บทที่ 29 นี่นายไปปล้นคลังยามาหรือไง?

หลังจากจัดการงูหลามยักษ์สีดำเสร็จ หยางหลินก็สั่งให้คนพาพ่อของโก่วตั้นกลับไปรักษาตัวก่อน ส่วนคนที่เหลือให้ช่วยกันค้นหารังของงูยักษ์

งูยักษ์สีดำตัวใหญ่กว่างูหลามเผือกเสียอีก นึกถึงเห็ดหลินจือเนื้อที่เจอในถ้ำก่อนหน้านี้ หยางหลินเชื่อว่าในรังของงูสีดำต้องมีของดีซ่อนอยู่เยอะกว่าแน่!

และก็เป็นอย่างที่คิด พวกเขาเจอต้นไม้ใหญ่ยักษ์ต้นหนึ่ง

ต้นไม้ต้นนี้ไม่รู้อายุกี่ร้อยกี่พันปี ลำต้นหนา ใหญ่โต แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่ว!

ที่โคนต้นมีโพรงขนาดใหญ่ ไม่รู้ตัวอะไรมาขุดทิ้งไว้

หลี่ ต้ากวงตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “ต้องเป็นที่นี่แน่ ๆ! ท่านเทพ ข้าขออาสาลงไปดูเอง!”

หลังจากเห็นหยางหลินจัดการงูยักษ์ด้วยมือเปล่า ทุกคนก็ฮึกเหิมกันสุดขีด รู้สึกว่าตราบใดที่มีท่านเทพอยู่ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

หลี่ ต้ากวงเลยกล้าบ้าบิ่นกระโดดลงไปในโพรงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ทำเอาหยางหลินเหงื่อแตกพลั่ก

เกิดข้างล่างมีงูยักษ์อีกตัวจะทำยังไง!

หยางหลินอยากจะตะโกนเรียกให้กลับขึ้นมา

แต่หลี่ ต้ากวงกลับตะโกนสวนมาว่า “ข้าเชื่อท่านเทพ! มีท่านเทพอยู่ด้วย ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!”

ขนาดฉันยังไม่ค่อยเชื่อตัวเองเลย แล้วแกจะมาเชื่อมั่นอะไรในตัวฉันนักหนาฟะ!

หยางหลินกุมขมับ ได้แต่ภาวนาว่าข้างล่างคงไม่มีตัวอะไรโผล่ออกมาอีก

“แถวนี้มีของป่าเยอะแยะเลย พวกเราช่วยกันเก็บเถอะ!”

“กินได้เหรอ? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”

“กินได้สิ เก็บไปถวายท่านเทพกันเถอะ!”

ระหว่างที่หลี่ ต้ากวงลงไปข้างล่าง คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉย พอเห็นว่ารอบ ๆ อุดมสมบูรณ์ก็เริ่มลงมือเก็บเกี่ยว

หยางหลินหันไปมอง ถึงได้เห็นว่าพวกชาวบ้านกำลังเก็บเห็ดมัตสึทาเกะ!

เห็ดมัตสึทาเกะป่าแท้ ๆ แถมยังมีเห็ดโคนคุณภาพเยี่ยม เห็ดหัวลิง แล้วก็ยังมีคนเก็บเห็ดหลินจือได้ด้วย!

ขึ้นกันเป็นดงเหมือนของฟรีไม่มีผิด!

ถ้าไม่ต้องเฝ้าปากหลุมรอหลี่ ต้ากวง เขาคงกระโดดลงไปช่วยเก็บด้วยแล้ว!

“ท่านเทพ! ข้าเจอแล้ว! ข้าเจอแล้ว!”

เสียงตะโกนของหลี่ ต้ากวงเรียกความสนใจของทุกคนที่กำลังสาละวนเก็บของป่า สักพักหลี่ ต้ากวงก็ปีนกลับขึ้นมาพร้อมกับของที่หาเจอในโพรง

“เหอโส่วอู?!” คราวนี้หยางหลินจำได้แม่นยำ ดูจากขนาดแล้ว อายุอานามคงไม่ใช่น้อย ๆ

มีตั้งสิบกว่าหัว!

แถมยังมีโสมคนอีกสองต้น รูปร่างคล้ายคนจนน่าขนลุก ดูแค่หน้าตาก็รู้ว่ามูลค่ามหาศาล!

“ท่านเทพ ของพวกนี้คืออะไรหรือขอรับ?” หลี่ ต้ากวงไม่รู้จัก นี่คือของทั้งหมดที่เขาเจอในโพรง นอกนั้นก็มีแต่ซากกระดูกสัตว์ เหม็นบรรลัย!

