บทที่ 48 ความหวังแห่งวัตถุพิศวง

สำหรับต้นหลิวใหญ่แห่งหมู่บ้านฉางโซ่ว ต่อให้ตายเฉินเยี่ยก็ไม่มีวันลืม

ไม่มีไฟฉาย อยู่ในโครงหลังคามืดมิด แม้แต่แสงจันทร์สีเลือดยังส่องเข้ามาไม่ถึง

เฉินเยี่ยเพียงแค่ยื่นมือไปสัมผัส ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือกิ่งหลิวจากต้นหลิวใหญ่แห่งหมู่บ้านฉางโซ่ว

นึกออกแล้ว

ตอนหนีออกมาจากหมู่บ้านฉางโซ่ว มีกิ่งหลิวพันข้อเท้าพยายามจะลากเขาลงสู่ความมืด โชคดีที่มีมีดพร้าชุบเลือดสุนัขดำฟันจนขาด

น่าจะเป็นตอนนั้นแหละที่กิ่งหลิวส่วนนี้ติดข้อเท้าตามออกมาจากหมู่บ้านฉางโซ่วจนถึงตอนนี้

เฉินเยี่ยกำลังจะโยนกิ่งหลิวทิ้งนอกรถ แต่จู่ๆ ก็ชะงัก

นี่มันกิ่งหลิวของต้นหลิวใหญ่เชียวนะ!

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ กิ่งหลิวนี้ยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งตัดมาจากต้น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มของใบหลิว

ความคิดที่ห้ามไม่อยู่ผุดขึ้นมา

เฉินเยี่ยหยิบหน้าไม้ออกมาจากเอว ลูบคลำสายหน้าไม้

การต่อสู้หนักหน่วงที่หมู่บ้านฉางโซ่ว ทำให้สายหน้าไม้สึกหรออย่างหนัก คาดว่าใช้ได้อีกไม่กี่ครั้ง สายคงขาดผึง

ถ้าไม่มีหน้าไม้ พลังการต่อสู้ของเขาคงลดฮวบ

ไม่รู้ว่ากิ่งหลิวนี้จะเอามาแทนสายหน้าไม้ได้ไหม? เพื่อสร้างวัตถุพิศวง?

วิทยุแอบฟังของหัวหน้าฉู่ทำให้เฉินเยี่ยประทับใจมาก

ถ้ามีหน้าไม้วัตถุพิศวง พลังการต่อสู้ของเขาคงเพิ่มขึ้นมหาศาล

คิดได้ก็ทำเลย

เฉินเยี่ยวางกิ่งหลิวกับหน้าไม้ไว้ด้วยกัน นอนหงายในความมืด หน้าจอระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า

"ระบบ สามารถผสานกิ่งหลิวกับหน้าไม้เพื่ออัปเกรดได้ไหม?"

ระบบตอบกลับมาว่าได้ทันที

เฉินเยี่ยดีใจ

"การผสานกิ่งหลิวกับหน้าไม้ จะสามารถอัปเกรดเป็นวัตถุพิศวงได้หรือไม่?"

ระบบตอบกลับมาว่าได้เช่นกัน

พอได้รับคำตอบ ตาขวาของเฉินเยี่ยก็เป็นประกาย แม้แต่ตาซ้ายที่กลายสภาพไปแล้วก็ยังทอประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น

เฉินเยี่ยไม่ลังเล กดตกลงอัปเกรดทันที

นั่นมันวัตถุพิศวงเชียวนะ!

ตามที่นาน่าและฉู่เช่อบอก วัตถุพิศวงทุกชิ้นมีความสามารถเฉพาะตัว

ไม่รู้ว่ากิ่งหลิวกับหน้าไม้ผสานกันจะได้วัตถุพิศวงแบบไหน

คิดว่าลำดับคงไม่สูงนัก

เพราะกิ่งหลิวก็เป็นแค่ส่วนเล็กๆ ที่ไม่มีความสำคัญของต้นหลิวใหญ่

ต่อให้เป็นวัตถุพิศวงที่อยู่นอกทำเนียบหมื่นอันดับแรก เฉินเยี่ยก็ไม่รังเกียจ

ขอแค่เป็นวัตถุพิศวงก็พอ

แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เฉินเยี่ยหดหู่

[การอัปเกรดหน้าไม้ต้องใช้แต้มสังหาร 5,000 แต้ม แต้มสังหารไม่เพียงพอ!]

[ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป สะสมแต้มสังหารให้มากขึ้น!]

คำแจ้งเตือนเย็นชาจากระบบเหมือนน้ำเย็นสาดโครมใส่หน้า

เจ็ดพันกว่าแต้ม ผ่านการอัปเกรดมาหลายอย่าง

ตอนนี้เหลือแค่สี่พันนิดๆ

ไม่พอจริงๆ!

......

ความหนาวเย็นของค่ำคืนในทะเลทรายเกินกว่าที่เฉินเยี่ยคาดไว้มาก

อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

กลางดึก เฉินเยี่ยถึงกับสะดุ้งตื่นเพราะความหนาว

ขนาดร่างกายเขาได้รับการเสริมแกร่งแล้ว ยังรู้สึกหนาวขนาดนี้

เฉินเยี่ยค้นเสื้อผ้าที่หนาที่สุดออกมาใส่ทับกันหลายชั้น ถึงพอจะอุ่นขึ้นบ้าง

ต้องยอมรับว่าความแตกต่างของอุณหภูมิหลังวันสิ้นโลกมันสุดโต่งเกินไปแล้ว

โชคดีที่เมื่อวานอัปเกรดหลังคารถไปแล้ว ถ้าต้องนอนตากน้ำค้างกลางแจ้ง คงหนาวตายแน่

พอถึงตอนเช้า อุณหภูมิก็กลับมาสูงขึ้นอีกครั้ง

ตอนตื่นนอน อุณหภูมิกำลังสบาย ใส่เสื้อแขนยาวตัวเดียวก็เอาอยู่

พระจันทร์สีเลือดลับขอบฟ้าไปแล้ว

ดวงอาทิตย์ร้อนแรงโผล่พ้นขอบฟ้า แสงสีทองย้อมทะเลทรายให้กลายเป็นสีทองอีกครั้ง

เกล็ดน้ำแข็งเมื่อคืนละลายหายไปอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า

ในค่ายเริ่มมีผู้คนเคลื่อนไหว

ผู้รอดชีวิตบางคนหน้าตามอมแมมมุดออกมาจากรถบัส กำลังค้นหาอาหารเช้าจากเสบียงของตัวเอง

เต็นท์รอบๆ ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว

ผู้รอดชีวิตที่นอนเต็นท์เมื่อคืน คือพวกที่มีมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเอง

คนกลุ่มนี้ไม่ได้เข้าร่วมทีมรถบัส เลือกที่จะใช้ชีวิตด้วยตัวเอง

การเข้าร่วมทีมรถบัสมีข้อดี

การใช้ชีวิตด้วยตัวเองก็มีข้อดี

อย่างน้อยก็จัดการเสบียงของตัวเองได้ทั้งหมด

ถ้าเข้าร่วมทีมรถบัส เสบียงทั้งหมดต้องส่งให้เหล่าหลี่จัดสรรปันส่วน

หญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบอัดมุดออกมาจากรถไฟฟ้าจิ๋ว ตามด้วยตาแก่ผอมแห้ง

ตาแก่ยิ้มร่า ยื่นช็อกโกแลตให้หญิงคนนั้น พลางขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย สีหน้าหื่นกามสุดขีด

หญิงคนนั้นค้อนขวับใส่ตาแก่ แล้วเดินบิดสะโพกจากไป

สองพี่น้องตระกูลโจวมุดออกมาจากรถด้วยใบหน้างัวเงีย

อุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเมื่อคืนเล่นเอาสองพี่น้องตั้งตัวไม่ติด

โชคดีที่เตรียมตัวมาดี เอาเสื้อขนเป็ดที่หาได้มาก่อนหน้านี้มาใส่ ถึงรอดตายมาได้

"ฮัดชิ้ว!~~~ พี่ เมื่อคืนหนาวชะมัด ดีนะที่มีเสื้อขนเป็ด!"

