บทที่ 30 การอัปเกรดระบบครั้งแรก!

“พ่อหนุ่มไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?”

ผู้เฒ่าเกาคลุกคลีอยู่กับการแพทย์แผนจีนมาทั้งชีวิต สมัยหนุ่ม ๆ ก็บุกป่าฝ่าดงหาสมุนไพรมานับไม่ถ้วน เรื่องตลาดสมุนไพรในประเทศเขารู้ลึกรู้จริงเหมือนของในบ้านตัวเอง แต่เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าหยางหลินไปสรรหาของดีขนาดนี้มาจากไหน

อย่างที่ถง เหยียนแซวเล่นนั่นแหละ หรือว่าจะไปปล้นคลังยาใครมาจริง ๆ?

แน่นอนว่านั่นเป็นแค่เรื่องล้อเล่น เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

“ท่านผู้เฒ่าเกาวางใจเถอะครับ สมุนไพรพวกนี้ผมได้มาอย่างบริสุทธิ์ใจ ไปขุดหามาด้วยความยากลำบากทั้งนั้น! ในต่างประเทศบางพื้นที่ประชากรเบาบาง ป่ายังอุดมสมบูรณ์ ไม่รู้มีของดีซ่อนอยู่ตั้งเท่าไหร่ ถึงแม้ช่วงหลัง ๆ จะมีคนแห่ไปกอบโกยทรัพยากรจนร่อยหรอ แต่ก็ยังมีบางพื้นที่ที่ยังไม่มีใครเข้าไปถึง ถือว่าผมโชคดีด้วยแหละครับที่บังเอิญไปเจอเข้า”

ได้ยินแบบนั้น ผู้เฒ่าเกาก็เข้าใจทันที

นี่เป็นช่องทางทำมาหากินของเขา ใครจะยอมบอกความลับกันง่าย ๆ

ก็จริง โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล คงไม่มีใครเดินสำรวจป่าเขาได้ครบทุกตารางนิ้ว พื้นที่รกร้างไร้ผู้คนอีกตั้งมากมายที่ยังรอการค้นพบ

“เธอชื่อหยางหลินใช่ไหม?”

“ใช่ครับท่านผู้เฒ่า!”

“หยางหลิน เธอตั้งใจจะขายสมุนไพรพวกนี้ทั้งหมดเลยหรือเปล่า?”

หยางหลินพยักหน้าเบา ๆ “นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งครับ มันดึกมากแล้วผมเลยไม่ได้ขนมาหมด กลัวจะเป็นที่สนใจเกินไป ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตผมยังมีอยู่อีกส่วนหนึ่ง!”

“อะไรนะ? เธอยังมีอีกเหรอ?” ผู้เฒ่าเกาล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบนามบัตรออกมาใบนึง ยื่นส่งให้เขา “นี่เบอร์ติดต่อของฉัน สมุนไพรที่เหลือเธอมีเท่าไหร่ ฉันขอเหมาหมด!”

“เหมาหมด?” หยางหลินมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง “ท่านผู้เฒ่าครับ ผมอาจจะพูดไม่ชัดเจน คือของที่ร้านผมมันค่อนข้างเยอะนะครับ ผมถ่ายรูปไว้ เดี๋ยวให้ดู...”

ศีรษะสามหัวชะโงกเข้ามามุงดูหน้าจอโทรศัพท์ของหยางหลินโดยพร้อมเพรียง แล้วก็สูดปากด้วยความตื่นตะลึงพร้อมกัน

เต็มเอี๊ยด!

ในตะกร้าสี่ใบอัดแน่นไปด้วยสมุนไพร!

