ตอนที่ 20: เดิมพัน

ตอนที่ 20: เดิมพัน

ไม่นานนัก เจียงเส้าเฟิงก็โทรศัพท์ออกไป พูดคุยสองสามคำ แล้วชูนิ้วทำท่า “โอเค” ให้ทุกคนดู

ทุกคนส่งเสียงเฮดังลั่นอีกครั้ง

“คุณชายเจียงเก่งกาจเหลือเกิน!”

“พี่เจียงช่างมีฝีมือล้ำเลิศ! ช่างน่ายกย่องเสียจริง!”

แม้แต่ในดวงตาของมู่ซีหยวี่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง สโมสรขี่ม้า สถานที่ระดับสูงเช่นนี้ไม่ใช่คนธรรมดาจะเข้าไปได้! ส่วนซูไป๋ยังคงมีสีหน้าไม่แยแส มันเป็นเพียงการขี่ม้าเท่านั้น เขาเคยขี่สัตว์มงคลอย่างกิเลนและมังกรเทพในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนมาแล้ว จึงไม่รู้สึกสนใจการขี่ม้าเท่าไหร่

เมืองเจียงโจว สโมสรขี่ม้าชิงยฺเหวียน

พอทุกคนมาถึงหน้าประตู ก็มีชายวัยกลางคนร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่งสวมชุดสูทสีดำเดินเข้ามาต้อนรับ

“คุณชายใหญ่เจียงให้เกียรติมาเยี่ยมเยือน ทำให้ที่นี่เจิดจรัสยิ่งนัก!”

เจียงเส้าเฟิงไม่กล้าหยิ่งยโส เขารู้ว่าอีกฝ่ายให้เกียรติพ่อของเขา จึงรีบกล่าวว่า “ผู้จัดการจางเกรงใจเกินไปแล้ว!”

“ช่วงนี้ท่านนายกเทศมนตรีเจียงสบายดีไหม? ท่านไม่ได้มาเที่ยวที่นี่นานแล้ว”

“ช่วงนี้พ่อของผมค่อนข้างยุ่ง ขอบคุณผู้จัดการจางที่เป็นห่วง”

ทั้งสองคนทักทายกันตามมารยาทสองสามประโยค ผู้จัดการร่างเตี้ยอ้วนก็เดินจากไปทันที พร้อมกับจัดให้พนักงานหญิงหน้าตางดงามคนหนึ่งมาดูแล ด้วยสถานะของเขาแล้ว เขาย่อมไม่ไปวอแวกับกลุ่มเด็กหนุ่มสาว การที่เขาออกมาต้อนรับในครั้งนี้ ถือว่าให้เกียรติเจียงเส้าเฟิงมากพอแล้ว

พนักงานหญิงพาพวกเขาทุกคนเข้าไปในสโมสร เดินไปพลาง แนะนำไปพลาง

“การขี่ม้าที่สโมสรของเราคิดค่าบริการตามชั่วโมงการใช้งาน นั่งอานม้าหนึ่งชั่วโมงราคา 5,000 หยวน หากต้องการเลือกม้าพันธุ์แท้ระดับสูง หรือให้โค้ชสอน จะคิดค่าบริการเพิ่มเติม”

“นอกจากนี้ ทุกท่านเป็นผู้มาใหม่ จำเป็นต้องซื้อชุดขี่ม้าหนึ่งชุด ราคาชุดละ 30,000 หยวน”

เมื่อได้ยินคำแนะนำ เด็กหนุ่มสาวหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก การนั่งอานม้าหนึ่งชั่วโมงเท่ากับ 45 นาที การขี่ม้า 45 นาทีต้องใช้เงิน 5,000 หยวน! แม้ว่าทุกคนที่อยู่ในที่นี้จะมีฐานะทางบ้านไม่น้อย แต่พอได้ยินค่าใช้จ่ายเช่นนี้ก็อดรู้สึกเสียดายในใจไม่ได้ โชคดีที่ยังพอเบียดเบียนกันเล่นได้

คนอื่นสามารถรับได้ แต่สีหน้าของมู่ซีหยวี่กลับดูไม่ดีขึ้นมาทันที เงินในบัตรของเธอรวมแล้วไม่ถึงสามหมื่นหยวนด้วยซ้ำ แม้แต่ชุดขี่ม้าชุดเดียวยังซื้อไม่พอ!

ราวกับสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของมู่ซีหยวี่ เจียงเส้าเฟิงยิ้มพร้อมกับโบกมือ “วางใจได้ วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ ต้องเล่นให้สนุก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันเหมาเอง!”

ทุกคนตื่นเต้นในทันที

“คุณชายเจียงจงเจริญ!”

แววตาของมู่ซีหยวี่อ่อนโยนลงยิ่งกว่าเดิม เธอมองเจียงเส้าเฟิง แล้วกัดริมฝีปากพร้อมกล่าวว่า “ขอบคุณนะ เส้าเฟิง!”

เมื่อถูกสาวงามเช่นมู่ซีหยวี่ขอบคุณเช่นนี้ หัวใจของเจียงเส้าเฟิงแทบจะละลาย ความเสียดายที่ใช้จ่ายไปพลันหายไปในพริบตา เขามองมู่ซีหยวี่ด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างยิ่ง “อยู่กับฉันแล้วยังจะเกรงใจอะไรอีก? ขอแค่เธอมีความสุขก็พอแล้ว!”

พอเห็นถึงตรงนี้ ถานยวี่หานและกลุ่มนักเรียนหญิงคนอื่นต่างมองมู่ซีหยวี่ด้วยความอิจฉา และอยากจะเข้ามาแทนที่ แต่น่าเสียดายที่เจียงเส้าเฟิงสนใจแค่มู่ซีหยวี่เท่านั้น

ทุกคนเริ่มตามโค้ชแต่ละคนไปเลือกม้า ส่วนซูไป๋เดินตามหลังทุกคนอย่างไม่แยแส เมื่อทุกคนเลือกโค้ชและม้าเสร็จแล้ว ก็ต่างพากันไปฝึกอย่างกระตือรือร้น เหลือเขาเพียงคนเดียวที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่เดิม

มู่ซีหยวี่เปลี่ยนมาสวมชุดล่าสัตว์สีดำ ท่อนบนเป็นเสื้อกั๊กตัวเล็ก ท่อนล่างเป็นกางเกงขี่ม้าสีขาวรัดรูปกับรองเท้าบูทสีน้ำตาล พร้อมหมวกกันน็อกสำหรับผู้หญิง ดูองอาจสง่างามและมีเสน่ห์แตกต่างจากเดิม

เจียงเส้าเฟิงมองมู่ซีหยวี่ในตอนนี้ แววตาของเขายิ่งร้อนแรง

ภายใต้การช่วยเหลือของโค้ชหญิงที่อยู่ข้างกาย มู่ซีหยวี่ค่อยขึ้นไปนั่งบนหลังม้าสีแดงอมน้ำตาลอย่างระมัดระวัง ใบหน้างดงามของเธอแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

“ม้าเวลส์ตัวนี้เป็นม้าตัวเมียที่เชื่องที่สุดในฟาร์มของเรา ในเมื่อคุณผู้หญิงงดงามคนนี้เป็นมือใหม่ ก็ควรเลือกมันก่อน เมื่อคุณเชี่ยวชาญแล้ว ค่อยเลือกม้าแข่งตัวอื่น” โค้ชหญิงที่อยู่ข้างกายยิ้มพร้อมแนะนำ

เมื่อมองนักเรียนคนอื่น ตอนนี้พวกเขาเหมือนกับมู่ซีหยวี่ และเพิ่งจะขึ้นไปบนหลังม้าภายใต้การช่วยเหลือของโค้ช

พอเห็นซูไป๋ยืนอยู่คนเดียวตรงนี้ โค้ชชายลูกครึ่งคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาแล้วกล่าวว่า “ท่านครับ ท่านจะเลือกม้าสักตัวไหมครับ? ทางเรามีม้ามองโกเลียและม้าพันธุ์เตี้ยสำหรับเด็กหนุ่มขี่พอดี”

“ไม่จำเป็น”

ซูไป๋โบกมือ

การที่เขามาครั้งนี้ จุดประสงค์หลักคือการทำภารกิจที่เซวียหว่านยวิ๋นให้มา จะมีอารมณ์ไปขี่ม้าได้ยังไง?