โจวเสี่ยวเสี่ยวนึกถึงตอนที่หนาวสั่นเมื่อคืน ก็อดขนลุกไม่ได้

ตั้งแต่ถูกคนอื่นจับได้เมื่อหลายวันก่อน โจวเสี่ยวเสี่ยวก็เลิกปลอมตัวเป็นชาย

หมวกที่ใส่ประจำถูกถอดออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยเก๋ ผมสั้นประบ่าดูน่ารักและปราดเปรียว

เสื้อผ้าก็เปลี่ยนเป็นชุดผู้หญิง ภายใต้แสงแดดสีทองยามเช้า เธอดูเปล่งประกายไม่แพ้พี่สาวที่สวยสง่าเลย

มิน่าล่ะ วงการบันเทิงถึงมีคำกล่าวว่า "ทั้งวงการกำลังรอเธอเดบิวต์"

โจวหลานรวบผมยาวไปด้านหลัง หางตายังมีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่

"เมื่อก่อนตอนมาถ่ายหนังที่เหยียนโจว พี่ก็รู้ว่าที่นี่กลางวันกลางคืนอุณหภูมิต่างกันมาก แต่ต่างกันขนาดนี้มันผิดปกติ"

"เสี่ยวเสี่ยว คราวหน้าหาเสบียง หาเสื้อผ้ากันหนาวมาเยอะๆ หน่อย"

"รู้แล้วน่า พี่!"

"พี่ ปากฉันเหม็นอะ ฉันจะแปรงฟัน!"

"ไม่ได้นะ เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันวันสิ้นโลก แถมยังอยู่ในทะเลทราย เธอจะล้างผลาญไปถึงไหน?"

โจวหลานถลึงตาใส่น้องสาว

แต่สุดท้ายก็ทนลูกอ้อนของน้องสาวไม่ไหว สองพี่น้องแอบไปหามุมลับตาคน ใช้น้ำครึ่งแก้วแบ่งกันแปรงฟัน

นักศึกษาหนุ่มเสี่ยวฟู่เพิ่งลงมาจากรถบัส เห็นภาพบาดตานี้เข้า หัวใจเต้นแรง รีบหันหน้าหนี

รถบัสโคลงเคลงไปมา ร่างใหญ่ยักษ์เดินลงมาจากรถ ยืดเส้นยืดสายรับแสงแดดยามเช้า

"ฮาว~~~"

เจ้ายักษ์เถี่ยซือนั่นเอง

เจ้านี่หลับไปหนึ่งวันเต็มๆ บาดแผลบนตัวหายไปกว่าครึ่ง

ต้องยอมรับว่าร่างกายของเจ้านี่มันอึดเกินมนุษย์

ความหนาวเย็นเมื่อคืนสำหรับเถี่ยซือผู้มีร่างกายแข็งแกร่ง ไม่ระคายผิวเลยสักนิด

เฉินเยี่ยต้องขุดเสื้อผ้าทั้งหมดมาใส่กันหนาว

แต่เจ้านี่นอนใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นในรถ ผ้าห่มก็ไม่ห่ม

สำหรับสิงห์อมควันอย่างเฉินเยี่ย ตื่นเช้ามาสิ่งแรกที่ทำคือจุดบุหรี่จงฮวาสูบ นิโคตินช่วยขับไล่ความง่วงงุน ทำให้สดชื่นขึ้นทันตา

ส่วนเรื่องแปรงฟันล้างหน้า เลิกคิดไปได้เลย

ตอนนี้น้ำมีค่ากว่าทองคำ

"เฮ้ย อาเยี่ย ตาแกเป็นอะไร!"

เถี่ยซือเห็นเฉินเยี่ย สิ่งแรกที่สะดุดตาคือนัยน์ตาข้างซ้ายสีขาวขุ่นของเฉินเยี่ย

ข้างหนึ่งดำ ข้างหนึ่งขาว ทำให้เฉินเยี่ยดูลึกลับน่ากลัวขึ้น

"ไม่มีอะไร เมื่อคืนเพิ่งตื่นรู้พลังลำดับที่สอง!"

เรื่องตื่นรู้พลังลำดับ เฉินเยี่ยไม่ได้คิดจะปิดบังคนในขบวนรถ

อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน

คนในขบวนรถมีแค่ไม่กี่สิบคน จะปิดยังไงก็ปิดไม่มิด

เฉินเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ

อีกอย่าง การเปิดเผยว่ามีพลังลำดับที่สอง จะช่วยให้ได้เปรียบตอนแบ่งเสบียงในอนาคตด้วย

"แก... ตื่นรู้พลังลำดับที่สอง?"

เถี่ยซืออ้าปากค้างมองเฉินเยี่ย สีหน้าตกตะลึงสุดขีด