บทที่ 229 พยายามทำลายอาคมกั้น

ฉินซางมองไปทางอวิ๋นเหยาสื่อ เห็นเขายืนอยู่กับศิษย์ร่วมสำนักไท่อี้ตันอีกสองสามคน ทั้งสองสบตากัน พยักหน้าทักทาย ไม่ได้พูดคุยมาก แล้วมุ่งสายตาไปยังท่านอาจารย์เฉอ ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทองเหล่านี้จะมอบหมายภารกิจอะไรให้

หลังเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ ทุกคนล้วนสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ ในใจหวั่นวิตก รอยยิ้มบนใบหน้าของหมู่อีเฟิงก็จางหายไปนานแล้ว ในใจเข้าใจดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจไม่ใช่งานดี

ผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทองสี่ท่านร่วมมือกันยังไม่อาจเอาชนะหลุมดำ ยามถูกแสงสีดำโจมตียังต้องถอยหลบ ยังไม่ทันเข้าถ้ำบำเพ็ญโบราณ ก็มีอาคมกั้นแข็งแกร่งเช่นนี้ ภายในไม่ยิ่งอันตรายหรือ?

น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้เบาะแสทั้งหมด จึงรู้เรื่องถ้ำบำเพ็ญโบราณน้อยนัก

ฉินซางคิดอย่างรวดเร็ว ประเมินตนเอง มีเครื่องรางวิเศษสองสามชิ้นและผีดิบอาถรรพ์สามตัว ในคนกลุ่มนี้ กำลังไม่ได้นับว่าอ่อนแอที่สุด

การเลือกและสละ สิ่งที่คุ้มค่ากับการเอาชีวิตเข้าแลก ในถ้ำบำเพ็ญโบราณอาจไม่มีอยู่ เมื่อเข้าไปแล้วไม่หวังว่าจะหาวัตถุล้ำค่ามากมาย สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาชีวิตไว้ ไม่น่าจะยาก

"ศิษย์พี่หมู่..."

ฉินซางส่งเสียงสื่อใจถึงหมู่อีเฟิง "ผู้อาวุโสเหล่านี้ นอกจากท่านอาจารย์เฉอและท่านอาจารย์เสวียนอวี่ ศิษย์น้องยังไม่เคยพบ ไม่ทราบว่าศิษย์พี่พอจะช่วยแนะนำได้หรือไม่ จะได้ไม่ประพฤติผิดมารยาท ปิดหูปิดตาไม่รู้ ล่วงเกินผู้อาวุโสเหล่านั้น"

ฉินซางแม้จะรู้ว่าด่านเสวี่ยนโหลวมีผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทองผู้ใดบ้าง แต่ไม่อาจจับคู่กับบุคคลได้ อีกสามท่านเขาไม่เคยพบ เพียงเดาเอาในใจ อาจมีข้อผิดพลาด

สิ่งที่เขาถาม ไม่ใช่ความลับ จึงไม่กลัวว่าผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทองเหล่านี้จะรับรู้

หมู่อีเฟิงยืนข้างฉินซาง ส่งเสียงสื่อใจอย่างเป็นธรรมชาติ "สตรีชุดวังที่ใช้ปิ่นหงส์นั้น คือท่านผู้อาวุโสซือคงหมู่เยวี่ยแห่งสำนักไท่อี้ตัน บัณฑิตวัยกลางคนคือท่านตู้อีผู้อาวุโส เป็นองค์ประมุขแห่งสำนักชิงลั่ว ส่วนผู้อาวุโสที่ใช้ไม้เท้าคือท่านผู้อาวุโสตี้เชวี่ย แต่เดิมเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ ภายหลังเป็นผู้อาวุโสรับเชิญของด่านเสวี่ยนโหลว มีความสัมพันธ์ดีกับสำนักชิงลั่ว สำนักหยาวัง และสำนักเล็กอื่นๆ"

ฟังหมู่อีเฟิงชี้แนะ ฉินซางมองไปทีละคน จดจำไว้ในใจ แน่ใจว่าไม่มีผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทองของสำนักหยาวัง พยักหน้าเบาๆ ในใจ

