บทที่ 139 สายฟ้าฟาดไม้วิเศษ

อำลาศิษย์พี่กงแล้ว ฉินซางก็มาถึงศาลาสัตว์วิเศษ ที่นี่เลี้ยงสัตว์อสูรมากมายที่ถูกฝึกให้เชื่อง แต่ละตัวมีประโยชน์ต่างกัน สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนนับเป็นเครื่องมือที่ดียิ่ง สามารถแก้ไขปัญหายุ่งยากได้ง่ายดาย

ฉินซางพึ่งลงจากวิถีล่องหน ก็มีศิษย์ขั้นฝึกลมปราณคนหนึ่งมาต้อนรับ "ศิษย์คารวะท่านอา"

ฉินซางพยักหน้า มอบป้ายหยกของตนให้เขาและอธิบายเหตุผลที่มา

ศิษย์ผู้นั้นยกมือทั้งสองส่งป้ายหยกคืนให้ กล่าวว่า "ไม่ทราบว่าท่านอาฉินต้องการเปิดถ้ำพำนักที่ใด บนบก หรือในทะเลสาบอวินสวง?"

ฉินซางเข้าใจว่าสัตว์วิเศษต่างชนิดเหมาะกับสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน จึงกล่าวว่า "ในทะเลสาบอวินสวง"

ศิษย์ผู้นั้นพยักหน้า "หากเป็นทะเลสาบอวินสวง ที่ดีที่สุดคือนกคาบวิเศษหรืองูตาทอง ทั้งคู่ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของพลังวิเศษมาก โดยเฉพาะงูตาทองที่สัมผัสเส้นพลังวิเศษใต้น้ำได้ง่ายกว่า เพียงแต่งูตาทองต้องดำลงใต้น้ำ แต่ไม่เชี่ยวชาญวิชาหลบหนีทางน้ำ อีกทั้งพลังแทบไม่ต่างจากสัตว์ธรรมดา อาจเจอภัยอันตรายที่คาดไม่ถึง ยามลงน้ำ ขอท่านอาช่วยคุ้มครองด้วย"

การฝึกสัตว์อสูรต้องใช้กำลังคนและทรัพยากรมาก สัตว์วิเศษแต่ละตัวล้วนมีค่ามาก ฉินซางรับปากเต็มปาก ตามศิษย์ผู้นั้นบินออกจากยอดเขาปราสาท มายังภูเขาที่เลี้ยงสัตว์วิเศษ นำนกคาบวิเศษหนึ่งตัวและงูตาทองหนึ่งตัวออกมา

แม้กล่องหยกมีอาคมกั้นที่ปิดกั้นพลังวิเศษ แต่เวลาผ่านไปหลายปีตั้งแต่เก้าภาพลวงแห่งสวรรค์ถูกเก็บมา ดอกไม้เริ่มแสดงอาการเหี่ยวเฉาเล็กน้อย

การปลูกใหม่ต้องให้มันดูดซับพลังวิเศษเพียงพอ จึงจะฟื้นคืนชีพได้

กระบวนการนี้ยาวนานมาก แม้ในตาน้ำวิเศษก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี แม้ดวงตาวิเศษที่ดีที่สุดก็ไม่เพียงพอ ได้แต่ทำให้เหี่ยวช้าลงเท่านั้น

หากชีวิตดับสิ้น ก็ยากจะแก้ไขได้ พลังเก้าภาพลวงแห่งสวรรค์ไม่เพียงพอ คงปรุงยาผ่านวิบัติไม่สำเร็จ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

ถ้ำพำนักของแมวขาวแม้จะซ่อนเร้นดีพอ แต่ก็มีแมวขาวและอสูรไผ่รู้ที่อยู่ ฉินซางไม่วางใจจะทิ้งเก้าภาพลวงแห่งสวรรค์ไว้ที่นั่นตามลำพัง น่าเสียดายที่ตาน้ำวิเศษยังไม่สมบูรณ์ ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้

ฉินซางเตรียมยืมสัตว์วิเศษสองตัวไปค้นหาถ้ำพำนักก่อน หากพบเส้นพลังวิเศษอีกสายก็ดีที่สุด ถ้าไม่พบก็จำต้องปลูกที่ถ้ำพำนักของแมวขาวชั่วคราว

