ตอนที่ 54 เงิน = ความสุข* (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 54 เงิน = ความสุข*

หลังจากเขียนจดหมายแล้ว เขาก็ห่อมันอย่างดี ในไม่ช้า เขาก็เห็นซัมเมอร์นำพัสดุไปให้เด็กคนอื่นๆ

*หวีด*

"มานี่สิสาวน้อย" เขาเรียกนกฮูกมา

เมื่อได้ยินเขา นกฮูกก็บินมาหาเขาอย่างมีความสุข เธอมองเขาด้วยความประหลาดใจ เพราะเธอไม่มีจดหมายถึงเขาอีกแล้ว

"ซัมเมอร์ ฉันอยากให้เธอส่งจดหมายนี้ให้ฉันหน่อย โอเค๊?

พรุ่งนี้เมื่อเธอกลับมา ฉันจะหาอาหารอร่อยๆ ใหม่ๆ ให้เธอนะ” เขาสัญญา

*ฮู๊กก*

เธอกระโดดด้วยความดีใจและหยิบจดหมายออกไป หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง “รักนาร์ เซเวอรัส พวกนายทั้งสองรอฉันแป๊บ พอดีมีเรื่องจะคุยกับซิเรียส”

ทั้งสองกำลังกินอยู่ดังนั้นพวกเขาจึงโบกมือว่ารับรู้แล้ว เนื่องจากพวกเขาเริ่มฝึกกับแม็กนัส พวกเขามักจะหิวบ่อยๆ

แม็กนัสไปหาซิเรียสก็สร้างความตกตะลึงอีกครั้ง แต่เมื่อพิจารณาว่าเขามาจากตระกูลเลือดบริสุทธิ์ สลิธีรินส่วนใหญ่จึงรู้สึกแปลกใจน้อยลงเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ซิเรียส ฉันขอรายละเอียดการติดต่อของลูกพี่ลูกน้องของนายหน่อย สามีของแอนดรอเมดาน่ะได้เปล่า?" เขาถาม

ซิเรียสยัดอาหารเข้าปาก "ฮะ? นายจะเอาไปทำไมอ่ะ?"

“เขาเป็นทนายความใช่ไหมล่ะ? ฉันต้องการจะวานอะไรเขาหน่อย ฉันไปหาทนายมักเกิ้ลแล้วเอาทองที่ฉันเป็นเจ้าของให้เขาดูไม่ได้จริงๆ” แม็กนัสกล่าว

ซิเรียสพยักหน้า “เยี่ยมเลย ฉันจะให้ที่อยู่นายทีหลังนะ ตอนนี้ขอฉันกินข้าวก่อน”

จากนั้นแม็กนัสก็มองเจมส์ด้วยรอยยิ้ม “เฮ้ เจอกันในสนามเร็วๆ นี้นะ”

...

วันนี้เป็นวันธรรมดาอีกวัน แม็กนัสมีชั้นเรียนดาราศาสตร์ในตอนเช้าตรู่ มันน่าเบื่อมากเพราะพวกเขาอ่านแต่เรื่องดวงดาวและอะไรเทือกนั้น มันขาดความรู้ลึกรู้จริงที่มีอยู่ในโลกของมักเกิ้ล

“ศาสตราจารย์ครับ คุณรู้หรือไม่ว่ามักเกิ้ลได้ส่งเครื่องจักรไปยังดาวอังคารแล้ว และถ่ายภาพสถานที่นั้นได้สำเร็จ พวกเขาส่งมนุษย์ไปยังดวงจันทร์ด้วย” แม็กนัสเปล่งเสียง

แน่นอนว่าอาจารย์ก็เหมือนกับพ่อมดแม่มดคนอื่นๆ ที่โง่เขลาในโลกเวทมนตร์ไม่มีความคิด เธอหักล้างคำกล่าวอ้างของแม็กนัส

"คุณสามารถยืนยันได้ในภายหลัง แค่ซื้อหนังสือเกี่ยวกับดาราศาสตร์อะไรก็ได้” เขาโต้กลับ

