะพูดของคุณก็พอแล้วล่ะ”

ซัมเมอร์ที่ได้ยินภารกิจใหม่ก็กระโดดเข้าสู่อ้อมแขนของ ชแม็กนัสอย่างมีความสุขคลอเคลียเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะเดียวกันแชดก็นั่งลงอย่างเศร้าสร้อย

*ก๊อก ก๊อก*

ทันใดนั้น ประตูห้องพักของพวกเขาก็ถูกเคาะ

แม็กนัสเดินไปก้าวไปเปิดมัน เขาคือพรีเฟ็คของบ้าน “ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กำลังตามหานาย”

แม็กนัสพยักหน้าว่าจะตามออกไปหลังจากบอกเพื่อนของเขาว่า "นายสองคนเริ่มงานได้เลย ฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้"

~อืม.. ทำไมเขาถึงอยากเจอฉันตอนนี้ล่ะ?~ เขาสงสัย

...

แม็กนัสมาถึงรูปปั้นการ์กอยล์ เขายืนอยู่ข้างหน้ามันและสงสัย

"อืม มาลองดูกัน... หมึกเลม่อน?... ไม่หรอ?" แม็กนัสพยายามเดารหัสผ่าน

"อืมม...เลม่อนป๊อป?" เขาเดา แต่มันก็ผิดอีกครั้ง

"ทาร์ตมะนาว?"

*ครืนนนน...*

รูปปั้นหมุนเป็นวงกลมและในที่สุดก็แสดงทางให้เขาเข้าไป เขาปีนบันไดและเข้าไปในสำนักงานอาจารย์ใหญ่ ดัมเบิลดอร์อาจรู้ว่ามีคนเข้ามา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องประกาศตัว

ทันทีที่เขาเข้ามา ฟอกส์ก็พุ่งเข้ามาหาเขาและนั่งลงบนไหล่ของเขา จากนั้นเขาก็เริ่มดมผมเขา

“ฮ่าฮ่า ฟอกส์ทำอะไรน่ะ?” แม็กนัสถามอย่างหัวเราะ

ในไม่ช้า ดวงตาของฟอกส์ก็เบิกกว้างเมื่อเขาได้กลิ่นบางอย่างที่ดีมากๆ จากนั้นฟอกส์ก็มองหน้าแม็กนัสและพยายามสื่อสารด้วยภาษาของเขา

แม็กนัสพยายามทำความเข้าใจเขาแต่ทำไม่ได้ จากนั้นดัมเบิลดอร์ก็มาแปลอย่างสุดความสามารถ “เขาได้กลิ่นบางอย่างในตัวเธอและถามว่ามันคืออะไร”

“แพนเค้กเหรอ?” แม็กนัสถามโดยพยายามเสกควันจากไม้กายสิทธิ์ให้เป็นรูปแพนเค้ก

ฟอกส์ส่ายศีรษะ แม็กนัสพยายามคิดอย่างตั้งใจและเปลี่ยนให้เห็นรูปต่างๆ ขึ้นเรื่อยๆ แต่ฟอกส์ปฏิเสธอย่างอดทน

แล้วในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จ เขาได้สร้างรูปร่างของนกฟีนิกซ์

"กรู๊..."

ฟอกส์เริ่มกระพือปีกทันทีและร้องเสียงดัง แม็กนัสเข้าใจในทันทีว่าฟอกส์ต้องการอะไร เขาอยากวางแผนการกระทำบางอย่าง

ดัมเบิลดอร์มองดูสัตว์เลี้ยงของเขา "ฟอกส์ผู้น่าสงสาร เขาไม่รู้ว่าการหานกฟีนิกซ์เพิ่มนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ เพราะมันเหลือไม่มากนักแล้วในโลกนี้"

แม็กนัสไม่ได้แก้ไขเขาและหันไปหาฟอกส์ “ฟอกส์ ฉันจะพานายไปเจอนกฟีนิกซ์สาวสวย แต่นายต้องเก็บตำแหน่งของเธอเป็นความลับจนกว่านายจะตาย ต่อให้เป็นตาเฒ่าคนนี้นะ”

ฟอกส์ราวกับเข้าใจเขา หันหัวไปหาดัมเบิลดอร์ จากนั้นเขาก็สะบัดหน้าออกไปราวกับร้องว่า "ฮึ่ม..."