ได้สัตว์วิเศษมาแล้ว ฉินซางค่อยๆ บินไปยังประตูกระบี่ ระหว่างทางนึกทบทวน ไม่น่าจะมีอะไรตกหล่น

เมื่อกลับถึงถ้ำพำนัก ฉินซางเตรียมปิดตัวบำเพ็ญเพียรทันที คัมภีร์ 'ปฐมวิญญาณบ่มเพาะกระบี่' ยากที่จะฝึกสำเร็จ ไม่ใช่ปีสองปีที่จะสำเร็จได้ อาจต้องใช้เวลายาวนานโดยไม่สนใจสิ่งอื่น

เขาทิ้งที่อยู่ที่ฮุ่ยหลงกวนของกู่เทียนหนานไว้กับท่านเจ้าสำนักหยู เพียงยามว่างไปดูว่ามีเรื่องสำคัญหรือไม่ก็พอ

ขณะบินผ่านประตูกระบี่ ฉินซางเห็นต้นท้อเรียงรายอยู่บนภูเขา อดรู้สึกเศร้าไม่ได้ ไม่รู้ว่าชะตาชีวิตของตนจะเป็นอย่างไร จะก้าวตามรอยท่านผู้อาวุโสชิงจู่ได้หรือไม่

บินพ้นประตูกระบี่แล้ว ฉินซางเรียกกระสวยเหินเวหาไปยังตลาดบูชาจันทรา เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา เขาใช้คัมภีร์ลี้ลับวิญญาณซ่อนพลัง แล้วหาร้านหลอมเครื่องรางที่เคยมาเยือน

เจ้าของร้านจำฉินซางได้ทันที ต้อนรับอย่างร้อนรน "ท่านฉิน เชิญเข้ามา"

ฉินซางจิบชาพลางช้อนตามองจวนตระกูลหลี่ฝั่งตรงข้าม หากแม่ซงอิ่งยินดีสละคฤหาสน์ที่สืบทอดมา เขาก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งเกี่ยว เขามาครั้งนี้เพื่อขอให้เจ้าของร้านซ่อมกระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุ

"ท่านเจ้าของร้านเหา ดูกระบี่เล่มนี้ซ่อมได้หรือไม่?"

ฉินซางนำกระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุของกู่เทียนหนานออกมา กระบี่เล่มหนึ่งถูกกระบี่ไม้เล็กทำลายขณะต่อสู้ ทำให้มีรอยแตกเต็มตัวกระบี่ ใช้ไม่ได้อีก

อาคมกระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุนี้ ความยากที่สุดคือการรวบรวมกระบี่ห้าเล่มที่สอดคล้องกับธาตุทั้งห้า หากมีกระบี่แล้ว การฝึกอาคมก็เพียงเสียเวลาเท่านั้น

ฉินซางกำลังคิดจะฝึกอาคมหลายแบบ เพื่อเป็นอาวุธสู้ศัตรูหลังบรรลุขั้นสร้างฐาน และเขามีกระบี่ห้าเล่มอยู่พอดี จึงซื้อแท่งหยก 'กระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุ' ตอนเลือกคัมภีร์ 'ปฐมวิญญาณบ่มเพาะกระบี่'

แม้ซ่อมไม่ได้ การค้นหากระบี่ใหม่ก็ไม่ยากนัก

ขณะใช้จิตวิญญาณสำรวจถุงวิเศษเพื่อนำกระบี่ออกมา ฉินซางชะงักไปชั่วครู่ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วกลับเป็นปกติ หยิบกระบี่ส่งให้เจ้าของร้าน

เจ้าของร้านรับมาดูเพียงแวบเดียว ก็ยิ้มกว้าง "เป็น 'กระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุ' นี่เอง คุณภาพไม่เลว ดูเหมือนท่านฉินได้ทุ่มเทไม่น้อย ข้าดูก่อน... อืม! แก่นของกระบี่ยังไม่เสียหาย เพียงเสกใหม่ก็พอ ใช้เวลาประมาณสองชั่วยาม กระบี่ก็จะกลับคืนสภาพเดิม ขอให้ท่านฉินรออีกสักครู่"