อู่ซิงเก๋อน่าจะได้รับคำสั่งจากผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทอง ให้เข้าอุโมงค์เหมืองเพื่อค้นหาแก่นหยางขั้นสูง และตะขาบหยกอัคคีของเขาได้มาจากอู่ซิงเก๋อ หากมีผู้อาวุโสขั้นสร้างแก่นทองของสำนักหยาวังอยู่ แม้ตะขาบหยกอัคคีจะไม่มีตราประทับ ฉินซางก็จะไม่ปล่อยตะขาบหยกอัคคีออกมา บัดนี้ไม่ต้องระมัดระวังแล้ว

อาศัยตะขาบหยกอัคคีนำทาง ไม่แน่ว่าอาจได้เปรียบกว่าคนอื่น

ตะขาบหยกอัคคีสามารถรับรู้สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะธาตุไฟ ไม่เท่าไม้วิเศษ แต่ก็ใช้แลกเปลี่ยนได้ แทนที่จะค้นหาไม้วิเศษอย่างไร้จุดหมาย ควรเก็บสิ่งที่ได้มาไว้ในมือก่อน จึงสมเหตุสมผล

ตัดสินใจแล้ว ฉินซางสงบจิตใจ ตั้งใจฟังคำสั่งของท่านอาจารย์เฉอ

"ท่านซือคงจะถ่ายทอดแนวอาคมโจมตีร่วมกันแก่พวกเจ้า ชื่อว่าแนวอาคมดาวเก้าดวงแม่น้ำดาว พวกเจ้ามีเวลาหนึ่งชั่วยาม ให้ทำความเข้าใจ จากนั้นใช้แนวอาคมนี้เข้าถ้ำบำเพ็ญโบราณ..."

กล่าวจบ ท่านอาจารย์เฉอพยักหน้าให้ท่านผู้อาวุโสซือคงหมู่เยวี่ย นางสะบัดนิ้วเบาๆ มีลำแสงมากกว่ายี่สิบสายพุ่งออกจากนิ้วงามดุจหยก ลอยไปหาฉินซางและคนอื่นๆ

ฉินซางเห็นลำแสงพุ่งตรงมาที่หว่างคิ้ว ไม่กล้าต่อต้าน ลำแสงทะลวงเข้าหว่างคิ้ว จิตใจพลันมีสิ่งหนึ่งเพิ่มขึ้น คือการวางแนวอาคมดาวเก้าดวงแม่น้ำดาว

แนวอาคมดาวเก้าดวงแม่น้ำดาวต้องการคนเก้าคนครองตำแหน่งเก้าดาว อาศัยแนวอาคมรวมพลังเก้าคน ปลดปล่อยพลังที่เหนือกว่าตัวทั้งเก้ารวมกันมาก

แนวอาคมซับซ้อนเหลือเกิน เรียกร้องความสามารถของผู้อยู่ในแนวอาคมยิ่งนัก ฉินซางไม่กล้าเพิกเฉย รีบฝึกฝนทำความเข้าใจทันที โชคดีที่เขาเคยอ่านบันทึกแนวอาคมของศิษย์พี่ชิงถิง มีความเข้าใจแนวอาคมอยู่บ้าง จึงเข้าใจไม่ยาก

ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ฉินซางลืมตาขึ้น ในดวงตาราวกับมีประกายดาวระยิบระยับ ดึงจิตออกจากความเข้าใจแนวอาคม มองไปยังคนอื่น

บางคนเข้าใจแนวอาคมแล้ว ท่าทางเป็นธรรมชาติ บางคนขมวดคิ้วแน่น กำลังพยายามทำความเข้าใจ

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ทุกคนเข้าใจแนวอาคมแล้ว ไม่ต้องให้ท่านอาจารย์เฉอสั่ง เก้าคนแบ่งเป็นกลุ่ม ยืนตามตำแหน่งที่แนวอาคมกำหนด

ท่านอาจารย์เฉอพยักหน้าอย่างพอใจ "บัดนี้ลองปรับแนวอาคม แล้วนำสามกลุ่มเข้าใกล้กัน ซ้อนสามแนวอาคม!"

ทุกคนตกใจ จะซ้อนแนวอาคม? นั่นไม่ใช่ต้องรวมพลังยี่สิบเจ็ดคนจึงจะทำลายอาคมกั้นได้หรือ?

