บทที่ 30 เสียงประหลาดในห้องน้ำ

ความรู้สึกของโจวหยาที่มีต่อลู่เหวยนั้นซับซ้อน ตอนแรกเธอก็เห็นเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่หลงใหลในความงามของเธอ ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าคนอื่น

ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ปิดตายแห่งนี้ เธอชินชากับสายตาโลมเลียพวกนั้นเสียแล้ว และลู่เหวยก็ไม่ได้ต่างอะไร

แต่พอรู้ว่าลู่เหวยกล้าออกไปขายผักหาเงินคนเดียว เธอตกใจมากจริงๆ

เธอก็อยากหาเงิน อยากหนีไปจากหมู่บ้านเล็กๆ นี้ อยากไปเปิดร้านของตัวเองในเมือง

แต่เธอก็รู้ว่าความสามารถตัวเองมีจำกัด บวกกับที่นาที่พอประทังชีวิต ร้านขายของชำที่มีรายได้เรื่อยๆ ถึงจะไม่รวยแต่มั่นคง มันเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น และเหมือนปลักโคลนที่อบอุ่น ทำให้เธอไม่กล้าดิ้นรนหนีไปไหน

ดังนั้น พอเห็นลู่เหวยกล้าก้าวเดินออกไป ความกล้าที่เธอขาดหายไป กลับไปปรากฏอยู่บนตัวผู้ชายที่เธอเคยมองข้าม ความชื่นชมจึงบังเกิดขึ้น

แล้วลู่เหวยก็ทำสำเร็จ แม้เธอจะไม่รู้ว่าเขากำไรวันละเท่าไหร่ แต่ดูจากที่เขาควักเงินเกือบร้อยหยวนเลี้ยงข้าวซื้อของ ก็เดาได้ว่ากำไรต้องมากกว่าร้อยหยวนแน่

ถึงตอนนั้น เธอก็แค่ชื่นชม ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เพราะอายุที่ห่างกันมาก

สิ่งที่เปลี่ยนใจเธอจริงๆ คือตอนที่ลู่เหวยคว้ามือเธอไว้ในร้านอาหาร

วินาทีนั้น เหมือนสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจ จุดไฟกองฟางที่แห้งผากมาหลายปีให้ลุกโชน "พรึ่บ" ขึ้นมา

มันคือความโหยหาที่พึ่งพิงอันแข็งแกร่ง คือความหวั่นไหวต่อความเป็นชายชาตรี และยังมีความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นที่ได้แหกกฎเกณฑ์ ทะลายกำแพงเรื่องอายุและสถานะ

ตลอดทางกลับบ้าน แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่ในหัวเธอจินตนาการไปไกลลิบ ถึงเรื่องราวต่างๆ หลังจากได้คบกับลู่เหวย รวมถึงเรือนร่างหนุ่มแน่นของเขา ที่คงเต็มไปด้วยพละกำลังเหลือเฟือ...

ใครว่าผู้หญิงไม่หื่น? จริงๆ แล้วเวลาหื่นขึ้นมา ก็ไม่แพ้ผู้ชายหรอก

เพียงแต่ผู้หญิงส่วนใหญ่มียางอาย เลยไม่กล้าแสดงออกมาก็เท่านั้น

ดังนั้น พอลู่เหวยดึงเธอกอด ร่างกายเธอก็อ่อนระทวยทันที ไม่มีแรงขัดขืนแม้แต่น้อย ยอมสยบในอ้อมกอดเขาแทบจะทันที

สรุปง่ายๆ สั้นๆ คือ แม่หม้ายสาวโสดมานานเกิดเปลี่ยวใจ พอเจอหนุ่มหล่อไฟแรงแถมหาเงินเก่ง ก็เลยใจอ่อนยวบยาบยอมจำนน

ลู่เหวยแบกกระสอบมาถึงบ้านอาเล็ก ผลักประตูเข้าไป แล้วทิ้งกระสอบลงพื้นดังตุ้บ

แม่เห็นกระสอบใบเบ้อเริ่มก็ตกใจ "กระสอบใส่อะไรมาเยอะแยะลูก?"

ลู่เหวยนั่งยองๆ ล้วงของออกมาปากก็ร่ายยาว "ของเตรียมปีใหม่ทั้งนั้นครับ ซื้อมาเมื่อวาน นี่ปลาแช่แข็งสองบล็อก ปลาทูแขกบล็อกนึง ปลาดาบเงินบล็อกนึง นี่เนื้อหมู นี่เครื่องในไส้ใหญ่กระเพาะหมู นี่ลูกอม นี่..."

