ตอนที่ 28 ปลาแห่งชีวิต

“ระบบ ฉันสามารถฝึกอย่างอื่นนอกจากพวกสัตว์ได้ไหม?”

มู่เหลียงยังจำได้ว่าระบบได้ระบุไว้ว่าสิ่งที่ฝึกได้คือสัตว์อสูรและสิ่งมีชีวิต ซึ่งพืชผักก็อยู่ในหมวดนั้น

-สามารถฝึกฝนได้-

“บ้าไปแล้ว!! จริงหรอเนี้ย งั้นก็มาลองกัน”

มู่เหลียงมองไปยังพืชที่ไม่รู้จักและดูเหี่ยวเฉาและใกล้จะตายแล้วสองสามต้น

“แต่ก่อนอื่น….เราต้องหาสิ่งที่จะช่วยให้ฝึกพวกมันได้ก่อน”

มู่เหลียงลดความสนใจพืชผักพวกนี้ และตามหาผลึกสัตว์อสูรแทน

เวลานี้หากกิ้งก่าสามสีและแมงมุมผีแดงถูกเพิ่มระดับอีกครั้ง มันจะช่วยเขาได้หลายอย่าง

มู่เหลียงมองไปรอบๆ และเห็นว่ามันมีอีกห้องหนึ่งที่ประตูปิดอยู่

แอ๊ด…..

เพียงแค่ผลักเบาๆ ประตูก็เปิดออกทันที

“ขอให้มีของดีๆ ในนี้ด้วยเถอะ”

มู่เหลียงย่องเข้าไปในห้อง อย่างระมัดระวัง

เขาเห็นเตียงขนาดใหญ่ และเขาก็มั่นใจได้ทันทีว่านี้น่าจะเป็นเตียงของหัวหน้ากลุ่มเคราโลหิต

มู่เหลียงลื้อลิ้นชักข้างเตียงนอน เห็นเจอเข้ากับถุงผ้าที่โป่งพองผิดปกติ และเมื่อเปิดมันออกมาข้างในนั้นเต็มไปด้วยผลึกสัตว์อสูร

มู่เหลียงถึงกับหุบยิ้มไม่ได้ และพูดออกมาเบาๆ

“หัวหน้าโจรคงจะมั่นใจมากๆ  ถึงกับเก็บของแบบนี้ไว้ใกล้ตัว”

ไม่แปลกที่เซียฮูผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มเคราโลหิตที่มีนิสัยหวาดระแวงจะมั่นใจเก็บของล้ำค่าไว้กับตัวโดยไม่ซ่อน

นั้นเพราะคงไม่มีใครกล้าลองดีเข้ามาในห้องนอนเขาเด็ดขาด

มู่เหลียงลองสอดมือเข้าไปในถุงผ้า และพูดอย่างมีความสุข

“ระบบทำการดูดซับผลึกทั้งหมด”

-ทำการเปลี่ยนผลึกอสูรเป็นแต้มฝึกฝน ได้รับแต้มฝึกฝน 3,866 แต้ม-

“บ้าเอ๊ย!! นี้มันหนูตกถังข้าวสารชัดๆ”

มู่เหลียงเปิดหน้าสถานะดูและเห็นแต้มฝึกฝนที่มากถึง 3,800 แต้มกับตา ทำให้มุมปากของเขายกสูงขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

ด้วยแต้มมากขนาดนี้ เขาสามารถที่จะเพิ่มระดับสัตว์อสูรฝึกเลี้ยงของเขาได้ตามเป้าหมาย

มู่เหลียงสติหลุดไปกับความสุขอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะสงบสติอารมณ์ลง และค้นของในห้องอีกครั้ง

เขาเจอกล่องที่อยู่ข้างเตียงและในนั้นมีเมล็ดพืชและเพชรพลอยจำนวนหนึ่ง

“นี้ก็อีกหนึ่งเรื่องที่ไม่คาดฝันอีกแล้ว”

ข้างในกล่องมีเมล็ดพืชอยู่ 7 ถึง 8 ชนิด และถูกเก็บอยู่ในถุงอย่างดี

มู่เหลียงเอาเม็ดพืชใส่กระเป๋าไปทันที และเอาอีกอย่างกลับไปด้วย

“พวกผลึกอัญมณีพวกนี้ เก็บเอาไปให้มินโฮดีกว่า”

มู่เหลียงเก็บเพชรพลอยอัญมณีไปด้วย ก่อนที่จะมองไปยังทางตู้เสื้อผ้า

ในตู้เสื้อผ้านั้นนอกจากเสื้อผ้าแล้วยังมีผ้าดิบที่เป็นม้วนอีกด้วย

“คนที่โลกนี้เป็นอะไรกัน…ชอบเก็บผ้าดิบม้วนไว้ในตู้?”

