บทที่ 93 ดอกกล้วยไม้ลึกลับ

"นี่คืออาคมสามวิบัติกินใจ ตามตำนานเป็นอาคมที่ผู้ทรงพลังสร้างขึ้นตามแบบอย่างของวิบัติสวรรค์ ไม่เพียงจำลองสามวิบัติ ยังหลอกล่อจิตใจ ปลุกปีศาจในใจให้ตื่น แม้ผู้ทรงพลังขั้นสร้างแก่นทองถูกอาคมกักขัง ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก"

จ้าวเยี่ยนเตือนพวกเขา "พวกเจ้าจงเร่งใช้พลังอาคมสี่เมฆให้เต็มที่ เชิญพลังที่องค์ประมุขฝากไว้ในธงเมฆออกมาคุ้มครองร่าง ก็จะปลอดภัย เมื่อพวกเราตกอยู่ในอาคม ไม่มีทางหนีรอด หากไม่ตายจากสามวิบัติ ก็จะถูกขังจนพลังหมดสิ้นแล้วตาย หลังเข้าอาคม พวกเราจะได้เสียไปด้วยกัน ใครก็อย่าประมาท"

ฉินซางได้ฟังถึงผลของอาคมสามวิบัติกินใจ ใจพลันสะท้าน คิดว่าไม่รู้พระหยกจะช่วยต้านปีศาจในใจให้เขาได้หรือไม่?

เขาแสร้งทำเป็นไม่แสดงอาการใดๆ ทำตามคำสั่งของจ้าวเยี่ยน ใช้พลังธงเมฆเต็มที่ ทั้งห้าคนยืนตามตำแหน่ง กลุ่มเมฆยิ่งเข้มข้นขึ้น

จากนั้น ฉินซางเห็นเงาขององค์ประมุขในธงเมฆยกมือชี้ขึ้นไปเบื้องบน พลังจิตสี่สายแยกออกจากธงเมฆ พุ่งไปยังแผ่นหยกใสในมือจ้าวเยี่ยน

แผ่นหยกใสเปล่งแสงจ้า แสงสว่างสัมผัสกลุ่มเมฆลอยเลื่อนรอบข้าง ในทันใดนั้นก็กลายเป็นโดมแสงแข็งแรง ปกป้องทั้งห้าคนอยู่ข้างใต้

เมื่อเข้าสู่อาคมสามวิบัติกินใจ สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปในทันที สายฟ้าฟาดแลบ เสียงฟ้าร้องคำราม พวกเขาเข้าสู่ทะเลสายฟ้าอันไร้ขอบเขต สายฟ้านับไม่ถ้วนโจนทะยานอยู่เหนือศีรษะ ภาพอันน่าสยดสยองทำให้ทุกคนสีหน้าซีดขาว พลังสายฟ้าอันน่าครั่นคร้ามเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญธรรมดาไม่มีทางผ่านไปได้

จ้าวเยี่ยนเห็นสายฟ้าอันหนาใหญ่ที่แน่นขนัดในทะเลสายฟ้า ก็รู้สึกหวาดกลัว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตะโกนเสียงต่ำ "ไป!"

เมื่อก้าวเข้าสู่ทะเลสายฟ้า ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าสิบกว่าสายพุ่งเข้าใส่พวกเขา ทุกคนตกใจแทบช็อก จ้าวเยี่ยนรีบชูแผ่นหยกใส เห็นแผ่นหยกเปล่งประกายจ้า ปรากฏเงาขององค์ประมุข สายฟ้าอันน่าครั่นคร้ามเหล่านั้นเมื่อประจันหน้ากับเงาขององค์ประมุข กลับสลายไปในทันที

"เร็ว!"

จ้าวเยี่ยนดีใจยิ่ง ตะโกนเร่ง ภายใต้การคุ้มครองของเงาองค์ประมุข พวกเขารีบเดินหน้าอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ข้ามทะเลสายฟ้าไปได้ แต่ยังต้องผ่านทะเลเพลิงและพายุมหากาฬ ดูเหมือนไม่มีที่จบสิ้น

ฉินซางใจเย็นชา แม้พระหยกอาจช่วยต้านปีศาจในใจได้ แต่เขาก็ต้านสามวิบัติอันน่าสะพรึงกลัวไม่ไหว นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะหลบหนี ต้องยอมจำนนหรือ?

