บทที่ 179 ความลับคัมภีร์พินิจมังกร

"ใช่"

ได้ยินศิษย์พี่จู่พูดด้วยน้ำเสียงไม่รุนแรง ฉินซางค่อยคลายความกังวล หยิบโลงน้ำแข็งออกมาจากถุงวิเศษ

ศิษย์พี่จู่ขมวดคิ้วมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ กล่าวว่า "ศิษย์น้องฉิน เก็บโลงน้ำแข็งไปก่อน หลังกลับถึงสำนักแล้ว จะมีศิษย์พี่อีกหลายท่านมาตรวจสอบร่วมกัน"

หลังกลับถึงเส้าหัวซาน ฉินซางถูกศิษย์พี่จู่พาตัวไปยังยอดเขาองค์ประมุข ให้พักอยู่ในตำหนักแห่งหนึ่ง

ศิษย์พี่จู่นำโลงน้ำแข็งไปตรวจสอบ ต่อมามีศิษย์พี่อีกท่านหนึ่งนำโลงน้ำแข็งกลับมาคืน และซักถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในถ้ำลึก หลังจากนั้นก็ไม่มีใครมาไถ่ถามอีก ฉินซางจึงสงบใจฝึกบำเพ็ญในตำหนัก

จนกระทั่งผ่านไปสิบกว่าวัน ศิษย์พี่จู่จึงปรากฏตัวอีกครั้ง และบอกว่าไม่มีปัญหาแล้ว

ฉินซางไม่คิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ เช่นนี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงที่ผ่านมา จึงลองถามดูบ้าง

ศิษย์พี่จู่ก็ไม่ปิดบัง "ศิษย์พี่สองท่านได้ไปยังถ้ำลึกลับ ยืนยันว่าสิ่งที่ศิษย์น้องทั้งสองเล่าเป็นความจริงทุกประการ เป็นเพียงอุบัติเหตุ พวกเราได้รายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ผู้ใหญ่ทราบแล้ว จึงไม่มีปัญหาอีก เรื่องที่ศิษย์พี่ชิงถิงกับศิษย์พี่เจียงประสบ พวกเราต่างก็เคยได้ยินมาบ้าง พอเห็นร่างของศิษย์พี่ชิงถิง ต่างก็อดถอนหายใจไม่ได้ ศิษย์น้องฉินอย่าลืมคำฝากของศิษย์พี่ชิงถิง จงเลือกสถานที่ฮวงจุ้ยดีๆ ฝังศพคู่สามีภรรยาให้เรียบร้อย ให้พวกเขาได้นอนใต้ผืนดินอย่างสงบ"

ฉินซางรับคำว่า "ศิษย์พี่จู่โปรดวางใจ ฉินซางจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน"

ศิษย์พี่จู่พึมพำรับคำ "ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ส่งเจ้าไกล ศิษย์น้องฉินจะไปไหนก็ตามสะดวก"

ส่งศิษย์พี่จู่จากไป ฉินซางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองซ้ายขวาไม่เห็นร่างของอวี๋ไต่เยวี่ย จึงควบคุมดาบมุ่งหน้าไปยังยอดเขาหอคอย

คำฝากของศิษย์พี่ชิงถิงก่อนสิ้นใจนั้นง่ายมาก เพียงขอให้ฉินซางนำร่างของพวกเขาไปฝังที่เกาะเล็กๆ ชื่อ หมิงฉินเต่า เป็นที่ที่พวกเขาพบกันครั้งแรก ได้ชมอรุโณทัยร่วมกัน อยากจะหลับใหลอยู่ที่นั่นตลอดกาล

หมิงฉินเต่าอยู่ลึกเข้าไปในทะเลสาบอวินสวง ห่างไกลมาก ก่อนจะเดินทางไป ฉินซางตั้งใจจะจัดการธุระอื่นๆ ให้เรียบร้อยเสียก่อน

อันดับแรกคือไปยอดเขาหอคอย ถามดูว่าในคลังสมบัติของสำนักมีวัตถุอินห้าธาตุหรือไม่ หากไม่มีก็ต้องไปซื้อที่ตลาดใกล้เคียง จากนั้นจึงไปที่หอหนังสือยอดเขาเต๋าค้นคว้าตำรา