“สมุนไพรชั้นดีทั้งนั้น คุณภาพเยี่ยมมาก เอาล่ะ รีบขึ้นมาเถอะ รอบนี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ!”

จากนั้นหยางหลินก็นำทีมกวาดของดีรอบ ๆ จนเกลี้ยง

ที่แบบนี้คงไม่ได้มาบ่อย ๆ เจอแล้วไม่โกยให้เรียบจะรออะไร?

ตะกร้าสานห้าใบเต็มเอี๊ยด

หยางหลินรีบพาพวกชาวบ้านกลับค่ายอย่างเร่งรีบ

เขามีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง ต้องทำเวลาหน่อย

พอกลับไปถึงค่ายถึงได้รู้ว่าอาการของพ่อโก่วตั้นหนักเอาการ ซี่โครงหักหลายซี่ ตามตัวมีบาดแผลเต็มไปหมด แถมยังนอนซมเพราะพิษไข้สูง

หมอชาวบ้านจนปัญญา ได้แต่บอกให้ทำใจ

ครอบครัวโก่วตั้นร้องไห้ระงม พอเห็นท่านเทพกลับมาก็รีบคุกเข่าอ้อนวอน

หยางหลินไม่นึกว่าจะอาการหนักขนาดนี้ ในยุคโบราณแค่เป็นไข้สูงก็ถึงตายได้ง่าย ๆ

ดูจากอาการ น่าจะเป็นไข้จากการติดเชื้อ

ต้องหายาปฏิชีวนะ แล้วก็ยาลดไข้!

“เฝ้าเขาไว้ให้ดี รอข้ากลับมา!” หยางหลินกำชับหลี่ ต้ากวง

ระหว่างนั้น หยางหลินก็แอบถามระบบในใจ

“ระบบ รอบนี้ขอไม่รอคูลดาวน์ 24 ชั่วโมงได้ไหม?” เขากลัวว่ากว่าจะได้ยามา พ่อโก่วตั้นคงไปหวันเสียก่อน

คราวนี้ระบบไม่กวนประสาท

[หากโฮสต์อัปเกรดเป็นเลเวล 2 จะสามารถปรับเวลาคูลดาวน์ได้]

หยางหลินขมวดคิ้ว “ยังไง?”

[เมื่ออัปเกรดเป็นเลเวล 2 เวลาคูลดาวน์จะลดเหลือ 12 ชั่วโมง และระยะเวลาที่อยู่ในแผนที่ปัจจุบัน (ราชวงศ์ซ่งเหนือ) จะเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งวัน]

ถึง 12 ชั่วโมงจะยังนานไปหน่อย แต่ก็ดีกว่า 24 ชั่วโมงตั้งครึ่งหนึ่ง

แต่พอคิดอีกที การจะอัปเลเวล 2 ต้องทำยอดขายให้ได้ตั้ง 10 ล้าน ตอนนี้ยังห่างไกลนัก!

แต่เดี๋ยวนะ ตอนนี้ในมือเขามีไท่ซุ่ย เหอโส่วอู แล้วก็โสมคน!

ถ้าขายของพวกนี้ออกไปได้หมด ไม่แน่ยอดขายอาจจะทะลุ 10 ล้านก็ได้

หยางหลินเริ่มมีความหวัง หลังจากสั่งงานหลี่ ต้ากวงเสร็จ ก็รีบแบกตะกร้ากลับซูเปอร์มาร์เก็ต

ตะกร้าห้าใบเต็ม ๆ!

หยางหลินคว้าขวดน้ำเย็นเจี๊ยบมากรอกใส่ปากดับกระหาย แล้วรีบโทรหาถง เหยียนทันที

ตอนนี้ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่าแล้ว ถง เหยียนกำลังหลับฝันหวาน พอโดนเสียงโทรศัพท์ปลุกก็งัวเงียตื่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

“ฮัลโหล ใครคะ?”

หยางหลินไม่อ้อมค้อม “อาเหยียน ผมหาไท่ซุ่ยเจอแล้ว! อายุเยอะกว่าที่คุณต้องการด้วย!”

จากผลการตรวจสอบของระบบ ไท่ซุ่ยต้นนี้มีอายุถึง 1,500 ปี!

ความง่วงของถง เหยียนหายเป็นปลิดทิ้ง ตาสว่างโร่ รีบดูชื่อคนโทรเข้า พอเห็นว่าเป็นหยางหลินก็ยิ่งตื่นเต้น

“หยางหลิน พูดจริงเหรอ? เจอแล้วจริง ๆ เหรอ?”

“อื้ม เจอแล้ว คุณสะดวกไหมตอนนี้?”

“ไม่สะดวกก็ต้องสะดวก! รอเดี๋ยวนะ ฉันจะโทรหาพี่ชิง!”

