ตอนที่ 85 ผู้อาวุโสสูงสุด (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 85 ผู้อาวุโสสูงสุด

ทันทีที่เขาเข้าไปในขอบเขตของปราสาท จู่ๆ เบื้องหน้าของเขาก็มีม้าสีขาวปรากฏตัวขึ้น แต่พอไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าจริงๆ แล้วมันคือยูนิคอร์น

จากนั้นไม่นาน บรรดาสัตว์วิเศษและสัตว์ธรรมดาก็เริ่มโผล่ออกมาจากตรอกต่างๆ มีทั้งยูนิคอร์น สิงโต หมาป่า ฮิปโปกริฟ งูวิเศษขนาดใหญ่ นันดุ ออคคามี่ สฟิงซ์ กริฟฟิน โจวหวู และสัตว์วิเศษอีกมากมาย

แม้ว่าพวกมันทั้งหมดจะมีจำนวนมากบางตัวก็เป็นศัตรูทางชีวภาพของกันและกัน แต่พวกมันก็ยังอยู่ด้วยกัน

"ว้าว...พวกเธอมาจากไหนกันน่ะ?" แม็กนัสถาม

*พรื้ดดด...*

โจวหวูเป็นตัวแรกที่เข้ามาใกล้เขาและเริ่มดมกลิ่นเขา บางทีมันอาจจะต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง และในวินาทีต่อมา มันก็เริ่มเลียมือของเขาอย่างตื่นเต้น

"ฮ่าฮ่าฮ่า ... นายนี่อย่างกะแมวตัวใหญ่เลย" แม็กนัสหัวเราะเบาๆ ในขณะที่ลูบตัวมัน

แล้วหันกลับมามองสัตว์ต่างๆ ในขณะเดียวกัน เมอร์ลินก็คลายความสงสัยของทุกคน "ข้าดีใจที่พวกมันทั้งหมดยังคงอยู่ด้วยกันเหมือนครอบครัว"

"ใครเป็นคนดูแลพวกเขากันครับ?" แม็กนัสถาม

"พวกกระหม่อมเอง" ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

แม็กนัสหันไปตามเสียงและพบเซ็นทอร์ตัวใหญ่อยู่ จากนั้นก็มีก็อบลินเดินมาอยู่ข้างๆ แล้วก็ตามมาด้วยวีล่าหลังจากนั้นทุกคนก็คุกเข่าลง

“ยินดีต้อนรับกลับพะย่ะค่ะฝ่าบาท” พวกเขาพูดพร้อมกัน อันที่จริง สัตว์เหล่านั้นก็ก้มหัวลงเช่นกัน

แม็กนัสผงะ เขารู้แค่ว่าสายพันธุ์ทรงภูมิป้ญญาเหล่านี้มักจะหยิ่งยโสและไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร ทำไมพวกเขาถึงทำขนาดนี้เพื่อเขาที่เป็นแค่มนุษย์ล่ะ?

“อ๊ะ อย่าทำอย่างนั้น การคุกเข่ามันเชยมาก เราจับมือกันดีกว่า” แม็กนัสกล่าว

“ไม่พะยะค่ะ! ต้องรักษาประเพณีดั้งเดิม พวกกระหม่อมแต่ละรุ่นได้รับการสอนสั่งเกี่ยวกับการกลับมาของกษัตริย์โดยชอบธรรม แต่ละรุ่นฝึกฝนตัวเองให้รับใช้กษัตริย์โดยชอบธรรม และในที่สุด คนรุ่นของพวกกระหม่อมก็ได้รับเกียรติที่ได้พบฝ่าบาท พวกกระหม่อมไม่สามารถทำให้บรรพบุรุษของพวกกระหม่อมต้องอับอายด้วยการดูหมิ่นพระองค์” เซ็นทอร์พูดด้วยเสียงอันสง่างามของเขา

เมอร์ลินพูดจากภาพเหมือน “ข้าภูมิใจในตัวพวกเจ้าทุกตน ข้านำสัตว์วิเศษและสัตว์ที่ไร้เวทมนตร์เหล่านี้มาไว้ที่นี่ รวมไปถึงพวกเจ้าทุกสายพันธุ์ที่ทรงภูมิปัญญามาที่บนเกาะนี้มาทำการทดลอง เพื่อดูว่าเราทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันได้หรือไม่ ข้าเองก็กลัวว่าเมื่อถึงเวลาที่รัชทายาทถูกเลือกและกลับมา พวกเจ้าคงจะฆ่ากันเองไปหมดแล้ว ทว่านี่กลับ! ฉันปลาบปลื้มใจนักที่สิ่งนี้รับการพิสูจน์ว่าตัวข้าเองคิดผิด พวกเจ้าทำได้ดีมากจริง เจ้าหนูของข้า”