การรวบรวมวัตถุอินห้าธาตุให้ครบ จึงจะเริ่มปรุงผีดิบอาถรรพ์ได้ ขั้นตอนห้ามสลับที่กัน ส่วนพลังอาถรรพ์ที่ใช้ปรุงศพนั้นหาได้ง่าย เพียงไปเก็บจากถ้ำจมดินก็พอ

เขาอยู่ที่นั่นมาหลายปี รู้จักถ้ำจมดินเป็นอย่างดี รู้จุดลับๆ หลายแห่ง เก็บพลังอาถรรพ์พอเพียงแล้วรีบจากไป จะไม่ทำให้ใครสังเกตเห็น

จากนั้นคือศพสัตว์อสูรของเสือดำ ส่วนของไป๋อวิ๋นซานเหรินกับชิงถิงรวมกันได้สามในสี่ อีกหนึ่งในสี่น่าจะอยู่กับหลี่ไจ๋

แม้จะไม่ใช่ศพสัตว์อสูรที่สมบูรณ์ แต่เสือดำเป็นอสูรขั้นวิญญาณมารช่วงกลาง เครื่องรางวิเศษที่หลอมได้ย่อมมีคุณภาพดีกว่าจมูกขาวอสูร หากพิถีพิถันรวบรวมวัสดุวิเศษ การหลอมเครื่องรางวิเศษชั้นยอดก็ทำได้ไม่ยาก

อย่างไรก็ตาม ฉินซางตั้งใจจะให้เจ้าของร้านเหาหลอมเป็นกรวยสูบสารสำคัญทั้งหมด เครื่องรางวิเศษใช้ครั้งเดียวนี้ใช้งานสะดวกนัก ทั้งยังมีอานุภาพน่าเกรงขาม เป็นเครื่องมือเอาตัวรอดชั้นเยี่ยม

เมื่อไปถึงสนามรบเซียนโบราณแล้ว จะกลับมาอีกครั้งคงยากลำบาก ต่อให้มีศพสัตว์อสูรก็คงไม่สามารถหลอมได้

คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ร่างของฉินซางก็ลงสู่ยอดเขาหอคอยแล้ว เข้าไปในตำหนักใหญ่ ไม่นานก็ออกมาพร้อมรอยยิ้มดีใจ

สำนักมีของสะสมจริงๆ ฉินซางได้ซื้อหินเก้ารูก้อนขนาดเท่ากำปั้น และทองน้ำเงินครามลึกชิ้นเล็กเท่าเล็บมือ

หินเก้ารูไม่ได้มีเก้ารูจริงๆ แต่บนผิวเต็มไปด้วยรูเล็กรูน้อยนับไม่ถ้วน มีลมอินพัดออกมาไม่หยุด ด้วยพลังของเขา เมื่อถูกลมอินชนิดนี้พัดใส่ ยังรู้สึกหนาวเหน็บขับไล่ไม่ออก แปลกประหลาดยิ่งนัก

ส่วนทองน้ำเงินครามลึกชิ้นนี้ได้รับการหลอมเสร็จแล้ว เป็นสีน้ำเงินเข้มราวกับผลึกน้ำแข็งสีฟ้า ดูเหมือนจะมีปริมาณไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่จะใช้หลายครั้ง

สองสิ่งนี้ไม่ใช่ของหายากมากนัก ใช้หินวิเศษซื้อได้ และราคาก็ไม่แพงมาก ทรัพย์สินของเขาตอนนี้รับภาระได้อย่างสบาย

ส่วนขนนกวายุมารและแก่นไม้จันทร์นั้น สำนักไม่มี ต้องไปหาที่ตลาดเอง

......

จวงเอี่ยนยังคงบำเพ็ญเพียรอย่างหนักบนเขาเฉียนอวิ่น ศิษย์พี่เวินเปลี่ยนให้เด็กวัดคนใหม่มาช่วยงาน ก็จำฉินซางได้เช่นกัน

ได้ยินว่าฉินซางต้องการไปหอหนังสือค้นคว้าตำรา เด็กวัดรีบหยิบกุญแจมาเปิดประตูนำทาง ที่แท้หอหนังสืออยู่ในท้องเขายอดเขาเต๋า ไม่น่าแปลกที่ฉินซางไม่เคยเห็นมาก่อน

พาฉินซางเข้าไปแล้ว เด็กวัดก็ค้อมตัวลาจากไป

หอหนังสือกว้างขวางมาก โดยรอบมีอาคมวิเศษป้องกันไม้ไผ่และกระดาษ แท่งหยกเป็นเพียงส่วนน้อย วางกองรวมกันอยู่ที่หนึ่ง ฉินซางกวาดตาจิตวิญญาณก็พบได้ง่าย

แท่งหยกเหล่านี้วางปะปนกันไป เนื้อหาหลากหลาย ส่วนใหญ่ไร้สาระ ฉินซางจัดแยกประเภท สุดท้ายคัดเฉพาะที่เกี่ยวกับเส้นพลังวิเศษ ดวงตาวิเศษ และน้ำพุวิเศษ แล้วอ่านอย่างใจเย็น

......