ยามช้ายามเร็ว พวกเขาเดินหน้าด้วยความยากลำบาก จู่ๆ ใบหน้าจ้าวเยี่ยนก็เผยรอยยิ้มยินดี พวกเขาผ่านสามวิบัติได้สำเร็จในที่สุด

อาคมกลับสู่ความสงบ รอบด้านยังคงมีไอเทาขาวไม่สิ้นสุด ทุกคนรู้ว่าไอเทาขาวเหล่านี้ทำให้จิตใจสับสน หากติดอยู่ที่นี่ จะตายอย่างอนาถยิ่งกว่าตายในสามวิบัติ จึงไม่กล้าผ่อนคลาย เดินหน้าต่อไปอีกระยะ เบื้องหน้าพลันเปิดกว้าง

ในที่สุดก็ออกจากอาคมสามวิบัติกินใจ

เสียงอุทานตกตะลึงดังจากปากทุกคนรวมทั้งฉินซาง ต่างจ้องมองเบื้องหน้า สายตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ตรงกลางถ้ำขนาดใหญ่เป็นบ่อน้ำสี่เหลี่ยม น้ำในบ่อใสไร้คลื่น ไอน้ำบางเบาลอยขึ้น ที่กลางบ่อน้ำมีดอกกล้วยไม้ประหลาดอันหนึ่ง

ดอกกล้วยไม้ลอยนิ่งอยู่บนผิวน้ำ รากม้วนเป็นก้อน ขาวบริสุทธิ์ บางใบจมอยู่ใต้น้ำ บางใบลอยอยู่บนผิวน้ำ เขียวสดใสดังหยก

กลีบดอกมีเจ็ดกลีบ สีม่วงทั้งดอก ใสวับราวคริสตัลสีม่วง เปล่งแสงระยิบระยับ รูปร่างคล้ายกับดอกกล้วยไม้คลุมหิมะชื่อฟูเสวี่ยโหมวหลานที่ฉินซางเคยเห็นในหุบเขาหยางหยาง เพียงแต่สีต่างกัน

ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือเกสรดอกกล้วยไม้ มีควันบางลอยอยู่เหนือเกสร แสดงให้เห็นดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และดวงดาว ขุนเขาลำธาร สัตว์ประหลาดและพืชวิเศษ ผู้คนและม้า...

เพียงสองสามลมหายใจ เกสรก็เผยภาพมายาหลากหลายนับไม่ถ้วน ล้วนมีชีวิตชีวาราวกับเป็นจริง ดูเหมือนดอกกล้วยไม้นี้มีโลกลึกลับอยู่ภายใน เผยแค่เพียงเศษเสี้ยวให้ผู้คนได้เห็น

"นี่คือสมุนไพรวิเศษอะไร?"

หรวนหนานเฟิงตกตะลึงในดอกกล้วยไม้ อดถามไม่ได้ ในใจฉินซางก็เต็มไปด้วยความอยากรู้ เมื่อเทียบกับดอกกล้วยไม้นี้ สมุนไพรวิเศษในสวนหุบเขาหยางหยางล้วนเทียบไม่ได้ ราวกับหญ้าธรรมดาไร้ค่า

จ้าวเยี่ยนจ้องดอกกล้วยไม้ตาไม่กะพริบ ลมหายใจหอบถี่ ไม่สนใจหรวนหนานเฟิง ไม่มีท่าทีจะอธิบายให้พวกเขา รีบสั่งว่า "จัดทัพ! เสกอาคมสายฟ้า!"

หรวนหนานเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งจ้าวเยี่ยน ทั้งสี่คนเปลี่ยนตำแหน่ง เริ่มใช้พลังธงเมฆ

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น กลุ่มเมฆในธงเมฆเต็มไปด้วยสายฟ้าวาววับ แผ่กลิ่นอายอันเข้มข้นของหยางแท้หยางบริสุทธิ์

จ้าวเยี่ยนชูแผ่นหยกใส สายฟ้าทั้งหมดพลันดิ้นรน พุ่งเข้าสู่แผ่นหยกใส แผ่นหยกใสที่ใสบริสุทธิ์กลายเป็นลูกสายฟ้าอันเจิดจ้า ยิ่งนานยิ่งสว่างจนไม่กล้าสบตา