ทุกคนมองของที่ลู่เหวยขนออกมาตาค้าง อ้าปากหวอ

พูดตรงๆ ยุคนั้น ต่อให้เป็นวันตรุษจีน บนโต๊ะมีกับข้าว 6-8 อย่างก็ถือว่าหรูแล้ว

บางบ้านมีแค่ 4 อย่าง มีปลาไก่หมูครบก็ถือว่าดีถมถึด

เทียบกับปีก่อนๆ นี่ถือเป็นชีวิตที่ดีจนไม่กล้าฝัน

คนอย่างลู่เหวยที่ซื้อของเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่ไม่มี แต่มีน้อยมาก

เพราะยุคอดอยากเพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน ต่อให้มีเงินซื้อ ก็ไม่มีใครกล้าฟุ่มเฟือยซื้อของกินเยอะขนาดนี้

"โธ่ๆ หลานรักของย่า ซื้ออะไรมาเยอะแยะลูก? หมดเงินไปเท่าไหร่เนี่ย" ย่าเห็นของกองเต็มพื้น ถึงจะตามใจหลานแค่ไหนก็อดเสียดายเงินไม่ได้

ลู่เหวยหัวเราะร่า "ไม่กี่ตังค์หรอกครับ นี่มีส่วนของอาเล็กด้วยนะ

แล้วนี่ยังไม่ครบนะ เสื้อผ้าใหม่ ประทัด คำกลอนคู่หน้าบ้าน ยังไม่ได้ซื้อ พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อ"

แม่ตั้งท่าจะบ่น แต่ก็กลืนคำพูดลงคอ

ลูกบอกว่าซื้อให้บ้านอาเล็ก ขืนบ่นไปเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าหวงของไม่แบ่งปันพี่น้อง

อาสะใภ้กลั้นยิ้มจนแก้มปริ อยากจะปฏิเสธตามมารยาทสักหน่อย แต่กลัวหลุดขำ

ในใจลิงโลด ทำดีได้ดีจริงๆ

ตอนแรกแค่สงสารเด็กๆ กลัวหลานหิว แล้วก็กลัวผัวรู้จะโดนด่า ไม่นึกว่าวันนี้จะได้ผลตอบแทนคุ้มค่า ข้าวสารที่แอบให้ไปไม่เสียเปล่าจริงๆ

อาเล็ก ลู่ต้าเจียง รีบปฏิเสธ "อาจะรับไว้ได้ไง..."

ลู่เหวยโบกมือ "ไม่ได้ให้แต่อานะครับ ให้ย่า ให้อาสะใภ้ ให้น้องเสี่ยวฟางด้วย"

ลู่ต้าไห่เสริม "ใช่ๆ หลานมันกตัญญู อยากให้พวกเอ็ง คนกันเองอย่าพูดมาก"

"เอาล่ะๆ รีบเก็บของเถอะ ดึกแล้ว เดี๋ยวพวกเราต้องกลับบ้านแล้ว"

พอลู่เหวยกับครอบครัวกลับถึงบ้าน เตาไฟยังคุกรุ่นอยู่ พ่อคงแวะมาเติมฟืนตอนลู่เหวยไปเอาของที่ร้านค้า

ลู่เหวยกลับเข้าห้องฝั่งตะวันตก นอนพลิกไปพลิกมาข่มตานอนไม่หลับ ในหัวมีแต่ภาพเรือนร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของโจวหยา

ถ้าได้กอดนอนทุกคืน คงมีความสุขน่าดู

นอนไม่หลับ ลู่เหวยเลยตัดสินใจวาร์ปไปปี 2025

ฝั่งนู้นฟ้าเพิ่งเริ่มมืด ลู่เหวยลุกจากเตียง เตรียมจะไปเข้าห้องน้ำ

บ้านคุณยายอู๋ไม่มีห้องน้ำในตัว ต้องเดินออกไปเข้านอกรั้วบ้าน

ที่นี่เป็นชุมชนแออัด กลางคืนไม่มีไฟทาง มืดตึ๊ดตื๋อ

บ้านคุณยายอู๋อยู่ในตรอกลึก สุดทางตันพอดี

ห้องน้ำอยู่ตรงทางตันนั้นแหละ เป็นห้องน้ำส่วนตัวของบ้านคุณยายอู๋ คนนอกไม่ค่อยมาใช้ มีแต่คนเช่าบ้านที่มีกุญแจ

ลู่เหวยเดินผ่านห้องคุณยายอู๋ เห็นไฟปิดมืด

ตั้งแต่บ่ายที่คุณยายออกไปก็ยังไม่กลับมา

ลู่เหวยไม่รู้ว่าแกไปไหน แต่เดาว่าคงไปวิ่งเต้นเรื่องทะเบียนบ้านให้เขาแน่ๆ

เหลือบมองไปทางห้องหลานเว่ยเว่ย เห็นไฟเปิดอยู่ คงกลับจากทำงานแล้ว

ลู่เหวยไม่กล้ามองนาน กลัวโดนหาว่าเป็นโรคจิต

เดินออกจากประตูรั้ว มุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ

พอเดินไปใกล้ๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ

"อื้อ... อือ... อือ?"

ลู่เหวยขมวดคิ้ว เสียงเหมือนคนโดนอุดปาก

ใจเต้นแรง มองไปทางห้องน้ำ แต่ประตูบังอยู่มองไม่เห็นข้างใน

"มีคนเหรอ? งั้นเดี๋ยวผมไปเข้าที่อื่น" เพราะห้องน้ำมีแค่ห้องเดียว ปกติถ้ามีคนอยู่ข้างใน ก็จะส่งเสียงบอกให้รู้

"อื้อ... อือ... อือ" เสียงฟังดูร้อนรน เหมือนไม่อยากให้ลู่เหวยไป

แต่ลู่เหวยกลับเดินจ้ำอ้าว หายลับไปตรงมุมตึกอย่างรวดเร็ว

แล้วย่องเงียบอ้อมไปทางด้านหลังห้องน้ำ

อาศัยแสงจันทร์สลัวๆ ลู่เหวยก็มองเห็นเหตุการณ์ชัดเจน