ทาสแห่งเงา บทที่ 1209 ไม่มีทางรอด

บาปแห่งการปลอบประโลมคือเมมโมรี่ระดับทรานเซนเดนท์ และยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นหนึ่งเดียวที่มีอาคมเสริมความแข็งแกร่งของเนื้อดาบอีกด้วย

ทว่าทันทีที่เจ้าสัตว์ประหลาดตนนั้นคว้าจับหยกขาวเอาไว้ ซันนี่ก็สัมผัสได้ในทันทีว่ามันใกล้จะแตกหักเต็มทีแล้ว

เขากำลังวางแผนที่จะโจมตีต่อเนื่องโดยเสริมพลังให้กับดาบต้องสาปด้วยเงาทั้งห้าของเขา แต่กลับรู้สึกว่าหากทำเช่นนั้น ก็จะไม่มีดาบเหลือให้เขาได้เสริมพลังอีกต่อไป

ซันนี่สบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบสลายใบดาบหยกแล้วโซซัดโซเซถอยกลับไป

ในขณะเดียวกัน มาสเตอร์ซูก็เคลื่อนไหว และเซนต์ก็พลันกระเด็นปลิวไปด้านหลัง

นางกระแทกเข้ากับผนังห้องดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายก้อนหินสีดำจนแตกละเอียดและก่อให้เกิดเป็นหลุมลึก

ทรายสีขาวไหลทะลักออกมาจากรอยแตก ร่วงหล่นลงบนชุดเกราะที่แตกหักของนาง

เพียงชั่วพริบตาต่อมา เจ็ทก็ฟาดง้าวของเธอลงบนร่างของเจ้าสัตว์น่าสะพรึงกลัวตนนั้น

ใบมีดอันเลือนลางของมันพุ่งผ่านเนื้อหนังที่ตายแล้วของเจ้าสัตว์น่าสะอิดสะเอียนไปได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง ทะลวงตัดลึกลงไปถึงจิตวิญญาณของมัน...จากนั้น รอยร้าวสีดำราวกับตาข่ายก็พลันปรากฏขึ้นและแผ่ขยายไปทั่วเหล็กกล้าเสริมอาคม ก่อนที่มันจะระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน

โซลรีปเปอร์อเวคเคนด์ตระหนกถึงกับเสียหลักไปในทันใด

มือน้อยอันบอบบางของเซซานนั้นแหลมคมราวกับกรงเล็บปีศาจ มันฉีกกระชากผ่านลำคอของเจ้าสัตว์ประหลาดได้อย่างง่ายดาย

แต่เจ้าสัตว์ประหลาดตนนั้นยังคงยิ้มอยู่

บาดแผลบนหน้าอกของมันที่บาปแห่งการปลอบประโลมได้สร้างทิ้งไว้ บัดนี้ได้สมานตัวปิดสนิทไปแล้ว

รอยบาดลึกที่เกิดจากดาบของเซนต์ก็หายไปเช่นกัน

ขณะที่ซันนี่ เจ็ท และเซซานเฝ้ามองด้วยความหวาดผวา ลำคอที่แหลกเละของมาสเตอร์ซูก็เกิดระลอกคลื่นและสมานตัวจนหายดี โดยไม่เหลือแม้แต่รอยด่างพร้อยใดๆ หลงเหลือบนผิวของเขา

"น-นี่มันเรื่องอะไรกัน..."

น้ำเสียงของเซซานพลันแผ่วเบาลง

ในขณะเดียวกัน นางก็ได้ส่งข้อความทางจิตอันตึงเครียดมาหาซันนี่: [เราจะทำอย่างไรกันดี?]

เขาเป็นคนที่แจ้งให้นางทราบถึงธรรมชาติของผู้มาใหม่ ดังนั้นเซซานคงหวังว่าซันนี่จะรู้วิธีรับมือกับเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้

ทว่าเขาไม่รู้เลย เขารู้เพียงว่าการต่อสู้กับมันคือการฆ่าตัวตาย

ซันนี่ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เขาสลายร่างเซนต์ แล้วพุ่งถอยหลังพร้อมกับตะโกนสุดเสียงว่า: "วิ่ง!"