ดวงตาของผู้เฒ่าเกาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

ฟาง ชิงกับถง เหยียนจ้องมองเขาตาค้าง

“เอ่อ... มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

“เสี่ยวหยาง ของพวกนี้ฉันเอาหมด! ส่วนหนึ่งจะเก็บไว้รักษาแม่หนูชิง ที่เหลือฉันจะซื้อในนามสถาบันวิจัย”

สมุนไพรป่าหายากพวกนี้มีมูลค่ามหาศาล มันมีประโยชน์อย่างมากต่อการวิจัยตำรับยาโบราณ หากทำสำเร็จ ผลประโยชน์ก็จะตกอยู่กับมนุษยชาติ

ลำพังผู้เฒ่าเกาคนเดียวอาจจะไม่มีเงินพอซื้อทั้งหมด แต่ถ้าออกหน้าในนามสถาบันวิจัย ก็สามารถเบิกงบประมาณมาซื้อเพื่องานวิจัยทางวิชาการได้

“เสี่ยวหยาง วันหลังถ้ามีสมุนไพรดี ๆ แบบนี้อีก ต้องติดต่อฉันเป็นคนแรกนะ!”

หยางหลินพยักหน้ารัว ๆ

ขายออกหมดเกลี้ยงจริงดิ?!

“เสี่ยวหยาง เธอดูเป็นคนหนุ่มอนาคตไกล อายุเท่าไหร่แล้ว มีแฟนหรือยังล่ะ?”

“...”

ฟาง ชิงเห็นหยางหลินทำตัวไม่ถูก ก็รีบช่วยแก้สถานการณ์ “ผู้เฒ่าเกาเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์หัวเซี่ย เป็นนักวิชาการระดับชาติ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอก แล้วก็เป็นเบอร์หนึ่งของวงการแพทย์แผนจีนในประเทศ ลูกศิษย์ลูกหาเต็มบ้านเต็มเมือง ท่านชอบคนหนุ่มคนสาวไฟแรง ก็เลยถามไปอย่างนั้นเองแหละค่ะ!”

ถง เหยียนแทรกตัวเข้ามาเสริมทัพ “ฉันได้ยินพี่ชิงเล่าให้ฟังว่า คุณปู่เกาเป็นหมอประจำตัวของท่านผู้นำระดับสูงในเมืองหลวงด้วยนะ! ถ้าเป็นสมัยโบราณก็คือหัวหน้าแพทย์หลวงประจำพระองค์เลยเชียวนะ!”

หยางหลินไม่นึกว่าตาแก่คนนี้จะมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ขนาดนี้ นี่เขาเจอขาใหญ่ให้เกาะเข้าแล้วใช่ไหมเนี่ย?

ระหว่างที่สองสาวกำลังจ้อ ผู้เฒ่าเกาก็โทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย คำพูดของท่านในสถาบันวิจัยศักดิ์สิทธิ์เหมือนราชโองการ จะเบิกงบเท่าไหร่ก็ไม่มีใครกล้าขัด

“เสี่ยวหยาง ฉันดูจากในรูปแล้ว ปริมาณไม่น้อยเลย แถมคุณภาพก็ดีเยี่ยม ฉันจะไม่เอาเปรียบเธอ ราคาทั้งหมดตกลงที่ 13 ล้านหยวน เธอโอเคไหม? ถ้าโอเค เราก็ตกลงตามนี้ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปรับของที่ร้านเธอ!”

ไม่ใช่แค่เขา เพื่อนร่วมงานที่สถาบันวิจัยก็แทบจะอดใจรอของล็อตนี้ไม่ไหวแล้ว

ทุ่มเทวิจัยกันมาค่อนชีวิต ก็เพื่อฟื้นฟูวงการแพทย์แผนจีนให้กลับมารุ่งเรืองไม่ใช่หรือ!

13 ล้านหยวน?!

“ได้ครับ! ได้แน่นอน!” หยางหลินพยายามข่มความตื่นเต้นในใจ

นี่ไม่ใช่แค่ขาใหญ่ให้เกาะแล้ว นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภชัด ๆ!

ราคานี้ แม้แต่ถง เหยียนที่เป็นลูกเศรษฐียังแอบอิจฉา มองหยางหลินด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตกลงราคากันเสร็จสรรพ ไม่นานยอดเงิน 13 ล้านก็เด้งเข้าบัญชี

“คราวหน้ามีสมุนไพรอีก อย่าลืมโทรหาฉันนะ!” ผู้เฒ่าเกากำชับเสร็จ ก็เรียกฟาง ชิงไปช่วยปรุงยาให้แม่

หยางหลินอดใจไม่ไหว รีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู ยอดขายรวมตอนนี้พุ่งไปที่ 17.5 ล้านหยวน!