ดังนั้นในชั้นเรียนจึงใช้เวลาโต้เถียงกับเธอเป็นส่วนใหญ่ แม็กนัสรู้มากกว่าเธอในเรื่องที่เธอต้องสอน เขาไม่ได้พยายามทำให้เธออับอายหรือเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่เขาไม่ชอบที่เธอให้ความรู้เพียงครึ่งเดียว

หลังเลิกเรียนมีเวลาว่างจนถึงมื้อเที่ยง แม็กนัสจึงตัดสินใจศึกษาภาษารูนและถอดรหัสหนังสือของเมอร์ลิน เขากลับมาที่ห้องพักรวมของเขา รักนาร์ติดตามเขาไปด้วยเขาเองก็สนใจอักษรรูนนิดหน่อย

“จริงสิ ทำไมคุณไม่บอกผมเลยล่ะว่ามีอะไรอยู่ในนั้น” แม็กนัสถาม

“ไม่รู้สิ เขาไม่ได้ให้ความรู้เรื่องนี้กับฉัน” เมอร์ลินในภาพเหมือนกล่าว

“หึ เปล่าประโยชน์เช่นเคย” อาเธอร์เย้ยหยันจากด้านข้างของเมอร์ลิน

*เฮ้อ*

"สิ่งเดียวที่ฉันสามารถถอดรหัสได้คือชื่อหนังสือ มันบอกแค่ว่า "ศาสตร์แห่งการสร้างคาถา" และถ้านี่เป็นหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ หนังสือเล่มนี้ก็มีค่าและไม่สมควรที่จะเปิดเผยต่อสาธารณชน

ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าทุกคนรู้วิธีสร้างคาถามืดๆ ขึ้นมาล่ะก็...” แม็กนัสกล่าว

เขาใช้เวลานานในการถอดรหัสทีละคำ แต่มันใช้เวลานานมาก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหยุดมันเดี๋ยวนี้ เขามีความคิด แต่ต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำให้สำเร็จ

“เมอร์ลิน คุณไม่มีเวทมนตร์จะสอนผมเลยเหรอ? นอกจากนี้ เมื่อไหร่ผมจะได้รับไม้กายสิทธิ์ของผมสักที? คุณบอกว่าผมยังไม่พร้อม แต่ผมจะรู้ได้ไงว่าผมต้องทำอะไรให้สำเร็จจึงจะถือว่าพร้อม” เขาถาม

เมอร์ลินในภาพวาดยักไหล่ "ข้าจะรู้ได้อย่างไร? ข้าเป็นเพียงภาพวาด ข้ารู้ได้เท่าที่ผู้สร้างอนุญาตให้ข้ารู้เท่านั้น”

*ถอนหายใจ*

“คุณสองคนนี่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยหรอ? อาเธอร์ได้สอนวิชาดาบทั้งหมดที่เขารู้ให้ผมแล้ว ตอนนี้เขาทำได้แค่พูดอะไรเรื่อยเปื่อย ในทางกลับกัน คุณก็ไม่ช่วยผมเลยเรื่องเวทมนตร์” แม็กนัสพึมพำ

“อันที่จริง ข้าได้ช่วยเจ้าเรื่องศาสตร์แห่งจิตใจไปแล้วไง ข้ายังช่วยเจ้าเรื่องความรู้เวทมนตร์ทั้งหมดของฮอกวอตส์อีกด้วย ความรู้ที่ถูกปิดกั้นเจ้าจากชิ้นส่วนวิญญาณของเมอร์ลินนั้นมีไว้เพื่อประโยชน์ของเจ้าเอง มันอาจจะใหญ่เกินไป มืดมนและรุนแรง เวทย์มนตร์ที่รู้ว่ามันอาจจะทำร้ายเจ้าได้ อีกอย่าง ข้าเคยใช้ไม้เท้าจอมเวท บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าถึงใช้ไม้กายสิทธิ์ไม่ได้” เมอร์ลินกล่าว

“นอกเรื่องมาพอแล้ว บอกผมว่าคุณปรุงน้ำยานำโชคได้หรือเปล่า? ผมถึงจะยอมรับว่าผมผิด” แม็กนัสถาม