หยางหลินยังไม่ทันตอบตกลง สายก็ตัดไปแล้ว

ไม่กี่นาทีต่อมา ถง เหยียนก็โทรกลับมา “เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันให้ นายเอาของนั่งรถมาเลยนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปเหมือนกัน ไปเจอกันที่นั่น!”

“รับทราบ!”

หยางหลินหาผ้ามาคลุมตะกร้าใส่ไท่ซุ่ย แล้วแบ่งเหอโส่วอู โสมคน เห็ดมัตสึทาเกะ ใส่กระเป๋าเป้ พอตรวจดูความเรียบร้อยเสร็จก็รีบออกเดินทาง

ไปถึงที่หมายถึงพบว่าเป็นหมู่บ้านหรูระดับไฮเอนด์ ประตูทางเข้าอลังการงานสร้างพอ ๆ กับหมู่บ้านหลินอันหมายเลขหนึ่งของหลิว หงซานเลย

ดูท่าแม่สาวสวยผู้มีพระคุณคนนั้นจะรวยไม่เบา!

ก็แหงล่ะ คนธรรมดาที่ไหนจะโทรสั่งการอธิบดีกรมตำรวจได้ง่าย ๆ

“หยางหลิน! ทางนี้!”

ถง เหยียนรีบมากจนไม่ได้เปลี่ยนชุด ใส่ชุดนอนตัวโคร่ง สวมหมวกแก๊ปปิดหัวยุ่ง ๆ วิ่งออกมารับ

ขายาว ๆ ก้าวฉับ ๆ มาถึงตัวเขา “พี่ชิงตามหมอแมะผู้เชี่ยวชาญมาด้วย ไป เข้าไปข้างในกัน!”

ฟาง ชิงรออย่างใจจดใจจ่อ

เธอนึกไม่ถึงว่าถง เหยียนจะโทรมากลางดึกบอกว่าหาไท่ซุ่ยพันปีเจอแล้ว

“อาเหยียน!”

“พี่ชิง!” ถง เหยียนลากแขนหยางหลินเดินลิ่ว ๆ “นี่หยางหลิน เพื่อนที่หนูเล่าให้ฟังไงคะ!”

ฟาง ชิงยิ้มกว้าง “สวัสดีค่ะ หาเจอจริง ๆ เหรอคะ?”

“ครับ แต่คงต้องให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบก่อนเพื่อความชัวร์!”

ฟาง ชิงรีบพาพวกเขาเข้าไปข้างใน พอเข้าไปถึง หยางหลินก็เห็นชายชราผมขาวสวมแว่นสายตายาวนั่งรออยู่ ดูท่าทางแข็งแรงกระฉับกระเฉงแม้อายุจะมากแล้ว

นี่คงเป็นหมอแมะผู้เชี่ยวชาญที่ถง เหยียนพูดถึง

ดูออกว่าทุกคนร้อนใจ หยางหลินเลยไม่พูดพร่ำทำเพลง ให้คนแก่มานั่งรอตอนดึกดื่นแบบนี้ ขืนชักช้าจะเสียมารยาทเปล่า ๆ

“นี่ครับ!”

เขาเปิดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นเห็ดหลินจือเนื้อก้อนมหึมา

ฟาง ชิงกับถง เหยียนตาโต อ้าปากค้างพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ใหญ่เวอร์!

คุณหมอชรานั่งลงพิจารณาอย่างละเอียด เอามือลูบคลำด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

“ดี! ดีมาก! เยี่ยมยอด!”

ฟาง ชิงตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ มาดนางพญาผู้เย็นชาหายวับไปกับตา

“คุณปู่เกา คุณภาพยาเป็นยังไงบ้างคะ?”

“ดีเกินคาด! ดีมาก ๆ เห็ดหลินจือเนื้อก้อนนี้อายุอย่างต่ำพันปีแน่นอน หนูชิง แม่หนูมีทางรอดแล้ว!”

สิ้นคำวินิจฉัย ดวงตาคู่สวยของฟาง ชิงก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“คุณหยาง ขอบคุณมากนะคะ! ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี... วันหน้าถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกมาได้เลยค่ะ! ฉันฟาง ชิงยินดีช่วยเต็มที่!”

ถง เหยียนรีบเตือน “พี่ชิง พี่ยังไม่ได้ซื้อของเลยนะ!”

“จริงด้วย ลืมไปสนิทเลย คุณหยางคะ ยานี้คุณจะขายเท่าไหร่?”