จากนั้นเขาก็เริ่มถูศีรษะบนใบหน้าของแม็กนัสพร้อมกับทำเสียงดีใจอย่างน่ารัก

แม็กนัสไม่แม้แต่จะกลั้นหัวเราะ "ว๊ากฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... เห็นไหมตาเฒ่า? มิตรภาพของเขากับคุณจบสิ้นลงแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาแล้ว”

ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจ "อย่าสัญญามั่วๆ กับเขานะ เพราะอาจทำให้เขาหัวใจสลาย"

แม็กนัสเย้ยหยัน "หึ ผมไม่ผิดสัญญาหรอกน่า โดยเฉพาะกับเพื่อนของผม ผมจะหาภรรยาที่ดีให้เขาแน่นอน"

"กรู่~~..." ฟอกส์กอดหัวแม็กนัสด้วยปีกอย่างมีความสุข

~นับวัน เขายิ่งห่างเหินจากฉันไป~ ดัมเบิลดอร์คิดอย่างเศร้าใจ

แต่เมื่อเห็นดัมเบิลดอร์เศร้า ฟอกส์กลับรับไม่ได้ จึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนหัวของเขา

แม็กนัสหัวเราะเบา ๆ “ฮิฮิ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ตัดสินใจยุติสายสัมพันธ์กับคุณนะ”

ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ดีว่าฟอกส์จะไม่มีวันทิ้งเขา เขาแค่ทำตัวต๊องๆ เฉยๆ ความจริงแล้ว ฟอกส์มีความเกี่ยวข้องกับดัมเบิลดอร์และฮอกวอตส์ทางอ้อม เพราะเมื่อดัมเบิลดอร์ตาย ฟอกส์จะจากไปและกลายมาเป็นนกป่าอีกครั้ง แต่มีตำนานเล่าว่านกฟีนิกส์ผู้นี้มีความเกี่ยวพันอย่างมากกับสายเลือดดัมเบิลดอร์ และการเป็นอมตะของฟอกส์ก็อาศัยอยู่ร่วมกับดัมเบิลดอร์หลากหลายคนในประวัติศาสตร์

“ว่าแต่ทำไมคุณถึงเชิญผมมาที่นี่ครับศาสตราจารย์” เขาถามในที่สุด

ดัมเบิลดอร์นั่งลง เขาดูงี่เง่าในขณะที่ฟอกส์ยังคงนั่งอยู่บนหัวของเขา

"อ้อใช่ ฉันอยากคุยกับเธอเรื่องคุณโธมัส เขาอยยากพบเธออีกครั้ง เขาจะมาที่ห้องทำงานของเธอในภายหลัง แต่ฉันต้องบอกเธอว่า เธอทำสิ่งในที่ถูกต้องแล้วที่ช่วยเหลือเขา ถ้าเธอไม่รักษาอาการบาดเจ็บของเขา เขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้” ดัมเบิลดอร์ชื่นชมเขา

แม็กนัสพยักหน้ารับคำชม "ขอบคุณครับศาสตราจารย์ ครอบครัวของเขาสบายดีไหม?"

“สบายดี น้องชายของฉันที่ฮอกส์มี้ดเป็นคนดูแลอยู่” ดัมเบิลดอร์ตอบ

แม็กนัสถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าครอบครัวของชายคนนั้นสบายดี เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรจะคุยแล้ว แม็กนัสจึงตัดสินใจถามบางอย่างที่เขาอยากจะถามตั้งแต่จบการแข่งขันควิดดิช

"ศาสตราจารย์ครับ ผมขอมอบโอกาสทางธุรกิจให้กับคุณได้ไหม ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งอื่น คุณจะได้รับผลลัพธ์และผลกำไรในทันที" เขาเริ่มเกรียนอีกแล้ว

ดัมเบิลดอร์เลิกคิ้ว ตัดสินใจฟังทุกอย่างที่แม็กนัสพูดด้วยเกลือเม็ดหนึ่ง

"ข้อเสนอทางธุรกิจนี้ของเธอคืออะไรล่ะ?" ดัมเบิลดอร์ถาม

แม็กนัสกระแอมในลำคอ "เป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมในการสร้างรายได้มหาศาล ผมได้ทำการทดลองเบื้องต้นแล้ว ลองนึกดูสิ คุณสามารถมีเงินมากมายเพื่อใช้ต่อสู้กับพวกผู้ก่อการร้าย คุณเองก็รวยได้!"

ดัมเบิลดอร์ยังคงไม่ซื้อ "ธุรกิจนี้ที่ว่าคืออะไร? บอกฉันมาตรงๆ เถอะ แม็กนัส"

ในที่สุด หลังจากเงียบไปสักพัก แม็กนัสก็พูดขึ้น "ผมอยากขายชุดชั้นในลายดัมเบิลดอร์..."

-_-

ดัมเบิลดอร์พูดไม่ออก เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาควรรู้สึกอย่างไร และเขาประหลาดใจกับความไร้ยางอายของแม็กนัส

*แค็กๆ*

“โปรดอย่าล้อเล่นแบบนี้แม็กนัส ไม่ว่ามันจะทำเงินได้มากแค่ไหน มันก็ไม่คุ้มที่จะทำลายภาพลักษณ์ของฉัน” ดัมเบิลดอร์กล่าว

แต่แม็กนัสมีสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่เอาน่าศาสตราจารย์ คิดเกี่ยวกับเงินสิ คุณเอาชื่อเสียงไปซื้ออะไรได้กัน? ไม่มีเลย...”

ทันใดนั้นแม็กนัสก็หยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาจากกระเป๋าของเขาและหยิบกางเกงใน 3 ชิ้นออกมา

"ดูสิครับ พวกนี้ทั้งหมดทำด้วยคุณภาพระดับพรีเมียม มีทั้งสีขาว น้ำเงินและดำ เราสามารถเปิดตัวสีเพิ่มเติมได้ในอนาคต ผมจะบอกคุณว่าผมขายได้บ้างแล้วห้องนั่งเล่นรวมสลิธีริน พวกมันขายกันเป็นเทน้ำเทท่า นี่ไงส่วนของคุณ” เขาเปิดเผยและวาง 100 เกลเลียนทองไว้บนโต๊ะ

ดัมเบิลดอร์ตกใจเพราะนี่เป็นเงินจำนวนมาก ใครมันซื้อชุดชั้นในราคาแพงขนาดนี้? “ชิ้นหนึ่งราคาเท่าไหร่?”

“10 เกลเลียนฮะ” แม็กนัสตอบ

กรามของดัมเบิลดอร์ค้างคา ~นี่ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ มีคนจะซื้อสิ่งนี้ด้วยราคาที่สูงลิ่วขนาดนั้นหน่ะ?~

เขาจ้องที่กางเกงชั้นในสามตัวโดยเอาหน้าเขาไปแปะกับกางเกงใน หนึ่งในนั้นเป็นกางเกงในสำหรับผู้หญิงซึ่งตัวเล็กกว่าเล็กน้อย

~ถ้าขายได้ในปริมาณมากๆ... ไม่สิ! อัลบัส นายจะตกต่ำขนาดนี้ไม่ได้~ เขาคิดกับตัวเองและเอาชนะเงินที่ล่อลวง

“ไม่ แม็กนัส จากนี้ไปเธอจะถูกห้ามไม่ให้ขายอะไรที่มีหน้าฉันติดอยู่ ทีนี้เธอเอาของพวกนี้ออกไปได้แล้ว” เขาสั่งอย่างเข้มงวด

แม็กนัสถอนหายใจด้วยความพ่ายแพ้ "อ่า ไม่มีใครเข้าใจสมองธุรกิจอัจฉริยะของผมเล้ย เอาเถอะ ผมเดาว่าผมคงต้องใส่มันเอง ราตรีสวัสดิ์ฮะ"

เขาลุกขึ้นและออกจากห้องทำงานอาจารย์ใหญ่ ดัมเบิลดอร์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยล้า “ทำไมเขาไม่มีความละอายเลยนะ? ฉันหวังว่าเขาจะใช้มันสมองที่ยอดเยี่ยมของเขาเพื่อสิ่งที่ดีกว่านี้”

...

แม็กนัสไปที่ห้องโถงที่มีคนพลุกพล่านที่สุดในโรงเรียนและยืนอยู่ด้านข้าง เขามีกล่องกระดาษขนาดใหญ่ 5 กล่องอยู่ข้างหลังเขา เขากระแอมในลำคอและเริ่มตะโกน

"ฟรี! ฟรี! ฟรี!... รับชุดชั้นใน ลายดัมเบิลดอร์ปากหวอ ฟรี... ย้ำของมีจำนวนจำกัด..." เขาเริ่มตะโกน

ทันใดนั้น มีนักเรียนจำนวนมากวิ่งเข้ามาหาเขาและหยิบกางเกงชั้นในไปหลายตัว

แม็กนัสเห็นแต่เงินทั้งหมดหลุดมือไป ~*เฮ้อ* เขาบอกว่าฉันขายไม่ได้ ฉันก็คงได้แต่แจกให้ฟรีๆ”

"อ๋า! อย่าดันกันสิ มีพอสำหรับทุกคน... ต่อแถว... นายอยากได้ 5 ชิ้นหรอ? ไม่ได้ ฉันจำกัดไว้ที่ 2 ชิ้นต่อคน แล้วอย่าพยายามไปแอบขายในภายหลังในราคาที่สูงกว่าเด็ดขาด ฉันจับถลกหนังแน่ถ้าเห็นอันหนึ่ง" เขาเริ่มตะโกนและจัดร้านเล็ก ๆ ของเขาเหมือนเจ้าของร้านที่ดี แต่ใจของเขากลับรู้สึกเจ็บปวดที่สูญเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

มิตรภาพจบสิ้น