*เลีย*

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

สมาธิของแมกนัสถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะจากข้างหลังเขา เขาหันกลับมาและเห็นเพื่อนของเขากำลังทักทายเหล่าสัตว์วิเศษ รักนาร์กลัวนันดุที่กำลังตรวจสอบเขามาก สเนปก็ลูบงูอยู่ดูสงบอย่างน่าประหลาดใจ ที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือฝั่งของบ็อบบี้มีลูกนกฟีนิกซ์ตัวน้อยที่มาจากไหนไม่รู้ตอนนี้มันกำลังสางผมให้เขา

ยูนิคอร์นเป็นเพียงพวกเดียวที่ยังคงรักษาระยะห่างไว้ เนื่องจากพวกมันเป็นพวกที่ขี้อายและหยิ่งยโสพอตัว

“คุณเป็นคนสร้างปราสาทนี้เหรอครับ?” แม็กนัสถามเมอร์ลิน

“ใช่ ไม่ใช่แค่ปราสาทนี้นะแต่ทุกตารางนิ้วของเกาะนี้ทั้งหมด แม้กระทั่งตัวเกาะเองด้วย ทรายทุกเม็ดของเกาะนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ของข้าที่ฝังอยู่ในนั้น ข้าได้ใช้เวทมนตร์และสิ่งประดิษฐ์ทุกชนิดที่ข้ารวบรวมมาจากทั่วโลก เกาะนี้สร้างมาจากเวทมนตร์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือตัวมันก็คือเวทมนตร์” เมอร์ลินเผย

“มนุษย์ทั้งหมดอยู่ที่ไหนครับ?” อาเธอร์รีบถามเซนทอร์

"ทูลฝ่าบาท มีสงครามระหว่าพวกเขาพะย่ะค่ะ พวกนั้นฆ่ากันเอง" เซ็นทอร์เปิดเผย

อาเธอร์รู้สึกเศร้าใจกับสิ่งนี้ “อืม ข้าเดาว่าเราคงเป็นพวกสิ้นหวังแล้ว”

แม็กนัสถอนหายใจ “ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ผมพอจะจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มนุษย์มีความรวดเร็วในการหยิบอาวุธเข้าหากันในประเด็นของความคิดเห็นที่แตกต่างกัน เอาล่ะ อย่ามัวแต่ทำบรรยากาศมืดมนแบบนี้เลยครับ พวกคุณชื่ออะไรกันบ้างหรอครับ?”

เซ็นทอร์แนะนำตัวเองก่อน "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเป็นหัวหน้าเผ่าเซ็นทอร์ อาร์ซิลัส พะย่ะค่ะ"

“กระหม่อมชื่อโกลด์รุก พะย่ะค่ะ หัวหน้าเผ่าก็อบลินที่นี่” ก็อบลินทักทาย

สุดท้ายวีล่าคนสวยก็เอ่ยขึ้น "และหม่อมฉันชื่อซิลวี่ หัวหน้าเผ่าวีล่าเพคะ"

แม็กนัสรู้สึกแปลกในหัวเมื่อได้ยินเสียงของเธอ แต่ดูเหมือนเวทมนตร์ของเกาะจะหยุดการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันของฮอร์โมนในร่างกายของเขา

เขายิ้มและแนะนำตัวเองว่า “ขอบคุณที่ดูแลสถานที่นี้อย่างนี้นะครับ ผมชื่อ แม็กนัส แกรนท์ เอมรีส เพนดราก้อน ผมหวังว่าจะได้ร่วมงานกับพวกคุณทุกคนในอนาคต”

"โอ้ ฝ่าบาท พวกกระหม่อมไม่ใช่ผู้ดูแลเกาะนี้พะย่ะค่ะ น่าจะเป็นผู้อาวุโสสูงสุด" จู่ๆ โกลด์รุกก็พูดขึ้น

“มีคนที่มีอำนาจเหนือพวกคุณอีกหรอ?” แม็กนัสถาม

“แน่นอนเพคะ และบางครั้งเธอก็น่ากลัวมาก ถ้าฝ่าบาททำผิดกฎ เธอจะให้พระองค์ทำงานจนกว่าพระวรกายของพระองค์จะแตกสลาย” ซิลวี่แค่นึกภาพก็สั่นสะท้าน