“ระบบ อัปเกรดเป็นเลเวล 2 ได้หรือยัง!”

[กำลังอัปเกรดระดับโฮสต์]

โฮสต์: หยางหลิน

อายุ: 25 ปี

ทักษะ: ทักษะช่างไฟฟ้าระดับสูง, ทักษะการทำอาหารระดับเริ่มต้น, ทักษะการแพทย์ระดับสูง

ไอเทม: ปืนพก (กระสุน x1), ยาเม็ดพลังกายเพชร

ฉายา: นักขายมือใหม่

ระดับระบบ: 2

...

[แจ้งเตือนจากระบบ: ระดับปัจจุบันของโฮสต์คือเลเวล 2 ประสิทธิภาพฟังก์ชันการข้ามมิติได้รับการยกระดับ]

[แจ้งเตือนจากระบบ: ระยะเวลาพำนักในพื้นที่เป้าหมายเพิ่มขึ้นเป็น 1 วัน ระยะเวลาคูลดาวน์ลดลงเหลือ 12 ชั่วโมง]

[กำลังส่งมอบแพ็กเกจของขวัญอัปเกรดระบบ โปรดตรวจสอบ]

หยางหลินรีบหามุมสงบยืนหลบ

[ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแบบแปลนปรับปรุงร้านค้าระดับล้านหยวน และการ์ดดูดทราฟฟิกไลฟ์สดหนึ่งใบ!]

[ขอแสดงความยินดี ขยายขีดจำกัดการขนย้ายสินค้าข้ามมิติ จาก 1 ตัน เพิ่มเป็น 10 ตัน!]

[หมายเหตุ: จำกัดเฉพาะสิ่งของเท่านั้น]

หยางหลินชะงัก

อะไรกัน สรุปเมื่อก่อนมีจำกัดน้ำหนักด้วยเรอะ?

สิบตัน... นี่จะให้ขนช้างข้ามไปหรือไง!

เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ยังไงก็ไม่ค่อยมีผลกระทบเท่าไหร่ แต่ไอ้เงื่อนไข ‘จำกัดเฉพาะสิ่งของ’ นี่มันตะหงิด ๆ อยู่นะ

“หมายความว่า ถ้าฉันอัปเลเวลขึ้นไปเรื่อย ๆ ในอนาคตจะพาคนเป็น ๆ ข้ามไปได้งั้นสิ?”

[ระดับของโฮสต์ต่ำเกินไป ไม่มีสิทธิ์สอบถาม]

“...”

ไอ้เวรเอ๊ย เอาอีกแล้วนะ!

จู่ ๆ ถง เหยียนก็สังเกตเห็นว่าหยางหลินยืนหน้าแดงอยู่มุมห้อง เลยเดินเข้าไปตบไหล่เบา ๆ “หยางหลิน เป็นอะไรหรือเปล่า?”

หยางหลินสะดุ้ง ได้สติกลับมา ส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่าครับ ดึกมากแล้ว ผมขอตัวลากลับก่อนดีกว่า”

ถง เหยียนพยักหน้า มองขึ้นไปชั้นบน พอดีกับที่ฟาง ชิงเดินลงมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“แม่ฉันกินยาแล้ว ท่านผู้เฒ่าบอกว่าคืนนี้แม่จะนอนหลับสบาย ขอบคุณมากนะคุณหยาง ขอบคุณจริง ๆ!”

ด้วยความดีใจจนลืมตัว ฟาง ชิงคว้ามือหยางหลินไปกุมไว้แน่น มือนุ่มนิ่มไร้กระดูกชื้นเหงื่อเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น ทำเอาหยางหลินใจสั่นหวิว

ความรู้สึกที่ได้จับมือสาวสวยระดับนางพญามันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ?