พอเห็นซูไป๋ปฏิเสธ โค้ชชายลูกครึ่งก็ชะงักไป

ใครกันที่จะมาสโมสรแต่กลับไม่ขี่ม้า ยิ่งเป็นเด็กผู้ชายด้วยยิ่งแล้วใหญ่

เขาพยายามอธิบาย “ท่านครับ ม้าแข่งที่นี่ของเราเชื่องมาก โดยเฉพาะม้าพันธุ์เตี้ย ตัวเล็กมาก ท่านขึ้นไปขี่จะไม่เกิดปัญหาแน่นอนครับ”

“ฉันบอกว่าไม่จำเป็น”

ซูไป๋กล่าวอย่างเรียบเฉย

เห็นดังนั้น โค้ชชายลูกครึ่งจึงทำได้เพียงปิดปาก แต่แววตาของเขากลับฉายแววดูถูกเล็กน้อย

ในฐานะคนอังกฤษที่ขี่ม้าเป็นประจำ เขามีความรู้สึกเหนือกว่าโดยธรรมชาติกับคนที่ไม่กล้าขี่ม้า

ในเวลานี้ เจียงเส้าเฟิงขี่ม้าพันธุ์แท้สีดำสนิทตัวหนึ่งวิ่งเข้ามา ดูท่าทางคล่องแคล่วผ่อนคลาย พอเห็นซูไป๋แล้วก็ยังแกล้งทำเป็นแปลกใจ

“ซูไป๋ ทำไมนายไม่ขี่ล่ะ?”

“คงไม่ได้กลัวหรอกใช่ไหม? ขนาดซีหยวี่กับยวี่หานที่เป็นผู้หญิงยังกล้าขี่ม้า นายจะขี้ขลาดอะไรนักหนา?”

หลี่เกาซงและคนอื่นต่างขี่ม้าตามมาอย่างมีท่าทาง พอเห็นซูไป๋ ใบหน้าของพวกเขาก็ยิ่งเผยแววเย้ยหยัน

“คุณชายซู คุณคงไม่ได้ขี้ขลาดหรอกใช่ไหม? แค่ขี่ม้าเอง ไม่ตกตายหรอก!”

ซูไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อน ไม่สนใจหลี่เกาซง แต่กลับมองเจียงเส้าเฟิงด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

“ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ไม่ทราบว่ากล้าแข่งกับฉันสักรอบไหม?”

“นายว่าอะไรนะ?” เจียงเส้าเฟิงไม่อยากจะเชื่อ “นายจะแข่งม้ากับฉันเหรอ? ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหมเนี่ย”

“ทำไม ไม่กล้าเหรอ?” ซูไป๋กล่าวอย่างเรียบเฉย

หลี่เกาซงและคนอื่นยิ่งมองซูไป๋ราวกับมองคนโง่ แล้วเย้ยหยันว่า “ซูไป๋ สมองนายเสียไปแล้วหรือไง? คิดเหรอว่าแค่มีวิชาเล็กน้อยก็จะไร้เทียมทานแล้ว?”

“นายรู้ไหมว่าคุณชายเจียงเริ่มขี่ม้าตั้งแต่อายุสิบห้า ปีที่แล้วยังติดสิบหกคนสุดท้ายของการแข่งขันขี่ม้าสมัครเล่นเมืองเจียงโจวเลยนะ! ฉันว่านายเป็นคนที่ไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องม้าด้วยซ้ำ นายถึงกล้าแข่งม้ากับเขาเนี่ยนะ?”

“อีกอย่าง ม้าที่อยู่ใต้ร่างของคุณชายเจียงเป็นม้าพันธุ์แท้ ราคาอานม้าสองหมื่นหยวน เป็นหนึ่งในไม่กี่ตัวที่แพงที่สุดของสนามม้าทั้งหมดเลยนะ”

“นายไม่มีคน ไม่มีม้า จะเอาอะไรไปเทียบกับคุณชายเจียงได้?”

เจียงเส้าเฟิงแค่นเสียงหัวเราะแล้วส่ายหน้าอย่างไม่แยแส แม้ว่าฝีมือของซูไป๋จะเก่งกว่าเขา แต่การขี่ม้านั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ถานยวี่หานและคนอื่นที่อยู่รอบข้างก็กำลังแค่นเสียงหัวเราะเช่นกัน พวกเขามองซูไป๋ด้วยใบหน้าไม่แยแส

“ใช่แล้ว ท่านผู้นี้พูดได้ถูกต้องมาก” โค้ชหญิงของมู่ซีหยวี่พลันเปิดปากพูด

“ม้าตัวนี้เป็นม้าที่มีราคาสูงที่สุดและมีเกียรติมากที่สุดในสโมสรของเรา มันมีสายเลือดสูงส่งบริสุทธิ์ มูลค่ากว่าสามแสนดอลลาร์สหรัฐ มาจากฟาร์มม้าคูลมอร์ในไอร์แลนด์ และเคยได้รับรางวัลชนะเลิศการแข่งขันวิ่งระยะสั้นในเขตการแข่งขันที่เก้าของเทศกาลมาลันด์ในอังกฤษ สายเลือดของมันคือสายเลือดของแชมป์ตัวจริง”

“ยิ่งไปกว่านั้น คุณเจียงเคยเข้าร่วมการแข่งขันขี่ม้าสมัครเล่นจริง การที่ท่านจะแข่งกับเขา ไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย”

เมื่อเห็นแม้แต่โค้ชขี่ม้ามืออาชีพยังพูด ทุกคนยิ่งไม่เห็นด้วยกับซูไป๋

มู่ซีหยวี่เหลือบมองซูไป๋แวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แต่กลับมองเจียงเส้าเฟิงแล้วกล่าวว่า “เส้าเฟิง ช่างเถอะน่า! อย่าไปถือสาซูไป๋เลย”

เจียงเส้าเฟิงยักไหล่แล้วกล่าวว่า “ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่นี่ต้องขึ้นอยู่กับคุณชายซูว่าจะตัดสินใจยังไงต่างหากล่ะ!”

สายตาของมู่ซีหยวี่จับจ้องไปที่ซูไป๋ ใบหน้าของเธอเริ่มมีแววโกรธเกรี้ยว หากไม่ใช่เพราะเซวียหว่านยวิ๋นบังคับให้เธอพาซูไป๋ออกมา เธอจะพาซูไป๋ออกมาทำไม?

ตอนนี้ เธอแทบจะเสียใจจนตาย ก่อนหน้านี้ก็ส่งยาเม็ดน้อยบำรุงแก่นแท้อะไรไม่รู้มาให้ ทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าเพื่อนนักเรียน ตอนนี้ยังจะมาไม่เจียมตัวแข่งม้ากับเจียงเส้าเฟิงอีก เขาจะทำตัวดีสักพักไม่ได้เลยหรือไง?

ซูไป๋ไม่สนใจสายตาของทุกคน เขายิ้มอย่างเหยียดหยาม แล้วกล่าวว่า “สายเลือดแชมป์เหรอ? แค่ม้าตัวหนึ่งเท่านั้น คนต่างหากที่เป็นผู้กำหนดผลแพ้ชนะของการแข่งขัน!”

“ปากกล้าดีนี่” สีหน้าของเจียงเส้าเฟิงเย็นชาลง เขาแค่นเสียงฮึดฮัด “ถ้านายอยากแข่งจริงก็ได้นะ แต่ต้องมีเดิมพันหน่อย”

เขาพูดไปพลาง ล้วงพวงกุญแจรถออกมา แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย

“นี่คือกุญแจรถปอร์เช่ปานาเมร่าของฉัน ถ้าฉันแพ้ มันจะเป็นของนาย แต่ถ้าฉันชนะ นายก็ต้องเสียรถราคาระดับเดียวกันให้ฉันคันหนึ่ง เป็นไง?”

ทุกคนที่อยู่รอบข้างต่างก็สูดหายใจเข้าลึก ไม่ใช่แค่หลี่เกาซงและคนอื่นเท่านั้น แต่ผู้คนที่มาขี่ม้าบางคนยังเผยแววสนใจออกมาเล็กน้อย

การเดิมพันรถหรูราคาหลักล้าน แม้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่ก็ไม่เล็กเลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการเดิมพันของกลุ่มเด็กหนุ่มหัวอ่อน ทำให้ผู้คนจำนวนมากพากันเข้ามามุงดูในทันที