บทที่ 20 วิทยุแอบฟัง

เฉินเยี่ยบ่นพึมพำในใจ

วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มได้ไม่กี่เดือน วัตถุวิเศษตรงหน้ากลับมีหมายเลขลำดับไปถึงพันกว่าแล้ว

ใครเป็นคนจัดอันดับหมายเลขพวกนี้?

อีกอย่าง ยัยหนูนาน่าคนนี้ดูแล้วอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดเอง ทำไมถึงรู้เรื่องพวกนี้เยอะจัง

ยังไม่ทันที่เฉินเยี่ยจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ฉู่เช่อก็เงยหน้าขึ้น แววตาแฝงความตึงเครียดเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เอาล่ะ!"

"ซ่า... ซ่า..."

"ยินดีต้อนรับสู่คลื่นวิทยุขบวนรถยุติธรรม ขณะนี้เวลา 2 ทุ่ม 35 นาที ของวันที่ 5 พฤศจิกายน ปี 2030"

ขบวนรถยุติธรรม?

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเยี่ยได้ยินชื่อขบวนรถ

"ตามรายงานของผู้สื่อข่าวสถานีเรา อีกสิบกิโลเมตรข้างหน้าคือหมู่บ้านฉางโซ่ว!"

"หมู่บ้านฉางโซ่วเป็นหมู่บ้านที่ไม่มีชื่อเสียงของประเทศเรา ทั่วประเทศมีหมู่บ้านที่ชื่อฉางโซ่วอยู่สิบเจ็ดแห่ง ดังนั้นจึงไม่เป็นที่รู้จัก"

"สาเหตุที่หมู่บ้านฉางโซ่วได้ชื่อว่าหมู่บ้านฉางโซ่ว เพราะในหมู่บ้านมีผู้เฒ่าคนหนึ่งอายุยืนถึง 127 ปีถึงได้เสียชีวิต จึงถูกเรียกว่าหมู่บ้านฉางโซ่ว"

"..."

หลังจากเสียงซ่าของคลื่นไฟฟ้าดังขึ้น วัตถุพิศวงที่ถูกเรียกว่าวิทยุแอบฟังเครื่องนี้ ก็เริ่มแนะนำข้อมูลของหมู่บ้านฉางโซ่ว

ข้อมูลนี้นับว่าเป็นความจริง

หมู่บ้านฉางโซ่วแห่งนี้ไม่มีชื่อเสียงอะไรจริงๆ ถ้าเป็นหมู่บ้านที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ

ลำพังขบวนรถที่มีกำลังคนแค่หยิบมือในตอนนี้ คงไม่กล้าใช้หมู่บ้านฉางโซ่วเป็นจุดเสบียงแน่

เสียงจากวิทยุฟังดูเหมือนมีนักจัดรายการวิทยุจริงๆ กำลังแนะนำสถานการณ์ของหมู่บ้านฉางโซ่วให้ทุกคนฟัง

เฉินเยี่ยนั่งฟังอย่างเงียบๆ ในใจก็รู้สึกตื่นตะลึงเล็กน้อย

เมืองล่มสลาย เมืองส่วนใหญ่กลายเป็นเขตหวงห้ามของมนุษย์ อย่าว่าแต่วิทยุเลย ตอนนี้แม้แต่โทรศัพท์มือถือก็ยังไม่มีสัญญาณ

มิน่าวิทยุเครื่องนี้ถึงถูกเรียกว่าวัตถุพิศวง

แค่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเรียกว่า "วิทยุแอบฟัง"?

"จากการสืบข่าวของผู้สื่อข่าวสถานีเรา หมู่บ้านฉางโซ่วมีประชากร 357 คน 112 ครัวเรือน กินพื้นที่ประมาณ 2,000 ไร่"

"สามเดือนก่อน หมู่บ้านฉางโซ่วเกิดเหตุการณ์สิ่งลี้ลับระบาด ทุกคนเสียชีวิตหมด หมู่บ้านฉางโซ่วไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว!"

ได้ยินเสียงเย็นชาดังออกมาจากวิทยุ

ทุกคนต่างเงียบกริบ

หมู่บ้านที่มีประชากรกว่าสามร้อยคน กลับไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

ไม่มีใครพูดอะไร

ตอนนี้ทั่วโลกมีหมู่บ้านแบบนี้เยอะจนนับไม่ถ้วน

อย่างเช่นเซี่ยงไฮ้ มหานครที่มีประชากรกว่าสิบล้านคน คนที่รอดชีวิตมาได้เกรงว่าจะไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์