มู่เหลียงบ่นอย่างสงสัย

เขาจัดการทุกอย่างไม่ช้าและไม่เร็วเกินไป จนในที่สุดเขาก็ขนเสื้อผ้าทั้งหมดออกมาวางไว้นอกตู้

มีม้วนผ้ารวม 50 ม้วนและมี 8 สี

“พวกเขาคงชอบเก็บผ้าพวกนี้ไว้จริงๆ และไม่คิดจะใช้มันทำชุดสวมใส่”

มู่เหลียงถึงกับแสดงสีหน้าสงสัย และบ่นออกมาอย่างหนักใจ

“สงสัยฉันต้องสอนวิธีการแต่งตัวให้พวกเขาหน่อยแล้วมั้ง?”

นอกจากม้วนผ้าแล้ว ยังมีอาวุธอีกเป็นโหล ทั้งดาบ ทั้งหอก

“เอาอาวุธพวกนี้กลับไปด้วย เดี๋ยวฉันจะหลอมพวกมันขึ้นมาใหม่”

มู่เหลียงมัดทุกอย่างเข้าด้วยกัน แล้วเขาก็ยังค้นของในห้องต่อไป

จนเขาเจอกับผนังห้องที่ดูผิดสังเกตอย่างชัดเจน

ปึง ปึง ปัง….

เสียงมันดูกลวงราวกับไม่ใช่กำแพงเดียวกัน

“ดูเหมือนว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่อีก”

มู่เหลียงห่างคิ้วยกสูงขึ้น ก่อนที่เขาจะหาทางเปิดช่องทางลับนี้ได้

ข้างหลังผนังนั้นมีอีกห้องอยู่ ในนั้นเต็มไปด้วยหนังสือ และชั้นวางของรวมไปถึงโต๊ะเก้าอี้ จัดเรียงอย่างเรียบง่าย

มู่เหลียงเดินเข้าไป และพบว่าที่บนโต๊ะมีหนังสัตว์วางอยู่

เมื่อลองผลิกหนังแผ่นนั้นดูแล้วพบว่ามันคือบันทึกที่เกี่ยวกับพืชพันธ์ต่างๆ

“นี่มันม้วนบันทึกงั้นหรอ?”

เมื่อมู่เหลียงเห็นว่านอกจากรูปแล้วยังมีข้อความตัวอักษรเขียนอยู่ด้วย มู่เหลียงอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ

“มันดูเหมือนสัญลักษณ์อะไรสักอย่าง”

เขามองไปรอบๆ ก็มีหนังสัตว์แบบนี้อีกหลายแผ่น เขาหยิบพวกมันขึ้นมาดู และพบว่ามันถูกเขียนด้วยตัวอักษรเหมือนกัน และมีรูปวาดของสัตว์และพืชพันธ์ต่างๆ และดูเหมือนบางแผ่นจะเป็นขั้นตอนการทำหรือผสมอะไรสักอย่าง

“ม้วนบันทึกพวกนี้ อักษรของมันเหมือนภาษาอียิบต์โบราณเลย โลกนี้มันยุคสมัยไหนกัน”

“แล้วไหนจะกะหล่ำปลีกับมะเขือเทศอีก”

“ตกลงนี้มันใช่โลกคู่ขนานกับโลกของเราจริงๆ รึป่าว”

“พอๆ หยุดคิดก่อน เอาพวกมันกลับไปด้วยเพื่อจะได้ศึกษามัน”

มู่เหลียงส่ายหัวและสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป และเก็บม้วนบันทึกทั้งหมดลงกระเป๋า

อย่างน้อยเขาก็ถือว่าการมาในห้องนี้ก็ได้กำไร เขาได้บันทึกและรู้ว่าโลกนี้มีตัวอักษรเขียน

มู่เหลียงมองไปรอบๆ ห้อง แต่เขาไม่พบของน่าสนใจอีกแล้ว เขาจึงออกจากห้องนี้ไปและกลับไปที่ห้องนอน

และไปยังอีกห้องที่ดูมืดๆ

ในห้องนอนนี้เชื่อมกับอีกสามห้อง ห้องแรกคือห้องที่มีม้วนบันทึก อีกห้องคือห้องมืด และอีกห้องที่ดูปกติ