“ข้าย่อมปรุงได้อยู่แล้ว ข้าเรียนมาจากนักปรุงยาที่เก่งที่สุด ซัลลาซาร์ สลิธีริน ชายชราคนนั้นเก่งมากในทุกอย่างที่เขาทำ ถ้าเขามีความคิดที่ดี สิ่งต่างๆ ในโลกพ่อมดแม่มดของอังกฤษอาจแตกต่างออกไป” เมอร์ลินรำพึง

"เฮ้ งั้นผมจะรบกวนคุณทีหลังนะ เอาล่ะ ได้เวลาเข้าเรียนวิชาปรุงยาแล้ว กริฟฟินดอร์จะไปเรียนกับเรา ได้เวลาไปกวนซีเรียสอีกรอบ" แม็กนัสจากไปอย่างมีความสุข

เมื่อเขาไปแล้ว เมอร์ลินก็ถอนหายใจ “บางครั้งเขาทำตัวเหมือนเป็นผู้ใหญ่ แต่หลังจากนั้นก็มีอะไรมาย้ำว่าเขายังเด็กอยู่ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ แรงดึงดูดของเขาที่มีต่อน้ำยานำโชคกับทองคืออะไรกันแน่”

“บางทีเลือดของเราอาจรวมกันอย่างสมบูรณ์ในตัวเขา และเขากำลังแสดงแนวโน้มที่แย่ลงล่ะมั้ง?” อาเธอร์คาดเดา

“ก็อาจจะ แต่จากนั้นเขาจะยังเรียกว่ามนุษย์ได้หรือไม่หนอ?” เมอร์ลินสงสัย คำถามนั้นแปลกประหลาดมากที่เขาไม่มีคำตอบสำหรับเรื่องนี้

...

ชั้นเรียนปรุงยาเริ่มต้นขึ้น วันนี้พวกเขาต้องทำน้ำยาเสริมกำลังเมื่อกินเข้าไป จะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับผู้ดื่มชั่วขณะหนึ่ง

แม็กนัสนั่งคู่กับเอ็มม่า ศัตรูตัวฉกาจของเขา ในขณะที่นักปรุงยาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสองคนคือสเนปกับรักนาร์อยู่ในทีมเดียว และมันก็เกินความจำเป็น

แม็กนัสท้วง “ศาสตราจารย์ครับผมไม่อยากอยู่กับเธอ เธอไม่ฟังอะไรเลย”

“ฮ่าฮ่า นี่แค่วิชาปรุงยา คุณเพนดรากอน ฉันเชื่อว่าคุณทำได้” ซลักฮอร์นยักไหล่

แม็กนัสกัดริมฝีปากและเริ่มทำงาน เขาตั้งหม้อจุดไฟแล้วใส่น้ำลงไป เห็นได้ชัดว่าในการปรุงยาส่วนใหญ่ น้ำเป็นส่วนประกอบหลัก

แม็กนัสใส่ส่วนผสมลงในหม้ออย่างช้าๆ แต่แล้วเอ็มม่าก็คว้ามือหยุดเขาไว้

“เดี๋ยวก่อน! นายกำลังทำผิด” เธอพูด.

“ไม่นี่ ฉันก็ทำตามที่หนังสือบอกทุกประการ ถ้าการทำเช่นนี้ไม่ได้ปรุงยาที่สมบูรณ์แบบ ฉันก็จะฟ้องผู้เขียนและสำนักพิมพ์ที่ทำให้หนังสือเล่มนี้เกิดขึ้น” แม็กนัสประกาศอย่างหงุดหงิด

“ตกลงนี่นายมีปัญหาอะไร? ตอนนี้ฉันกำลังทำดีกับนายอยู่นะ” เอ็มม่าเถียงกับเขา

“ก็เธอเอาแต่แกล้งฉันตลอด” เขาบ่น

"ก็มันสนุกอ่ะ นายไม่รู้หรอว่ามันน่าเบื่อแค่ไหนในหอพักสลิธีริน? พวกสาวๆ ต่างก็พูดถึงว่าวันนี้ใครหล่อ ใครตัวหอมกว่ากัน ในขณะที่ฉันเห็นว่านายดูสนุกจริงๆ ฉันเลยอยากเข้าร่วมด้วย” เธออธิบาย