ดูเหมือนได้คนถูกแล้ว

ฉินซางพยักหน้า แสดงว่าให้เจ้าของร้านจัดการตามสะดวก

เมื่อเจ้าของร้านเข้าห้องหลัง ฉินซางปิดประตูร้าน แล้วนำสิ่งหนึ่งออกจากถุงวิเศษวางบนฝ่ามือ เป็นรากไม้แห้งเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง

รากไม้นี้เช่นเดียวกับกระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุ ล้วนเป็นของที่ได้มาจากตัวกู่เทียนหนาน เขายังจำได้ว่าตอนกู่เทียนหนานต่อสู้กับหงซา ได้ใช้รากไม้นี้ปลดปล่อยสายฟ้าแผล็บหนึ่ง ฟาดกระโหลกวัวของหงซาจนแตกครึ่งหนึ่ง ทำให้กระโหลกวัวไม่กล้าออกมา พลังอำนาจน่าทึ่งมาก บางทีอาจมีคุณสมบัติต้านพลังมารด้วย

แต่หลังจากนั้น เมื่อฉินซางใช้แนวบาทธงอำมหิตสิบทิศขังกู่เทียนหนาน เขาก็ไม่ได้ใช้ของชิ้นนี้อีก

หลังจากได้รากไม้มา ฉินซางก็ตรวจสอบอย่างละเอียด แต่ไม่พบพลังสายฟ้าในนั้น เห็นเป็นเพียงรากไม้ธรรมดา จึงคิดว่าเป็นของใช้ครั้งเดียว โยนทิ้งไว้ข้างๆ

เมื่อครู่ตอนหยิบกระบี่ทำลายอาคมห้าธาตุออกมา ฉินซางจึงพบว่ารากไม้เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

รากไม้อยู่บนฝ่ามือเขา ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ แต่เมื่อฉินซางใช้จิตวิญญาณหรือพลังจิตสัมผัส ทันใดนั้นก็มีประกายไฟฟ้าวาบออกมา ประกายไฟผอมเล็กเท่าเส้นผม แต่พลังรุนแรง ไม่ควรมองข้าม

"นี่คือไม้วิเศษฟ้าฟาด?"

ฉินซางลูบคาง พึมพำ สีหน้าแสดงความยินดีเล็กน้อย

มีไม้วิเศษงอกในบริเวณที่มีพลังสายฟ้า สัมผัสกับสายฟ้าเป็นเวลานานโดยไม่ตาย นานเข้าไม้วิเศษก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพลังสายฟ้า กลายเป็นไม้วิเศษฟ้าฟาด

ภายในไม้วิเศษฟ้าฟาดมีพลังสายฟ้าที่คุกรุ่นร้อนแรง ไม่เพียงเป็นภัยของมารร้าย ยังเป็นวัสดุล้ำค่าหายาก สำหรับฉินซางแล้ว มีประโยชน์ที่เหมาะกว่า

อาคม 'ความลับวารีคลื่นฤดูกุย' ของฉินซาง แม้จะช่วยเอาชนะศัตรูได้ในขั้นฝึกลมปราณ แต่เมื่อสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน พลังก็ดูอ่อนลง อย่างไรก็ตาม เขาฝึกอาคมนี้มานาน ทิ้งไปก็น่าเสียดาย

โชคดีที่ 'ความลับวารีคลื่นฤดูกุย' สามารถเพิ่มพลังได้ หากหาได้วัตถุที่มีพลังสายฟ้า ก็สามารถยืมพลังสายฟ้าที่น่ากลัวยิ่งกว่า ไม้วิเศษฟ้าฟาดเหมาะที่สุด

คิดได้ดังนั้น ฉินซางก็กำรากไม้ ลองใช้อาคม 'ความลับวารีคลื่นฤดูกุย'

ทันใดนั้น ประกายไฟวาบผ่านฝ่ามือของฉินซาง จากนั้นก็ถูกเขาสลายไป

สายฟ้านี้ไม่ใช่สายฟ้าอินธรรมดาอีกต่อไป พลังเทียบกับก่อนหน้านี้ไม่อาจเทียบกันได้ ทำให้ฉินซางอดสะท้านในใจไม่ได้ อาคมผสานกับวัตถุวิเศษ พลังเพิ่มขึ้นไม่ใช่เพียงเท่าตัวเท่านั้น

รากไม้กลับสู่สภาพปกติ พลังสายฟ้าที่ฟื้นคืนชีพถูกใช้จนหมด