ทิศตะวันออกทอแสงขาวนวล

ยามเช้าของยอดเขาเต๋ามีความสดชื่นเป็นพิเศษ หยดน้ำค้างไหลไปตามเส้นใบ สั่นไหวแขวนอยู่ปลายใบ ถูกลมโชยพัด ตกแตกกระจายบนพื้นหินเป็นแปดส่วน

'ปัง!'

เสียงดังกังวานไพเราะ

อาคมกั้นประตูหอหนังสือสั่นไหว มีคนเดินออกมาจากข้างใน

เป็นชายร่างสูง ดูอายุราวสามสิบ หน้าตาไม่โดดเด่นนัก แต่ท่วงท่าหนักแน่น ชุดเต๋าเครื่องรางสวมใส่เรียบร้อย ริมฝีปากเม้มแน่น แววตามุ่งมั่นและจดจ่อ ท่าทางไม่ธรรมดา

ผู้นี้คือฉินซาง

แม้ตอนนี้เขาจะอายุสี่สิบแล้ว แต่หนึ่งคือรูปลักษณ์ผู้บำเพ็ญจะดูอ่อนกว่าคนธรรมดา สองคือหลังบรรลุขั้นสร้างฐาน อายุขัยเกินสองร้อยปีไปแล้ว พลังชีวิตจึงจะเสื่อมถอย ก่อนหน้านั้นความแก่ชราจะช้ามาก

หากไม่ถูกดูดกลืนพลังชีวิตไปหนึ่งส่วนสิบ เขาควรจะดูอ่อนกว่านี้ เทียบเท่าหนุ่มน้อยอายุยี่สิบต้นๆ

ฉินซางถือแท่งหยกในมือ เดินออกมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด

สายลมเย็นพัดปะทะ ฉินซางสะดุ้งตื่น จ้องมองความงามตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มน้อยๆ ควบคุมดาบลอยขึ้น

แสงดาบทะลุผ่านประตูกระบี่ พุ่งตรงไปยังตลาดบูชาจันทรา

ฉินซางเก็บแท่งหยกเข้าถุงวิเศษ เนื้อหาข้างในคัดลอกมาจากหอหนังสือ เป็นบทความชื่อ "ความลับคัมภีร์พินิจมังกร" เขียนโดยผู้บำเพ็ญที่เชี่ยวชาญฮวงจุ้ยท่านหนึ่ง

ข้างในมีวิธีตามหามังกรจุดทอง แต่ยังสู้สัตว์หาเส้นพลังที่สำนักใหญ่เลี้ยงไว้ไม่ได้ ที่ฉินซางสนใจคือบทความกล่าวถึงวิธีเร่งการก่อตัวของน้ำพุวิเศษ

ผู้เขียนแท่งหยกคาดว่า การใช้วัตถุจากน้ำพุวิเศษที่เหือดแห้งแล้ว อาจช่วยเร่งการก่อตัวของน้ำพุวิเศษได้

หากหาวิธีเร่งการก่อตัวของน้ำพุวิเศษไม่ได้ ฉินซางตั้งใจจะนำเก้าภาพลวงแห่งสวรรค์ไปด้วย กลับมาทุกสองสามปีครั้ง ไม่ให้มันเหี่ยวเฉาจนตายก็พอ จนกว่าน้ำพุวิเศษจะก่อตัวสำเร็จ

อาจจะยุ่งยากหน่อย แต่เก้าภาพลวงแห่งสวรรค์ช่วยบรรลุวิญญาณทารกได้ ระมัดระวังแค่ไหนก็ไม่เกินไปเลย

ตอนนี้มีวิธีหนึ่ง แม้จะเป็นเพียงการคาดการณ์ของผู้เขียน ยังไม่เคยพิสูจน์ ก็น่าจะลองดู