ตอนที่ 85 – นางก็น่าจะชอบกินเหมือนกัน

หลินเหยียนชูไม่ได้คิดการณ์ไกลไปถึงอนาคตเหมือนพ่อแม่ พอล้างหน้าล้างตาเสร็จ หัวถึงหมอนปุ๊บก็หลับปุ๋ยไปทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเหยียนชูตื่นแต่เช้า มีเรื่องให้คิดในใจ พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในลานบ้านก็ลืมตาทันที

"อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านแม่"

ที่ลานบ้าน ฮูหยินซุนกำลังเลือกผัก ส่วนลุงเฉินกำลังรดน้ำแปลงผักอยู่ข้าง ๆ พวกเขาปลูกผักสวนครัวแปลงเล็ก ๆ ไว้ข้างกำแพงทิศตะวันออก พอให้ครอบครัวสามคนบวกลุงเฉินกินได้ตลอดปี ประหยัดเงินไปได้โข

ฮูหยินซุนวางผักในมือ มองลูกชายที่ตายังปรือ "เมื่อคืนอ่านหนังสือดึก ทำไมวันนี้ตื่นเช้านักล่ะลูก?"

"แม่ยังทำมื้อเช้าไม่เสร็จ ไปล้างหน้าล้างตารอก่อนนะ"

"ท่านแม่ อีกเดี๋ยวข้าจะไปร้านหนังสือ เลยตื่นเช้าหน่อย มาขอรับ ข้าช่วยล้างผัก ท่านแม่ไปทำกับข้าวเถอะ"

"อ้อ... ได้จ้ะ งั้นฝากด้วยนะ" ฮูหยินซุนปรบมือไล่ฝุ่น หันไปสาละวนในครัว

ฤดูกาลนี้ผักโตไว มองแปลงผักเขียวขจีแล้วสบายตา

สักพักซิ่วไฉหลินก็ตื่น เขาต้องกินข้าวเช้าแล้วไปสอนหนังสือที่สำนักศึกษา

อาหารเช้าบ้านสกุลหลินค่อนข้างครบเครื่อง เพราะมื้อเที่ยงซิ่วไฉหลินไปกินที่โรงเรียน ฮูหยินซุนเลยจัดเต็มมื้อเช้า ผัดผักสด ๆ โจ๊กข้าวฟ่าง และหมั่นโถวธัญพืช

สามคนพ่อแม่ลูกนั่งล้อมวงกินข้าว ส่วนลุงเฉินแยกไปกินในครัว แม้เจ้านายจะชวนหลายครั้ง แต่ลุงเฉินยืนกรานเรื่องนายบ่าวจนทุกคนชินแล้ว

"เหยียนชู พ่อได้ยินแม่บอกว่าเจ้าตั้งใจจะสอบเค่อจวี่ พ่อดีใจมาก แต่การเรียนไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในข้ามคืน สุขภาพก็สำคัญ อย่าหักโหมจนเสียสุขภาพนะลูก"

หลินเหยียนชูมองพ่อแม่อย่างจนใจ นี่แหละสาเหตุที่เมื่อก่อนเขาทำตัวลอยชาย พอจะตั้งใจเรียน พ่อแม่ก็กลัวเขาเหนื่อย... ถ้าเป็นคนอื่นคงเสียคนไปแล้ว

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ารู้ลิมิตตัวเองดีขอรับ วางใจเถอะ"

"จ้ะ ๆ วางใจจ้ะ" ซิ่วไฉหลินเช็ดปาก ยิ้มให้ภรรยา

หลินเหยียนชูช่วยแม่เก็บโต๊ะล้างจาน แล้วกลับเข้าห้องไปหยิบถุงเงิน เดินตัวปลิวออกจากบ้าน

"คุณชาย ให้บ่าวไปเป็นเพื่อนไหมขอรับ?" ลุงเฉินตะโกนไล่หลัง

"ไม่ต้องหรอกลุงเฉิน เดี๋ยวข้าก็กลับมาแล้ว" หลินเหยียนชูโบกมือ วิ่งออกไปคนเดียว

เมื่อวานชิงเหมียวให้เงินมา 1 ตำลึง บอกให้เขาจัดการซื้อตามสมควร เขารู้ว่าด้วยความสัมพันธ์ตอนนี้ เขาต้องรับเงินไว้ แต่เขาตั้งใจจะหาของที่ดีและคุ้มค่าที่สุดให้นาง

ร้านหนังสือสกุลจางไม่ได้อยู่ถนนใหญ่ แต่หลินเหยียนชูชอบมาเพราะของครบและคนน้อย เงียบสงบดี

"คุณชายหลินมาแล้ว วันนี้จะดูหนังสืออะไรหรือขอรับ?" เถ้าแก่จางจำลูกค้าประจำได้

"เถ้าแก่จาง วันนี้ข้าไม่ได้มาซื้อหนังสือขอรับ เพื่อนข้าเพิ่งหัดเรียนเขียนอ่าน ข้าอยากได้ชุดเครื่องเขียนสี่สมบัติ (พู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก) สักชุด ไม่ต้องดีเลิศหรู แต่ก็ขอแบบที่ไม่แย่เกินไป ช่วยแนะนำหน่อยสิขอรับ"