ก่อนมาหยางหลินถามระบบแล้ว ไท่ซุ่ยที่ผ่านการคัดเกรดจากระบบแล้ว มูลค่าประเมินอยู่ที่ 3 ล้านหยวน

ถึงจะเป็นไท่ซุ่ยป่าของแท้ แต่ราคานี้ก็ทำเอาหยางหลินสูดปากด้วยความเสียวไส้

แต่พอลองนึกถึงพวกไท่ซุ่ยเลี้ยงเกรดห่วยแตกที่ขายกันแพงหูฉี่ตามท้องตลาด เขาก็รู้สึกว่าราคานี้สมเหตุสมผลแล้ว

ยิ่งผ่านการอัปเกรดจากระบบ มูลค่ายิ่งควรจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

ฟาง ชิงเห็นเขาเงียบไปก็นึกว่าลังเล เลยรีบเสนอ “ไท่ซุ่ยป่าของแท้หายากมาก มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ เอาอย่างนี้ไหมคะคุณหยาง ฉันให้ห้าล้าน! คุณว่าไง?”

“ไม่ครับ! เยอะไป!” หยางหลินตกใจ ให้เยอะเกินไปแล้ว “ไท่ซุ่ยนี้ผมขายแค่สามล้านพอครับ!”

ราคานี้เขาก็กลัวคนหาว่าหน้าเลือดจะแย่อยู่แล้ว

แต่ผิดคาด ผู้เฒ่าเกากลับพยักหน้าเห็นด้วย “ราคานี้ถือว่าเหมาะสม! ไท่ซุ่ยคุณภาพระดับนี้ เกิดมาทั้งชีวิตฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก! ของวิเศษแบบนี้ หาไม่ง่ายหรอกนะ!”

สมัยนี้มลพิษเยอะ จะหาไท่ซุ่ยคุณภาพสูงแบบนี้แทบเป็นไปไม่ได้ ยิ่งเอามาช่วยชีวิตคน มูลค่ายิ่งสูงค่า

การที่หยางหลินไม่ฉวยโอกาสเรียกราคาห้าล้าน ทำให้ผู้เฒ่าเกาอดชื่นชมชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้

ไม่ใช่แค่ผู้เฒ่าเกา ฟาง ชิงกับถง เหยียนก็รู้สึกประทับใจเช่นกัน

ไม่โลภมาก ทำธุรกิจมีคุณธรรม คนแบบนี้น่าคบหา

“ตกลงค่ะ! สามล้าน!” ฟาง ชิงส่งยิ้มหวานหยดด้วยความซาบซึ้งใจ แล้วรีบโอนเงินสามล้านเข้าบัญชีเขาโดยไม่รีรอ

หัวใจหยางหลินเต้นแรงตุบตับ พอนึกได้ว่าไม่ได้มาขายแค่ไท่ซุ่ยอย่างเดียว ก็รีบถามต่อ “ไม่ทราบว่าคุณฟางสนใจรับสมุนไพรอย่างอื่นด้วยไหมครับ? พอดีผมติดมือมาด้วยนิดหน่อย...”

“โอ้? ไหนเอามาดูซิ” คนที่ตอบกลับเป็นผู้เฒ่าเกา ดูท่าท่านผู้เฒ่าจะสนใจคลังแสงของหยางหลินมากกว่าใครเพื่อน

หยางหลินเปิดกระเป๋าเป้ แล้วเทของข้างในออกมาบนโต๊ะ ซู่!

“เหอโส่วอูพันปี เห็ดมัตสึทาเกะป่า แล้วก็โสมคนเกือบจะเป็นรูปร่างคนแล้ว...” หยางหลินร่ายยาวเหมือนแม่ค้าขายผัก

พอพูดจบ ถึงเพิ่งเห็นว่าทั้งสามคนยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินไปแล้ว

ถง เหยียนถามเสียงเลื่อนลอย “หยางหลิน นี่นายไปปล้นคลังยาบ้านใครมาหรือเปล่าเนี่ย...”

“...”

ยัยเด็กนี่พูดจาเลอะเทอะ!

“ไปเจอในเขตป่าดิบชื้นไร้ผู้คนต่างหาก! ป่าลึกแถบชายแดนโน่น! มีเสือมีหมาป่าด้วยนะ สนใจจะไปเที่ยวด้วยกันไหม?”

“งั้นขอผ่าน... แต่ฉันเชื่อนายนะ!”

ระหว่างที่คุยกัน ผู้เฒ่าเกาก็มือไม้สั่นหยิบจับสมุนไพรบนโต๊ะขึ้นมาดูทีละชิ้น

“ของดี ของดีทั้งนั้น! สมุนไพรชั้นเลิศทุกชิ้นเลย! นี่มัน... นี่มัน...”

แกหาคำมาบรรยายไม่ถูก รู้สึกตื่นเต้นจนความดันแทบพุ่ง ต้องรีบหายาอมใต้ลิ้นมากินด่วน ๆ

จบบท