ภายใต้การเร่งร้อนของท่านอาจารย์เฉอ ทุกคนไม่กล้าลังเล รีบเคลื่อนเข้าตรงกลาง ขณะเคลื่อนก็เร่งพลังจิต พลังปลดปล่อยออกจากร่าง รวมกันเหนือศีรษะ

แนวอาคมรวมตัว พลังจิตเบื้องบนปั่นป่วนขึ้น จากนั้นเริ่มหลอมรวมกัน เมื่อพลังจิตนิ่งสงบแล้ว สุดท้ายกลายเป็นแม่น้ำดาวอันเจิดจรัส

ราวกับตัดแม่น้ำดาวท้องฟ้าส่วนหนึ่งลงมาวางบนดิน

แม่น้ำดาวงดงามเหลือล้ำ ผู้วางแนวอาคมถูกพลังแนวอาคมพาลอยสู่แม่น้ำดาว รอบกายมีแสงพลังเรืองรอง กลายเป็นดาวเก้าดวงที่สว่างสุดในแม่น้ำดาว

แม่น้ำดาวรวมพลังเก้าคน พลังจิตซ่อนอยู่ระหว่างดวงดาว แผ่คลื่นพลังอันยิ่งใหญ่

แต่ยังไม่จบ ทุกคนไม่ลืมคำสั่งของท่านอาจารย์เฉอ หลังแม่น้ำดาวสามสายบังเกิด ต่างเชื่อมต่อกันเป็นหนึ่งเดียว ก่อเกิดเป็นดินแดนดาวที่ลึกล้ำ กว้างขวางยิ่งขึ้น!

"ดี!"

เห็นแนวอาคมรวมตัวสำเร็จ ท่านอาจารย์เฉอสีหน้าพึงพอใจ ประกาศก้อง "ตั้งแต่บัดนี้ ค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาอาคมกั้นของถ้ำบำเพ็ญโบราณ ทุกคนจมจิตสู่ร่าง เร่งพลังแม่น้ำดาวปกป้องร่าง ไม่ว่าพบเหตุการณ์ใดๆ ห้ามต่อต้านแม้เพียงเล็กน้อย วางใจ หากพบอันตรายถึงชีวิต พวกเราจะช่วยเหลือ"

ทุกคนตั้งสมาธิเร่งแนวอาคมดาวเก้าดวงแม่น้ำดาว ไม่มีกำลังตอบรับ แต่ปฏิบัติตามคำสั่งทันที ค่อยๆ เคลื่อนไปยังศูนย์กลางของวงเศษหิน

ฉินซางอยู่ในแม่น้ำดาว ถูกพลังแม่น้ำดาวห่อหุ้ม แม้ไม่ได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์เฉอ ตัวเองก็ไม่อาจเคลื่อนไหวตามใจ ทำได้เพียงตามแม่น้ำดาวเคลื่อนไป

เมื่อแม่น้ำดาวเข้าเขตวงเศษหิน พลังบริสุทธิ์เริ่มผสาน หลุมดำตรงกลางลอยขึ้นจากความว่างเปล่า

ในแม่น้ำดาว ทุกคนล้วนจำคำสั่งได้ ทุ่มเทพลังปกป้องตนเอง แม่น้ำดาวไม่ได้แสดงท่าทีโจมตีใดๆ ด้วยเหตุนี้ แม้คลื่นในหลุมดำจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ปรากฏแสงสีดำทำลายล้างดังที่เห็นก่อนหน้านี้

ขณะเดียวกัน ท่านอาจารย์เฉอและคนอื่นๆ สบตากัน แล้วเริ่มเคลื่อนไหวพร้อมกัน ห้าคนล้อมรอบหลุมดำ ดูเคร่งเครียดขณะมองแม่น้ำดาวเข้าใกล้หลุมดำ

เมื่อแม่น้ำดาวก่อนจะแตะหลุมดำ บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองทั้งห้าร่างเรืองคลื่นพลัง พร้อมลงมือช่วยเหลือทุกเมื่อ

เห็นแม่น้ำดาวแตะหลุมดำแล้ว ราวกับถูกแรงโน้มถ่วงบีบอัด หดตัวลงเล็กน้อย แต่ไม่มีร่องรอยจะแตกสลาย ส่วนหน้าของแม่น้ำดาวเข้าสู่หลุมดำอย่างง่ายดาย

เห็นภาพนี้ ท่านอาจารย์เฉอและคนอื่นๆ ตาวาววับ สีหน้ายินดี

"ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานและพวกเราเผชิญพลังอาคมกั้นต่างกันจริงๆ!"

ท่านอาจารย์เฉอเปล่งเสียงดัง "ทุกคนรับคำสั่ง ย้อนแนวอาคม ถอนออกจากหลุมดำ!"