ในชั่วขณะต่อมา ลมหมุนของประกายไฟที่อบอวลอยู่เต็มห้องก็ควบแน่นรวมตัวกันจนกลายเป็นร่างมหึมาอันอุ้ยอ้ายน่าเกลียดน่ากลัว

มืออันราวกับสัตว์ร้ายข้างหนึ่งระเบิดพลังพุ่งออกมาข้างหน้า ปัดร่างมาสเตอร์ซูไปด้านข้างจนกระแทกเข้ากับผนังอย่างจัง

ไม่ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตนนั้นจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่มวลกายของมันยังคงเท่าเดิมกับศพที่มันสิงสู่

ดังนั้น แม้ว่าพลังของมันจะยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะมันได้

อย่างน้อยก็เพียงชั่วครู่

และนั่นคือสิ่งที่ร่างสะท้อนของเซนต์เขี้ยวสยองที่ซันนี่อัญเชิญมาควรจะซื้อเวลาให้พวกเขาได้

ร่างของอสูรกายสูงตระหง่านตนนั้นกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของห้องใต้ดิน ศีรษะของมันขูดขีดกับเพดาน

แขนข้างหนึ่งยื่นออกไปข้างหน้า กดร่างของเจ้าสัตว์น่าสะอิดสะเอียนให้จมลงไปในก้อนหินที่แตกร้าว ขณะที่แขนอีกข้างกำลังเหวี่ยงออกไปเพื่อโจมตีอย่างรุนแรง

...ทว่าซันนี่ก็สงสัยว่าร่างสะท้อนจะทำอะไรได้มากนัก

'เป็นบ้าอะไรวะ... ในที่สุดฉันก็ได้รับร่างสะท้อนของเซนต์ผู้ยิ่งใหญ่มาได้เชียวนะ เซนต์เลยนะโว้ย!'

'แต่กลับทำได้แค่ชะลอศัตรูไปชั่วครู่เท่านั้นเองรึ...'

ทะเลทรายฝันร้ายถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด และความมืดมิดนั้นหมายถึงความตาย

ทว่าการติดอยู่ในห้องใต้ดินเล็กๆ กับเจ้าสัตว์น่าสะพรึงกลัวตนนี้ก็หมายถึงความตายเช่นกัน

พวกเขาสามารถเลือกที่จะอยู่ต่อและพยายามต่อสู้ หรือหลบหนีและพยายามเอาชีวิตรอดในสนามรบโบราณ

ทั้งสองทางเลือกล้วนนำไปสู่ความตายอย่างเท่าเทียมกัน แต่อย่างน้อยทางเลือกหลังก็อาจจะช่วยยืดเวลาตายของพวกเขาออกไปได้อีกสองสามวินาที หรืออาจจะถึงหลายนาที

"เร็วเข้า!"

เจ็ทเป็นคนแรกที่กระโดดขึ้นไปเกาะขอบรอยแยกแคบๆ แล้วปีนเข้าไปในช่องคลานอันคับแคบ

ร่างของเธอหายลับไปจากสายตา และเซซานก็รีบตามไปทันที

ซันนี่ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาเคลื่อนผ่านเงาและปรากฏตัวขึ้นเหนือพื้นดิน ทันเวลาพอดีที่จะคว้ามือของเจ็ทและช่วยดึงนางขึ้นมาจากรอยแยก

เสียงคำรามของสมรภูมินิรันดร์ซึ่งเคยถูกกลบด้วยความหนาของหิน บัดนี้ได้โหมกระหน่ำเข้าใส่พวกเขาราวกับพายุ

เมื่อมองออกไปนอกซากปรักหักพัง ซันนี่ก็หน้าซีดเผือด

ภายใต้แสงดาวอันเลือนลาง กองทัพโครงกระดูกโบราณกำลังต่อสู้ห้ำหั่นกัน

ไม่มีผิวหนังหรือเนื้อหนังหลงเหลืออยู่บนกระดูกสีดำสนิทของพวกมัน... โครงกระดูกบางตนมีลักษณะคล้ายมนุษย์ บางตนเหมือนยักษ์ และบางตนก็ดูน่าเกลียดน่ากลัวและแปลกประหลาดเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้

ทว่าทุกตนล้วนแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึงกลัว

ช่างน่าประหลาดใจที่โลกใบนี้ยังไม่ถูกทำลายด้วยความบ้าคลั่งอันน่าสยดสยองของการต่อสู้ของพวกมัน

แล้วมนุษย์ผู้อ่อนแอจะเอาชีวิตรอดจากการปะทะอันเป็นมหาวิบัติเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?