ของที่หลินเหยียนชูใช้ พ่อซื้อให้ ซึ่งคุณภาพดีพอสมควร แต่จะซื้อแบบเดียวกันให้ชิงเหมียวคงไม่เหมาะ เพราะสำหรับมือใหม่ ของแพงเกินไปก็เสียของเปล่า ๆ

เถ้าแก่จางแนะนำของที่เหมาะสม หลินเหยียนชูเลือกอย่างพิถีพิถัน

"คุณชายหลิน ทั้งหมด 750 อีแปะขอรับ เห็นแก่ที่เป็นลูกค้าประจำ ข้าแถมกระดาษให้อีกปึกนึงก็แล้วกัน"

หลินเหยียนชูพยักหน้าพอใจ นี่คือของที่ดีที่สุดในราคานี้แล้ว ชิงเหมียวต้องชอบแน่ ๆ

จ่ายเงินเสร็จ หลินเหยียนชูเก็บเงินทอนอย่างดี เตรียมเอาไปคืนชิงเหมียว

ขากลับ ผ่านแผงขาย 'โหยวเกา' (ขนมแป้งทอด) กลิ่นหอมฉุย ขนมแป้งข้าวเหนียวทอดไส้น้ำตาลทรายแดง

หลินเหยียนชูมีเงินค่าขนมเดือนละ 50 อีแปะ ปกติไม่ค่อยได้ใช้ พ่อแม่ก็อยากให้เขาใช้บ้างจะได้มีความสุข

"ท่านยาย ขนมชิ้นเท่าไหร่หรือขอรับ?" เขาไม่ชอบของหวาน แต่แม่ชอบ... และชิงเหมียวก็น่าจะชอบเหมือนกัน

"ชิ้นละ 4 อีแปะจ้ะคุณชาย อย่าว่าแพงนะ ยายใช้ข้าวเหนียวอย่างดีกับน้ำตาลทรายแดงแท้ ๆ กรอบนอกนุ่มใน อร่อยนะจ๊ะ" แม่ค้าคุยฟุ้ง

"เอา 4 ชิ้นขอรับ ห่อแยกเป็นสองห่อนะ" หลินเหยียนชูเห็นคนเริ่มเยอะ รีบควักเงินจ่าย

"ได้จ้ะ รอเดี๋ยวนะ"

มือซ้ายหิ้วเครื่องเขียน มือขวาถือขนมร้อน ๆ หลินเหยียนชูเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข

ฮูหยินซุนเห็นลูกชายหน้าบานกลับมา รับห่อขนมไปเปิดดูเห็นขนมทอดสีเหลืองทองน่ากิน ก็อารมณ์ดี

"ทำไมไม่ซื้อของที่ตัวเองชอบล่ะลูก? แล้วนั่นห่ออะไร?" ฮูหยินซุนชี้ไปที่อีกห่อในมือลูก

หลินเหยียนชูหน้าแดง "อันนี้... ฝากแม่นางชิงเหมียวขอรับ ข้าคิดว่าท่านแม่ชอบกินของหวาน แม่นางชิงเหมียวก็น่าจะชอบเหมือนกัน"

ฮูหยินซุนรู้อยู่แล้วแต่แกล้งถาม เห็นลูกชายเขินก็รู้สึกทั้งหวานทั้งขม หวานที่ลูกกตัญญูนึกถึงแม่ ขมที่ลูกเริ่มปันใจไปให้สาวอื่นแล้ว

"แม่นางชิงเหมียวเป็นเด็กดี ลูกต้องใส่ใจนางให้มาก ๆ นะ ถ้าลูกมีความสุข แม่ก็มีความสุข"

"ข้ารู้แล้วขอรับ ข้าจะดีกับนาง" หลินเหยียนชูทิ้งท้ายแล้ววิ่งเข้าห้องไป

เขานึกขึ้นได้ว่าชิงเหมียวบอกจะมาหาตอนเย็น ป่านนั้นขนมคงเย็นชืดหมดแล้ว...

หลินเหยียนชูถอนหายใจ รู้งี้รอซื้อตอนเย็นดีกว่า กินตอนร้อน ๆ อร่อยกว่าตั้งเยอะ

"ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าแก้ตัวใหม่" เขานั่งมองของแล้วยิ้มกว้าง จินตนาการถึงตอนที่จะได้เจอชิงเหมียว

"ไม่ได้การ ข้าจะมัวเพ้อเจ้อไม่ได้ ต้องอ่านหนังสือ แม่นางชิงเหมียวขยันขนาดนั้น ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้"

สลัดความคิดฟุ้งซ่าน หลินเหยียนชูหยิบการบ้านที่พ่อสั่งขึ้นมาทำอย่างตั้งใจ