เฉินเยี่ยเข้าใจแล้วว่าทำไมหัวหน้าฉู่ถึงเอาวิทยุแอบฟังเครื่องนี้ออกมา

ดูท่าวัตถุพิศวงหมายเลข 01257 ชิ้นนี้จะมีประโยชน์ในการรวบรวมข้อมูล

และก็เป็นไปตามคาด เนื้อหาที่วิทยุพูดต่อมาทำให้ทุกคนในที่นั้นหูผึ่ง

"ซ่า... ซ่า... ปัจจุบันหมู่บ้านฉางโซ่วมีเสบียงค่อนข้างสมบูรณ์ โดยเฉพาะร้านขายของชำขนาดเล็กใต้ต้นหลิวใหญ่กลางหมู่บ้าน มีเสบียงเพียงพอ สามารถเน้นรวบรวมได้ที่นั่น"

"ในห้องใต้ดินบ้านผู้ใหญ่บ้านยังมีเสบียงสำรองอีกจำนวนมาก สามารถรวบรวมเป็นเป้าหมายรอง"

"ในบ้านชาวบ้านแต่ละหลังก็มีเสบียงสำรองอยู่บางส่วน"

"ปากทางเข้าหมู่บ้านมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ น้ำในบ่อไม่ปนเปื้อน สามารถดื่มได้"

"ปัจจุบันหมู่บ้าน... ซ่า... ซ่า..."

พอพูดมาถึงตรงนี้ วิทยุเหมือนจะถูกคลื่นรบกวนบางอย่าง ลำโพงจึงส่งเสียงซ่าๆ ออกมา

แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ

"ในหมู่บ้านมีสิ่งลี้ลับมากกว่าร้อยตน ประเมินจากความแข็งแกร่งของขบวนรถในปัจจุบัน ระดับความอันตรายของหมู่บ้านฉางโซ่วคือระดับ SSS"

"..."

หลังจากฟังข้อมูลจากวิทยุจบ ทุกคนก็พอจะเห็นภาพคร่าวๆ ของหมู่บ้านฉางโซ่ว

ถ้าไม่มีข้อมูลจากวิทยุแอบฟัง แล้วทุกคนบุ่มบ่ามเข้าไปในหมู่บ้านฉางโซ่ว คงเสียเวลาไปไม่น้อย

การเสียเวลาในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ ก็เท่ากับเป็นการเอาชีวิตไปทิ้ง

เพียงแต่ ตลอดเวลาที่วิทยุแอบฟังกำลังรายงาน สีหน้าของฉู่เช่อทำให้เฉินเยี่ยรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

หัวหน้าฉู่จ้องเขม็งไปที่วิทยุ ท่าทางดูตึงเครียด

ราวกับวิทยุเครื่องนี้จะกลายร่างเป็นสิ่งลี้ลับในวินาทีถัดไป

เมื่อวิทยุรายงานจบ

หัวหน้าทีมฉู่เช่อถึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ฉู่เช่อหันมาพูดกับเฉินเยี่ยว่า "เฉินเยี่ย ปฏิบัติการหมู่บ้านฉางโซ่วครั้งนี้ นายจะไปกับพวกเรา หรือจะแยกไปทำภารกิจเดี่ยว?"

เฉินเยี่ยตอบแบบไม่ต้องคิดเลยว่าจะไปพร้อมกับทุกคน

ตอนนี้เฉินเยี่ยยังเป็นแค่ผู้มีพลังลำดับกำมะลอ แถมยังเป็นสายสนับสนุน การแยกไปลุยเดี่ยวก็เท่ากับไปหาที่ตาย

โชคดีที่เมืองซิ่งฮวาคราวที่แล้วคงไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง

"ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เสบียงจากปฏิบัติการครั้งนี้ฉันขอสามส่วน นาน่าสามส่วน เถี่ยซือกับเฉินเยี่ยคนละสองส่วน เป็นไง?"

สาเหตุที่แบ่งแบบนี้ หลักๆ เป็นเพราะบทบาทของฉู่เช่อที่ขาดไม่ได้ ถ้าไม่มีเขา คนทั้งขบวนรถคงตายกันหมดแล้ว อย่าว่าแต่จะหาจุดเสบียงเลย

ส่วนทำไมแม่นางเซียนกระบี่นาน่าถึงได้สามส่วน

เฉินเยี่ยถึงเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า นาน่าเป็นถึงมือกระบี่ลำดับเซียนกระบี่ขั้น 2 ขอบเขตเบิกคม

พลังต่อสู้แข็งแกร่งกว่าเถี่ยซือเสียอีก

ส่วนทำไมเฉินเยี่ยถึงได้สองส่วน นั่นเพราะความสามารถลำดับช่างกลของเฉินเยี่ย ก็เป็นสิ่งที่ขบวนรถขาดไม่ได้เช่นกัน