ที่เรียกห้องมืดเพราะมันอยู่ในมุมมืดของห้องนอน ซึ่งยากมากที่จะมองเห็นในเวลากลางคืน

แอ๊ด

ประตูนั้นไม่ได้ล็อคเช่นเดิม ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเซียฮูนั้นมั่นใจขนาดไหนว่าจะไม่มีใครเข้ามาในห้องของเขา

“นี้มันเหมือนห้องเก็บของเลย”

ในห้องนี้เหมือนกับห้องเก็บอะไรสักอย่าง -ในนี้มีถังไม้ขนาดใหญ่เต็มไปหมด -หลายร้อยถัง

เมื่อลองเขย่าดูมู่เหลียงรู้ได้ทันทีว่าในถังพวกนี้คือน้ำ

ที่กลางห้องมีถังไม้ขนาดใหญ่อีกถังที่สูงถึง 1.5 เมตร โดยที่ถังอื่นๆ สูงแค่เมตรเดียว

“ถังใหญ่นี้ก็เก็บน้ำเหมือนกันสินะ”

มู่เหลียงก้าวไปข้างๆ และเห็นว่าบนถังนั้นมีหินหลายก้อนทับฝาถังอยู่

เขายกหินออก แต่มู่เหลียงยังไม่เปิดฝาทันที เพราะเห็นว่าจุดที่หินทับนั้นมีรอยแตกอยู่

ซูม!!

ทันใดน้ำก็พุ่งออกมาจากรอยแตกนั้น พร้อมกับวัตถุใสๆ

“อะไรวะ!”

มู่เหลียงด้วยความตกใจจึงยิงใยใส่วัตถุที่พุ่งออกมา

ตุบ

และดูเหมือนว่าสิ่งนั้นมันจะดิ้นไปมาราวกับจะเอาตัวรอด

“มันคงไม่ใช่ปลาอัญมณีที่คนในชุดคลุมนั้นพูดถึงหรอกนะ”

มู่เหลียงตรวจสอบดูมันอย่างถี่ถ้วน และเห็นว่าสิ่งที่ติดอยู่ในใยแมงมุมนั้นใสราวกับแก้ว

และใช่…มันมีรูปร่างเหมือนปลา แต่ดูเปื้อนดินเล็กน้อยตอนนี้

ปลาอัญมณี คือชื่อของมัน ปลาตัวนี้ตัวใสเหมือนอัญมณี และมีก้างที่เป็นสีดำใส

“ปลานี้มันสวยจริงๆ ไม่รู้เลยว่ารสชาติของมันจะเป็นยังไง”

มู่เหลียงมองดูปลาตัวนี้ราวกับงานศิลปะชิ้นหนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะคิดถึงรสชาติของมัน

และดูเหมือนว่าเจ้าปลาอัญมณีจะรับรู้ได้ถึงภัยอันตราย มันเลยยิ่งดิ้นหนักขึ้น ก่อนที่จะมีก้อนมวลน้ำก่อตัวขึ้นรอบตัวปลาอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียวก็มีลูกบอลน้ำขนาดเท่าฟุตบอล โดยมีปลาอัญมณีอยู่ข้างใน

“.....”

มู่เหลียงจ้องมองด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าเมื่อปลาอัญมณีมันรู้สึกไม่ปลอดภัยมันจะสร้างมวลน้ำขึ้นมาครอบตัวมันไว้ทันที

และน้ำพวกนั้นไม่ได้ตกลงตามแรงโน้มถ่วงอีกด้วย

“ปลาอัญมณี…หรือว่ามันคือแหล่งน้ำของกลุ่มเคราโลหิต?!”

มู่เหลียงกระพริบตาหลายครั้งด้วยความประหลาดใจ เขาดึงบอลน้ำที่มีปลาอัญมณีเข้ามาหาตัว และลองเขย่าไปมา น้ำก็ไม่แตกออก มีเพียงหยดน้ำไม่กี่หยดที่ตกลงมาเท่านั้น

เขาได้ยัดปลาอัญมณีลงไปในถังใบเล็ก และเอาแขนหนีบถังนั้นไว้

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์ถึงมอบเงินรางวัลมหาศาลให้กับการขโมยปลาอัญมณี

ในโลกที่ไม่เหลืออะไรเช่นนี้ น้ำนั้นถือเป็นของล้ำค่าอย่างมาก ทำให้ปลาอัญมณีกลายเป็นสมบัติอย่างไม่ต้องสงสัย

ปลาตัวนี้ไม่ต่างจากปลาผู้มอบชีวิต