'พวกเรา... พวกเราต้องฝ่า... นั่นไปงั้นรึ?'

เซซานซึ่งเพิ่งปีนขึ้นมาจากรอยแยกได้หยุดชะงัก จ้องมองภาพสงครามอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหน้า

ผิวสีเทาราวแพรไหมของนางพลันดูคล้ำลง

เจ็ทมองไปยังทะเลทรายที่อยู่นอกซากปรักหักพัง แล้วจึงมองกลับไปยังหลุมที่พวกเขาเพิ่งปีนออกมา

ในขณะนั้นเอง โครงสร้างทั้งหมดก็สั่นสะเทือนราวกับมีบางสิ่งกำลังดันก้อนหินสีดำจากเบื้องล่าง

และในวินาทีต่อมา...

มนตร์ซึมซาบกระซิบข้างหูของซันนี่: [ร่างสะท้อนของคุณถูกทำลายแล้ว]

เขาโซเซและกัดฟันแน่น

'แค่... แค่นี้เองน่ะหรือ?'

ซันนี่รู้ดีว่าร่างสะท้อนของเขี้ยวสยองไม่สามารถเอาชนะเจ้าสัตว์น่าสะพรึงกลัวตนนั้นได้ แต่กระนั้น... เขาก็ไม่คาดคิดว่ามันจะถูกทำลายลงในเวลาเพียงสองสามวินาที

เขาเพิ่งจะได้ร่างสะท้อนตนนั้นมาแท้ๆ และตอนนี้ มันก็หายไปแล้ว

ความน่าสะพรึงกลัวแบบไหนกันที่สวมร่างของมาสเตอร์ซูอยู่?

...ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม พวกเขาทั้งสามคนก็ไม่สามารถต่อกรกับมันได้

แม้ว่าเขี้ยวสยองตัวจริงจะอยู่ที่นี่ หรือแม้แต่เหล่าเซนต์ทั้งหมดจากตระกูลใหญ่จะมารวมตัวกัน ซันนี่ก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถหยุดยั้งเจ้าสัตว์น่าสะอิดสะเอียนตนนี้ได้

เขาอัญเชิญไนท์แมร์ออกมา แล้วตะโกนบอกเจ็ทและเซซานว่า: "ขึ้นมา!"

โซลรีปเปอร์จ้องมองเขาอยู่ชั่วครู่

"แต่... แต่ฉันยังขี่ม้าไม่เป็นเลยนะ!"

ซันนี่วิ่งหนีไปแล้ว

"ก็หัดเอาสิ ถ้าคุณอยากจะมีชีวิตรอด!"

ชั่วครู่ต่อมา ทั้งเจ็ทและเซซานก็ปีนขึ้นไปบนหลังของไนท์แมร์

ม้าศึกสีดำทะยานออกจากรอยแยกแคบๆ บนพื้นหินในทันที

ซันนี่นำหน้าอยู่เพียงหนึ่งหรือสองก้าว กลายเป็นเงาอันรวดเร็ว

พวกเขาทั้งสี่คนทะยานออกจากซากปรักหักพังพร้อมกัน...

และกระโจนเข้าสู่ความโกลาหลอันน่าสะพรึงกลัวของสมรภูมินิรันดร์

หมายเหตุ: เดิมทางผู้แต่งใช้ Echo(เอคโค่) ตอนนี้ใช้ Reflection(ร่างสะท้อน) ผมไม่มั่นใจว่ามีนัยยะอะไรแฝงอยู่หรือไม่ จึงแปลให้แตกต่างกันตามต้นฉบับไว้ก่อนนะครับ