เฉินเยี่ยย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง

เริ่มวางแผนตามข้อมูลที่ได้จากวิทยุแอบฟัง

เมื่อไปถึงหมู่บ้านฉางโซ่ว ฉู่เช่อย่อมไม่ออกปฏิบัติการ ภารกิจของเขาจบลงแล้ว

คนที่จะลงมือปฏิบัติการจริงคือเฉินเยี่ย นาน่า และเถี่ยซือ

ถึงตอนนั้นจะไปที่ร้านขายของชำเล็กๆ ใต้ต้นหลิวใหญ่กลางหมู่บ้านฉางโซ่วก่อน เสร็จแล้วค่อยไปที่ห้องใต้ดินบ้านผู้ใหญ่บ้าน

ในขณะที่ทุกคนกำลังปรึกษากันจนเกือบจะได้ข้อสรุป

จู่ๆ เสียงที่คุ้นเคยของหัวหน้าฉู่ก็ดังออกมาจากวิทยุแอบฟัง

"เฮ้อ... นาน่า ยัยเด็กบ้านั่น หน้าตาก็ดูหมดจดดีหรอก แต่วันๆ ทำตัวเหมือนลิงทะโมน ไม่มีความเป็นกุลสตรี ถ้าเป็นก่อนวันสิ้นโลก คงไม่มีใครเอาแน่!"

"ยังมีเถี่ยซืออีก ไอ้ทึ่มนั่นไม่รู้สมองทำด้วยอะไร ถึงจะได้ยินมาว่าลำดับไททันต้องแลกด้วยสติปัญญาที่ลดลง แต่โง่ได้ขนาดนี้ ก็นับว่าเป็นของแปลก!"

"ส่วนไอ้คนที่เพิ่งเข้าร่วมใหม่นั่น นิสัยใจร้อน แถมยังดูมืดมนอีก! ไม่รู้ในหัววันๆ คิดอะไรอยู่!"

"หมอนี่ก่อนวันสิ้นโลกต้องไม่ใช่คนดีแน่!"

"ฉันยังเห็นกับตาว่าเขาตบคนแก่เตะเด็ก พระเจ้า ขบวนรถของฉันมีแต่ตัวประหลาดอะไรกันเนี่ย"

"ยังมีดาราหญิงโจวหลานอีกคน เมื่อก่อนดูในทีวีก็สวยดีหรอก ตัวจริงก็งั้นๆ!"

"..."

วินาทีนี้เฉินเยี่ยเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนหัวหน้าฉู่เอาวิทยุออกมา สีหน้าถึงได้ดูตึงเครียดขนาดนั้น

ที่แท้ก็มีสาเหตุนี่เอง

วิทยุแอบฟังเครื่องนี้ไม่ได้แค่แอบฟังเป้าหมายเพื่อรวบรวมข้อมูลเท่านั้น

แต่มันยังแอบฟังคำพูดของผู้ถือครองอีกด้วย

ไม่รู้หัวหน้าฉู่ไปพูดคำพวกนี้ตอนไหน

ผลก็คือถูกวิทยุแอบฟังอัดเสียงไว้

แล้วพอทุกคนกำลังผ่อนคลายที่สุด คนอยู่กันพร้อมหน้าที่สุด มันก็เล่นเสียงออกมาดื้อๆ

ในเต็นท์เงียบกริบ

จริงๆ แล้วตอนที่วิทยุแอบฟังเริ่มพูด

หัวหน้าฉู่ก็เอาเสื้อมาคลุมมันไว้แล้ว

ผลคือไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ฉู่เช่อมมองสีหน้าของทั้งสามคน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยตลอดเวลาปรากฏความกระอักกระอ่วนขึ้นเป็นครั้งแรก

เฉินเยี่ย: "..."

เดี๋ยวนะ หัวหน้าฉู่ว่าผมนิสัยใจร้อนและมืดมนเหรอ?

แถมยังหาว่าผมไม่ใช่คนดีอีก?

ใบหน้าของนาน่าดำทะมึน "หัวหน้า คุณนี่ดีจริงๆ ไม่มีความเป็นกุลสตรี คุณหมายถึงฉันงั้นสิ?"

เถี่ยซือทำหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยม "หัวหน้า ถึงลำดับไททันจะไม่ฉลาด แต่ก็ไม่ได้โง่นะ แล้วก็ไม่ใช่ของแปลกด้วย หัวหน้าว่าผมแบบนี้ หัวหน้าไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอครับ?"

มุมปากหัวหน้าฉู่กระตุก พอจะอ้าปากอธิบาย ก็เห็นแม่นางเซียนกระบี่ผู้ใจร้อนเริ่มชักกระบี่ออกมาแล้ว