แม็กนัสผงะ เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงเด็กและอาฆาตแค้น

“อา ขอโทษนะ ดูเหมือนว่าฉันจะอารมณ์แปรปรวนมากเกินไป ฉันไม่รู้จะคุยกับเธอยังไง ทีนี้ถ้าเธอแค่อยากสนุก เธอก็น่าจะบอกฉันดีๆ ฉันพร้อมเสมอสำหรับความสนุก อีกอย่างฉันก็เข้าใจเธอดีแหละ สลิธีรินมันน่าเบื่อเกินไปจริงๆ มีผู้ที่มีอำนาจบ้าเลือดบริสุทธิ์กับคนที่กลัวพวกนั้น” แม็กนัสกล่าว

แม็กนัสพูดต่อ “แต่เธอแน่ใจเหรอ เพราะถ้าเธอเข้าใกล้ฉันกับเพื่อนๆ ฉันมากเกินไป พวกนั้นก็จะมุ่งเป้าไปที่เธอเช่นกัน ไม่เหมือนฉัน เธอจะอยู่คนเดียวในหอพักหญิง”

“ไม่เป็นไร พี่สาวนาร์ซิสซ่าใจดีกับเรา เธอไม่เคยยอมให้ใครมารังแกใครไม่ว่าจะมีความเห็นต่างกันยังไง ดังนั้นพอเธอเรียนจบ ฉันจะยืนยันที่จะครองอำนาจให้ได้” เธอตอบอย่างมั่นใจ

แม็กนัสหัวเราะเบาๆ "ฮ่าฮ่าฮ่า...และสำหรับคำตอบ 10 คะแนนมอบให้สลิธีริน มาปรุงยากันเถอะ”

แต่แม็กนัสสังเกตเห็นว่าสเนปเขียนอะไรบางอย่างในหนังสือของเขา "นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"

"ปรับปรุงสูตร ไม่ว่าผู้เขียนคนนี้จะเป็นใคร เขาก็เป็นแค่มือสมัครเล่น” สเนปกล่าว

แม็กนัสมีความคิดในใจทันทีว่า “รู้อะไรไหมเซฟ นายอยากร่ำรวยมหาศาลหรือเปล่า?”

สเนปมองไปที่แม็กนัส หยุดทุกสิ่งที่เขากำลังทำ "ยังไง?"

"ฮะ ก็ขายสูตรปรุงยาที่ปรับปรุงแล้วของนายไง ขั้นแรก เราจดสิทธิบัตร จากนั้นก็ล้มล้างสิ่งที่เขียนในหนังสือด้วยความช่วยเหลือจากบทความในหนังสือพิมพ์ ทีนี้นายก็อนุญาตให้ใช้สูตรใหม่กับร้านค้าและผู้ใช้จำนวนมากในราคาย่อมเยา" แม็กนัสแนะนำ

"แต่ใครจะบ้าพอที่จะตีพิมพ์บทความในเด็กนักเรียนปี 1?" สเนปถาม

ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงจากด้านข้าง "โอ้ ที่รัก ไม่เป็นไร ลองใหม่อีกครั้ง เธอทำได้"

ใบหน้าของแม็กนัสยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ "ฉันคิดว่าฉันเจอคนของเราแล้ว มาคุยกับเขาในตอนชุมนุมสโมสรซลักเย็นนี้กันเถอะ"

แม็กนัสรู้ว่าสถานการณ์ของสเนปนั้นยากเย็นเพียงใด เห็นได้ชัดว่าเงินสามารถแก้ปัญหามากมายของเขาได้

แม้แม็กนัสจะยังเด็ก แต่ก็เคยอ่านบรรทัดที่ว่า "เงินไม่สามารถซื้อความสุขให้คุณได้" แต่เขามีความคิดที่แตกต่างออกไป

~ซื้อความสุขให้คุณไม่ได้แน่นอน แต่มันซื้อสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุขได้~

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา