บทที่ 31 ยังไงก็อั้นไม่อยู่

หลานเว่ยเว่ยเป็นแพทย์ฝึกหัด ภายนอกดูโก้หรู แต่จริงๆ แล้ววิ่งวุ่นทั้งวันจนขาสั่นพั่บๆ

การทำโอทีเป็นเรื่องปกติ เหมือนข้าวมื้อประจำ วันนี้ก็เช่นกัน กว่าจะเสร็จงาน ฟ้าก็มืดสนิท

บนรถเมล์ขากลับ เธอรู้สึกปวดท้องน้อยตุบๆ ปวดฉี่จนแทบทนไม่ไหว

แต่อยู่บนรถ จะปวดแค่ไหนก็ต้องอั้นไว้ จะให้ฉี่ราดบนรถได้ยังไง?

เธอได้แต่ภาวนาในใจ: เร็วหน่อย ขับเร็วอีกนิด ยิ่งรีบก็ยิ่งเจอรถติด รถขยับทีละกระดึ๊บ ทุกวินาทีทรมานเหมือนตกนรก

พอรถเมล์จอดป้ายหน้าบ้าน เธอแทบจะระเบิดแล้ว เขื่อนกั้นน้ำใกล้พังทลายเต็มที เธอรีบวิ่งลงรถหน้าตื่น ตรงดิ่งกลับบ้าน โดยไม่ทันสังเกตว่ามีผู้ชายท่าทางลับๆ ล่อๆ เดินตามเธอมาตลอดทาง

ทันทีที่เห็นประตูห้องน้ำ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ กำลังจะวางกระเป๋าปลดเข็มขัด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

หลานเว่ยเว่ยคิดว่าเป็นคนอื่นจะมาเข้าห้องน้ำ กำลังจะตะโกนบอกว่า "มีคนอยู่" แต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามา เอามีดสั้นเย็นเฉียบจี้ที่เอวเธอ ตวาดเสียงต่ำ

"เอากระเป๋ามา"

หลานเว่ยเว่ยจ้องมีดสั้นวาววับตาค้าง หน้าซีดเผือด ขาอ่อนยวบยาบ

ความกลัวสุดขีดเหมือนน้ำเย็นจัดราดรดตัว เขื่อนที่เธอพยายามรักษามาตลอดทาง พังทลายลงในวินาทีนั้น น้ำอุ่นๆ ไหลรินลงมาตามขา

โจรเห็นเธอตกใจจนตัวแข็งทื่อ ก็คลายความกังวลลงบ้าง

มันชื่อเฉินฉี เคยก่อคดีที่บ้านเกิด หนีหัวซุกหัวซุนมาถึงเมืองนี้

อาศัยวิชาแต่งหน้าที่เคยเรียนมาสมัยหนุ่มๆ ปลอมตัวหลบหนีจนรอดมาได้

แต่พอมาถึงที่นี่ ชีวิตจริงมันโหดร้าย เงินก็ไม่มี งานการก็ไม่กล้าทำ สุดท้ายเลยต้องกลับมาทำอาชีพเก่า

แต่มันมีกฎเหล็กของตัวเอง จะไม่ฆ่าคนเด็ดขาด

ขอแค่ไม่ฆ่าคน ตำรวจก็จะไม่ตามล่าแบบเอาเป็นเอาตาย

มันปล้นเงินไม่เยอะ พยายามไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจ เหมือนปลาไหลที่ซ่อนตัวในโคลนตม

แต่วันนี้ ผู้หญิงตรงหน้าทำให้มันหวั่นไหว

เฉินฉีเพิ่งเข้าใจคำว่า "ตายใต้ต้นโบตั๋น เป็นผีก็ยังสำราญ" ก็วันนี้แหละ

ผู้หญิงคนนี้สวยสะดุดตา ใบหน้าที่ฉายแววหวาดกลัวยิ่งดูน่าทะนุถนอม

รูปร่างยั่วยวนสุดๆ ขาเรียวยาว หน้าอกหน้าใจอวบอิ่ม แบบที่เคยเห็นแต่ในคลิปโป๊ ไม่เคยเจอตัวจริงใกล้ๆ แบบนี้มาก่อน

ไฟราคะลุกโชน เผาผลาญสติสัมปชัญญะที่เคยยึดถือมาตลอด

เฉินฉีสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจเด็ดขาด วันนี้ยอมแหกกฎเพื่อผู้หญิงคนนี้ ต่อให้ต้องซวยก็คุ้ม

มันกระชากกระเป๋าหลานเว่ยเว่ยมาค้นอย่างหยาบคาย  นอกจากมือถือ เครื่องสำอาง และของจุกจิกผู้หญิง ก็มีแต่เศษเงินยับยู่ยี่ "แม่งเอ๊ย จนฉิบหาย!" มันสบถ พลางโยนกระเป๋าทิ้งลงบนพื้นสกปรก

จากนั้น มันกำมีดผลไม้ในมือแน่น ย่างสามขุมเข้าหาหลานเว่ยเว่ยที่หดตัวอยู่มุมกำแพง "หุบปาก!" มันขู่เสียงต่ำลอดไรฟัน "ร้องแอะเดียว กูแทงไส้ไหล!"

"คุณ... คุณจะทำอะไร?" เสียงหลานเว่ยเว่ยสั่นเครือด้วยความกลัว หลังแนบชิดกำแพงกระเบื้องเย็นเฉียบ หมดทางหนี

"ทำอะไร?" โจรแสยะยิ้ม แววตาหื่นกระหายและดุร้าย "คนสวย ไม่ต้องกลัว ถอดเสื้อผ้าออกซะ ให้พี่ชายมีความสุขหน่อย เสร็จแล้วพี่จะไป รับรองไม่ทำร้าย... แต่ถ้าไม่เชื่อฟัง"

น้ำเสียงมันเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม เอาปลายมีดจี้เสื้อบางๆ ตรงตำแหน่งหัวใจ "อย่าหาว่ากูใจร้ายนะ!"

คำขู่และสัมผัสเจ็บแปลบที่หน้าอก ทำให้เลือดในกายหลานเว่ยเว่ยเย็นเฉียบ

ในวินาทีแห่งความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เหมือนแสงสว่างวาบขึ้นกลางความมืด!

โจรหน้าถอดสี มือหนึ่งปิดปากหลานเว่ยเว่ยแน่นจนแทบหายใจไม่ออก อีกมือเอามีดจ่อที่คอหอย

เหตุการณ์นี้ปลุกสัญชาตญาณเอาตัวรอดของหลานเว่ยเว่ย

เธอลืมความกลัว ดิ้นรนสุดชีวิต พยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

แต่เสียง "อู้อี้" ในลำคอ กลับทำให้คนข้างนอกเข้าใจผิดว่ามีคนทำธุระอยู่

พอลู่เหวยเดินจากไป เสียงฝีเท้าเงียบหาย หลานเว่ยเว่ยก็สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

ชีวิตฉันต้องมาจบลงในส้วมสกปรกๆ แบบนี้เหรอ?

ฉันยังไม่รวย ยังไม่ได้ใช้ชีวิตให้คุ้ม เหนื่อยมาตลอด ยังไม่ทันได้เสวยสุข ตายแบบนี้มันน่าอนาถเกินไปแล้ว

ถ้าต้องตาย ขอที่มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ? อย่างน้อย... ตอนออกข่าวจะได้ไม่อายเขา...'

"นังตัวดี! ชอบกินเหล้าจับกรอกสินะ!" โจรเห็นคนไปแล้ว ก็หันมาระบายอารมณ์ใส่เธอ กดมีดจนบาดผิว "อยากตายนักใช่มั้ย! บอกให้ถอด! ครั้งสุดท้าย! ไม่งั้นวันนี้ปีหน้าเป็นวันครบรอบวันตายมึงแน่!"

ท่ามกลางความสิ้นหวัง หางตาหลานเว่ยเว่ยเหลือบไปเห็นเงาคนโผล่ขึ้นมาเหนือกำแพงด้านหลังโจร

ไอ้หนุ่มคนนั้น!

คนที่เจอเมื่อเช้าตอนอยู่กับคุณยายอู๋!

ตอนนั้นเธอนึกดูถูกในใจ แต่งตัวเชยระเบิด ยังกล้ามาจ้องมองเธอแบบนั้น น่าสมเพชจริงๆ ไม่เจียมกะลาหัว

แต่ตอนนี้ วินาทีเป็นตายเท่ากัน การปรากฏตัวของเขาเปรียบเสมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์ เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่เธอยึดเหนี่ยวไว้ได้

วินาทีนี้ เธอมองเขาแล้วรู้สึกว่าเขาช่างพึ่งพาได้เหลือเกิน

ชุดเก่าๆ นั่นดูอบอุ่นปลอดภัยอย่างประหลาด

แววตาคมกริบ มุ่งมั่น เหมือนแสงสว่างส่องเข้ามากลางใจเธอ

ชายหนุ่มเกาะอยู่บนกำแพง ทำมือส่งสัญญาณเงียบๆ  กดมือลงบอกให้ใจเย็น ชี้ไปที่โจร แล้วขยับปากบอกชัดเจนว่า "เล่นตามน้ำ"

หลานเว่ยเว่ยเข้าใจทันที เธอสูดหายใจลึก พยายามคุมสติ แล้วเอ่ยเสียงสั่น เพื่อดึงความสนใจโจร

"คุณ... คุณพูดจริงนะ? ถ้าฉันยอม คุณจะไม่ทำร้ายฉัน?"

"แน่นอน ขอแค่ยอม พี่ไม่ทำร้ายหรอก แถมจะทำให้มีความสุขด้วยซ้ำ"

หลานเว่ยเว่ยฝืนยิ้มทั้งที่ขยะแขยงเต็มทน "ตกลง คุณเอามีดออกไปก่อน อย่าให้โดนฉัน ฉันจะถอดเดี๋ยวนี้"

หลานเว่ยเว่ยค่อยๆ ถอดเสื้อโค้ทออกช้าๆ