แม้แต่เซนทอร์ผู้สง่างามและหยิ่งยโสก็ยังตัวสั่น

~ว้าว... เธอต้องเป็นคนที่น่ากลัวแน่ๆ~ แม็กนัสคิด

“ผมจะไปพบผู้อาวุโสสูงสุดได้ที่ไหนครับ” แม็กนัสถาม

"เธออาศัยอยู่ในปราสาทหลวงพะย่ะค่ะ ดูแลรักษาสถานที่ให้สะอาดและสวยงามด้วยมือของเธอเอง" อาร์ซิลัส เซ็นทอร์ตอบ

“อืม คุณช่วยนำทางไปทีได้ไหมครับ” แม็กนัสร้องขอ

"รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะฝ่าบาท เชิญเสด็จตามพวกกระหม่อมมาเลยพะย่ะค่ะ" พวกเขาเริ่มเดินขึ้นไปยังพระราชวังที่อยู่ด้านบนสุด ระหว่างทางแม็กนัสก็เห็นพวกก็อบลิน วีล่า และเซ็นทอร์จำนวนมากอาศัยอยู่ด้วยกัน ต่างยิ้มและโค้งคำนับมาทางเขา

แม้ว่าจะมีไม่มากนัก โกลด์รุกบอกพวกเขาว่ามีเพียงสายพันธุ์ของก็อบลิน เซ็นทอร์ และวีล่า ที่เป็นสายพันธุ์ทรงภูมิ และมีประมาณ 400 ตนหากจะนับรวมกันทั้งหมด อันที่จริงมีสัตว์อีกมากมายบนเกาะ

ดังนั้น ปราสาทในเมืองขนาดใหญ่จึงมีประชากรเพียงแค่ 400 ตนอาศัยอยู่ในนี้ แม็กนัสจะคงไว้อย่างนั้น เขาอยากให้มีชุมชนเล็กๆ ที่สงบสุขมากกว่าชุมชนใหญ่ที่วุ่นวาย

"พวกคุณทำงานอะไรกันครับ?" แม็กนัสถาม

โกลด์รุกตอบว่า "ส่วนใหญ่เราจะตีเหล็ก ลงคาถา รวมไปถึงตีเหล็กอักษรรูน เซ็นทอร์เก่งเรื่องการเดินทาง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรับผิดชอบในการปลูกพืชเป็นอาหาร พวกเขายังปรุงยาได้ดีมากด้วยพะย่ะค่ะ ส่วนเหล่าวีล่าจะผลิตเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นพื้นฐานอื่นๆ ชุมชนของเราอาจถูกปิดอยู่เพราะพวกเราไม่ต้องการพึ่งพาโลกภายนอกมากนักพะย่ะค่ะ”

“น่าทึ่งมาก แล้วพวกคุณรู้เรื่องเกี่ยวกับโลกภายนอกไหมครับ?” แม็กนัสถาม

อาร์ซิลัสตอบว่า “ทูลฝ่าบาท แน่นอนพะย่ะค่ะ นานๆ ครั้ง ก็อบลินจะออกไปที่นั่นบ้าง พวกเขาแค่ไปขายหรือซื้อของพิเศษบางอย่าง แล้วพวกเขาก็จะนำหนังสือพิมพ์จากทั้งโลกเวทมนตร์และโลกมักเกิ้ลกลับมาพะย่ะค่ะ”

“พวกคุณไม่เคยรู้สึกอยากออกจากเกาะนี้เลยเหรอครับ?” บ๊อบบี้ถาม

ซิลวี่ส่ายหัวและตอบว่า “ไม่เจ้าค่ะ เราไม่ชอบโลกภายนอก เรารู้ว่าถูกถือให้ต่ำกว่าเหล่ามนุษย์ เราถูกเลือกปฏิบัติ แล้วทำไมเราถึงอยากอยู่ในโลกที่เหยียดสายพันธุ์กันด้วยเจ้าคะ? อันที่จริงเราสงสารทุกคนที่อาศัยอยู่ข้างนอกเจ้าค่ะ”

"ถูกต้องแล้ว พวกมนุษย์ปฏิเสธที่จะรวมกันครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นที่ประจักษ์ชัดตลอดประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นมักเกิ้ลหรือพ่อมด" รักนาร์กล่าวในฐานะเหยื่อโดยตรงจากความโหดร้ายของมนุษย์