สมองโล่งขาวโพลน... ฟินจนวิญญาณแทบหลุดลอย

[แจ้งเตือนจากระบบ: เนื่องจากการช่วยเหลือผู้คนของโฮสต์ บรรลุเงื่อนไขรางวัลลับ ได้รับตำราทักษะการแพทย์ระดับสูง]

[ต้องการรับหรือไม่]

ลาภลอยมาถึงที่แบบนี้ หยางหลินกดรับโดยไม่ลังเล ทันใดนั้นความรู้สึกเหมือนสมองถูกยัดความรู้เข้าไปจนแน่นก็กลับมาอีกครั้ง

พอกลับมาสู่โลกความจริง มือของสาวสวยก็ชักกลับไปแล้ว

สมองกับสาวงาม อยู่ร่วมกันไม่ได้จริง ๆ สินะ...

[โฮสต์เปิดใช้งานภารกิจลับ]

[เป้าหมายภารกิจ: กราบผู้เฒ่าเกาเป็นอาจารย์]

“???” หยางหลินมีเครื่องหมายคำถามแปะอยู่เต็มหน้าผาก

แกเป็นระบบขายของไม่ใช่เรอะ?

จะให้ไปฝากตัวเป็นศิษย์หมอทำซากอะไร!

[หนทางสู่การเป็นนักขายที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล คอนเนคชันเบื้องหลังเป็นสิ่งขาดไม่ได้]

[ทรัพยากรทางการแพทย์คือหนึ่งในทรัพยากรที่สำคัญที่สุดในสังคมปัจจุบัน]

[การผูกมิตรกับระดับปรมาจารย์ในวงการแพทย์ จะเป็นผลดีต่อการพัฒนาของโฮสต์ในอนาคต]

[ขอให้โฮสต์รีบทำภารกิจให้สำเร็จโดยเร็ว]

“เปลี่ยนชื่อจากระบบนักขาย เป็นระบบเกาะขาคนรวยเถอะมั้ง”

หยางหลินเบ้ปาก ตั้งสติกลับมาจากระบบ พอดีกับที่ผู้เฒ่าเกาเดินลงมาจากชั้นบน

“ท่านผู้เฒ่าครับ ผมมีเรื่องอยากขอคำปรึกษา คือผมมีญาติคนหนึ่งอยู่ต่างประเทศ โดนงูหลามยักษ์รัดจนบาดเจ็บ ซี่โครงหักหลายซี่ ตอนนี้กำลังไข้ขึ้นสูง ควรจะทำยังไงดีครับ?”

“ว้าย! ต้องรีบส่งโรงพยาบาลสิคะ!” ถง เหยียนร้องเสียงหลง

“คือ... พื้นที่นั้นเป็นเขตสงคราม ฐานะยากจนมาก เงื่อนไขทางการแพทย์ก็แร้นแค้นสุด ๆ ส่งโรงพยาบาลแล้วก็จริง แต่...” หยางหลินถอนหายใจ ทำหน้าเศร้าสร้อย

“คนคนนั้นคงเป็นคนช่วยหาของป่าใช่ไหม? เคสแบบนี้น่าหนักใจ ถ้าระบบสาธารณสุขท้องถิ่นไม่พร้อม ก็คงจนปัญญาจะรักษา” ผู้เฒ่าเกาขมวดคิ้ว “ทางนั้นมียาปฏิชีวนะไหม? ต้องรักษาอาการติดเชื้อก่อน แล้วค่อยกินยาลดไข้ ส่วนเรื่องซี่โครงหักทิ่มปอด ถ้าอาการหนัก อาจบาดเจ็บถึงอวัยวะภายใน กรณีนี้ต้องผ่าตัดสถานเดียว... เอาอย่างนี้ ฉันจะให้เบอร์โทรศัพท์ลูกศิษย์คนหนึ่ง เขาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง โรงพยาบาลเขาน่าจะมีทีมแพทย์อาสาที่ส่งไปประจำการต่างประเทศ บางทีเขาอาจจะช่วยญาติเธอได้!”

สมกับเป็นตัวท็อปของวงการ เส้นสายแน่นปึ้กจริง ๆ!

จบบท