อดไม่ได้ที่จะกังวลว่าแผ่นหยกใสจะถูกสายฟ้าอันรุนแรงทำลายเสียหาย

เมื่อรู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงในแผ่นหยกใส ฉินซางและคนอื่นๆ รู้สึกหวาดกลัว หากแผ่นหยกใสระเบิดที่นี่ พวกเขาคงไม่รอ

ขณะนั้น จ้าวเยี่ยนกระโดดไปที่ขอบบ่อ หันแผ่นหยกใสไปทางบ่อน้ำ ตะโกนเสียงดัง "เปิด!"

แผ่นหยกใสเปล่งประกายเจิดจ้า เงาองค์ประมุขชี้นิ้วออกไป สายฟ้าอันหนาราวเสาบ้านพุ่งออกมา

'ตูม!'

แสงเจิดจ้าพลันระเบิด ฉินซางหรี่ตา ไม่อาจเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นที่ริมบ่อน้ำ เมื่อแสงเงินจางลง จึงพบว่าเหนือบ่อน้ำปรากฏอาคมกั้นที่ไม่เคยมีมาก่อน

อาคมกั้นถูกอาคมสี่เมฆโจมตี ยังคงไร้ร่องรอยความเสียหาย

จ้าวเยี่ยนตวาดเสียงดัง "เร่งใช้พลังอาคมสี่เมฆให้เต็มที่!"

สี่คนไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ใช้พลังสุดกำลัง เห็นสายฟ้าฟาดลงบนอาคมกั้น ในที่สุดก็เปิดรอยแยกเล็กๆ

จ้าวเยี่ยนดีใจยิ่งนัก ร่างพลันปรากฏหน้ารอยแยก จ้องมองดอกกล้วยไม้ลึกลับในบ่อน้ำ หัวเราะขบขันไม่หยุด

ตอนนี้อาคมกั้นเหนือบ่อน้ำเริ่มปิดตัวอย่างช้าๆ จ้าวเยี่ยนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบสั่งให้ฉินซางและคนอื่นๆ เร่งใช้พลังอาคมสี่เมฆสุดกำลัง ใช้แผ่นหยกใสปล่อยสายฟ้าเทพ กดอาคมกั้นไว้ ไม่ให้รอยแยกปิด

จากนั้นจ้าวเยี่ยนก็หยิบกล่องหยกออกจากถุงวิเศษ นั่งขัดสมาธิที่ริมบ่อน้ำ สองมือปล่อยพลังจิต กลายเป็นมือยักษ์พุ่งเข้าไปในอาคมกั้น ค่อยๆ ลงไปในน้ำ จับรากของดอกกล้วยไม้

แปลกมากคือ ดอกกล้วยไม้ลึกลับถูกจ้าวเยี่ยนจับได้ก็ดิ้นรนอย่างรุนแรง เกือบหลุดจากมือของจ้าวเยี่ยน

จ้าวเยี่ยนมองดอกกล้วยไม้ด้วยความโกรธ หน้าตาแดงก่ำ พลังจิตพุ่งเข้าสู่มือ พอจับดอกกล้วยไม้ไว้ได้ พยายามดึงขึ้นมา

ส่วนสี่คนที่อยู่ด้านหลังได้แต่มองจ้าวเยี่ยนเก็บสมุนไพรวิเศษด้วยสายตาอิจฉา แต่พวกเขาก็เข้าใจดีว่า สมุนไพรวิเศษประหลาดเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จ้าวเยี่ยนจะครอบครองได้ สุดท้ายต้องตกอยู่ในมือขององค์ประมุขสำนักขุยอิน หรือยอดมารขั้นสร้างแก่นทองท่านใดท่านหนึ่ง

การโจมตีสำนักเยวี่ยนจ้าวอาจเป็นเพียงภาพลวงตา เป้าหมายที่แท้จริงคือดอกกล้วยไม้นี้

ดอกกล้วยไม้ที่ทำให้ยอดมารขั้นสร้างแก่นทองวางแผนนับหลายปีเพื่อขโมย คุณค่าย่อมวัดไม่ได้ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเป็นสมุนไพรวิเศษในตำนานชนิดใด