“อา เรามาถึงแล้วพะย่ะค่ะ เชิญฝ่าบาทเสด็จข้างในได้เลยพะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอพะย่ะค่ะ” อาร์ซิลัสหยุดอยู่ตรงนั้น

พวกเขายืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ นั่นเป็นทางเดียวที่จะเข้าสู่พื้นที่ที่อยู่ไกลออกไป

แม็กนัสพยักหน้าและเดินไปผลักประตู มันเปิดออกอย่างง่ายดายราวกับผลักขนนก ประตูเปิดออกจนสุด เผยให้เห็นปราสาทหลักของกษัตริย์

"โอ้... ข้าคิดถึงที่นี่จัง" อาเธอร์ออกความเห็น

"ใครในพวกคุณปกครองสถานที่นี้จริงๆ หรอครับ?" สเนปถามพวกเขา

“โอ้ ข้าเคยมอบมันให้กับเมอร์ลินแล้ว แต่ในฐานะกษัตริย์ ข้าเองก็ยังถือว่าเป็นผู้ครอบครองอยู่ คาเมลอตแห่งอื่นในโลกมนุษย์จากไปแล้ว ถูกทำลายโดยเหล่าผู้สืบทอดของข้า” อาเธอร์อธิบาย

"เดี๋ยวน่ะ... จะบอกว่านี่คือที่มาของโต๊ะกลมจริงๆ เหรอครับ?" แม็กนัสถามด้วยความตื่นเต้น

“ไม่ โต๊ะกลมจริงๆ ถูกสร้างขึ้นในปราสาทของพวกมักเกิ้ล เราไม่ได้สร้างที่นี่จนกระทั่งหลังจากนั้นไม่นาน แต่โต๊ะกลมจริงๆ ที่เราเคยนั่งนั้นอยู่ที่นี่” อาเธอร์เปิดเผย

แม็กนัสตั้งหน้าตั้งตารอคอยมันในตอนนี้ “เอาล่ะ เราไปพบผู้อาวุโสท่านนั้นกันก่อน”

เขาและเพื่อนเข้าไปในปราสาท พวกเขาเรียกหาผู้อาวุโสสูงสุด แต่ไม่มีใครมาทักทายพวกเขา

เมอร์ลินบอกทางไปยังห้องบัลลังก์แก่พวกเขา ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องโถง มันใหญ่และว่างเปล่า มีที่นั่งเพียงตัวเดียวที่สุดทางเดิน มันเป็นบัลลังก์ของกษัตริย์ ด้านหลังบัลลังก์มีสัญลักษณ์มังกร

“ผู้อาวุโส... ท่านอยู่ที่ไหน?” แม็กนัสตะโกน

ไม่มีใครตอบ ดังนั้นแม็กนัสจึงไปที่บัลลังก์และนั่งลงบนบัลลังก์ "อ่า...สบายจุง แค่นั่งก็รู้สึกง่วงแล้ว”

"ฮิฮิ ขอฉันลองด้วย" บ๊อบบี้วิ่งเข้ามา แม็กนัสให้เขานั่งบนนั้นด้วย เพราะบัลลังก์นั้นใหญ่เกินไปสำหรับร่างเล็กๆ ของเขา

"ฉันด้วย..." ในไม่ช้ารักนาร์และสเนปก็เข้าร่วม

อาเธอร์และเมอร์ลินหัวเราะเบาๆ บัลลังก์เป็นของกษัตริย์แห่งอังกฤษ มาตอนนี้มีเจ้าเด็ก 4 คนเล่นกับมัน

“ฮิฮิ... เขาเป็นราชาองค์ใหม่งั้นเหรอ?” ทันใดนั้นก็มีเสียงฟังดูพิเศษดังขึ้น มันเป็นเสียงผู้หญิง

แม็กนัสและคนอื่นๆ หันไปมองว่ามันมาจากไหน แต่ก็ไม่เห็นมีใคร

“นั่นคุณหรือเปล่าครับผู้อาวุโสสูงสุด” แม็กนัสถามเสียงดัง

“ฮิฮิ ถูกแล้ว หม่อมฉันเองเพคะ ฝ่าบาท” เสียงเดิมตอบกลับมา

"คุณอยู่ตรงไหนครับ?" แม็กนัสถาม

"ข้างหลังพระองค์เพคะ" เสียงนั้นทำให้ทั้งสี่คนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์คับแคบตกใจสะดุ้งเฮือก

"อ๊าาาาา..."

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

เซ็นทอร์

ก็อบลิน

วีล่า

ห้องโถงใหญ่