ตอนที่ 58 – วันแรกของการเรียน

เมื่อกลับมาถึงเรือนฟางเฟยตอนเที่ยง แม่นมฉินก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าแล้ว

"ข้าจะไปรายงานฮูหยินเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

"ไม่ต้องหรอก อาจารย์จางเป็นคนมีเหตุผล นางไม่ได้ดุด่าใครเพราะเรื่องเมื่อเช้า ส่วนน้องรอง... ข้าจะรอดูว่านางยังจะเชื่อสาวใช้เจ้าเล่ห์อย่างชุนเถาอยู่อีกไหม"

จ้าวซื่อจินรับผ้าเช็ดหน้าจากโม่ถงมาซับปาก หลังอาหารกลางวันหนังตาก็เริ่มหย่อน

"แต่ว่า..." แม่นมฉินลังเล

"พอเถอะแม่นมฉิน ข้าง่วงแล้ว วันแรกของการเรียน ข้ายังไม่ชิน ข้าอยากงีบสักหน่อย เดี๋ยวตอนบ่ายต้องไปเรือนชิงเฟิงอีก"

"เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ" แม่นมฉินเป็นแม่นมของจ้าวซื่อจิน เลี้ยงดูมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก

พอจ้าวซื่อจินออดอ้อน แม่นมก็ลืมทุกสิ่ง รีบเรียกโม่ถงมาช่วยพาคุณหนูไปนอนพัก

บ่ายวันนั้น เมื่อถึงเรือนชิงเฟิง จ้าวซื่อเย่วก็พาชุนเถามาด้วยอีก ยามที่เจ้านายไม่เห็น ชุนเถาก็ส่งสายตาท้าทายหงอวี้และชิงเหมียว

"พี่หงอวี้ คนในเรือนเรานี่นิสัยดีจริง ๆ นะเจ้าคะ" ชิงเหมียวพึมพำ

"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?" หงอวี้เอียงคอถาม

"พอออกจากเรือนฟางเฟย ถึงรู้ว่าบางคนป่วยหนักจริง ๆ ทำตัวประหลาด ๆ อย่างชุนเถาเนี่ย ตานางกระตุกไม่หยุด พวกเราไม่สนใจนาง นางก็ยังถลึงตาใส่ ใครเห็นคงนึกว่านางส่งสายตาหวานเชื่อมให้พวกเราตลอดเวลา"

หงอวี้เอามือป้องปากกลั้นขำ ชุนเถาที่อยู่ไม่ไกลได้ยินเข้า ตัวแข็งทื่อ แล้วถลึงตาใส่ชิงเหมียวอย่างดุร้าย

"เห็นไหมเจ้าคะพี่หงอวี้? ข้าพูดผิดตรงไหน?"

หงอวี้ไหล่สั่นเพราะกลั้นหัวเราะ

ชุนเถา: "..." นางสะบัดหน้าหนี

ในที่สุดสายตาน่ารำคาญก็หายไป ชิงเหมียวถอนหายใจแล้วตั้งใจฟังอาจารย์จางสอน

เสียง "ขงจื๊อกล่าวว่า เมิ่งจื๊อกล่าวว่า" ทำเอานางปวดหัว แต่พอเข้าใจความหมาย นางก็พบว่ามันมีเหตุผลมาก ภูมิปัญญาของปราชญ์ช่างล้ำค่าจริง ๆ

หลังจากเรียนวิชาการไปครึ่งชั่วยาม (หนึ่งชั่วโมง) อาจารย์จางก็เริ่มสอนวิชาพิณให้คุณหนูทั้งสอง

อาจารย์จางสอนอย่างตั้งใจ จ้าวซื่อจินและจ้าวซื่อเย่วก็เรียนอย่างขะมักเขม้น ท่ามกลางเสียงดึ๋งดั๋งของสายพิณ ชิงเหมียวยืนสัปหงกเกือบหลับ

หงอวี้สะกิดนางเบา ๆ "ง่วงเหรอ? ไปแอบงีบมุมห้องไหม?"

ชิงเหมียวหยิกตัวเองเรียกสติ "ไม่ต้องเจ้าค่ะพี่หงอวี้ แค่เสียงดนตรีนี่มันเหมือนเพลงกล่อมเด็ก... สมองที่ใสแจ๋วของข้ากลายเป็นโจ๊กไปหมดแล้ว"

หงอวี้ก้มหน้ายิ้ม "ง่วงกว่าตอนอาจารย์จางเทศนาอีกรึ?" ตัวนางเองต่างจากชิงเหมียว นางสัปหงกตอนอาจารย์จางพูดเสียงโทนเดียวมากกว่า

"พี่หงอวี้อ่านหนังสือออกไหมเจ้าคะ?"

"แน่นอน" หงอวี้โตมาข้างกายฮูหยินชุ่ย ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดี

"ข้าอ่านไม่ออก ข้าเลยรู้สึกว่าการสอนของอาจารย์จางน่าสนใจ ไม่รู้สึกง่วงเลยเจ้าค่ะ"

ส่วนวิชาพิณ... ออกจากจวนไปนางก็ไม่ได้ใช้ อะไรที่ไม่อยู่ในความสนใจ ย่อมทำให้นางเบื่อเป็นธรรมดา นางเป็นคนมองโลกตามความเป็นจริงสุด ๆ

เมื่อการเรียนวันแรกจบลง จ้าวซื่อจินบอกลาจ้าวซื่อเย่ว แล้วพาบ่าวไพร่กลับเรือนฟางเฟย

"เหนื่อยจัง หิวด้วย... ขอกินข้าวเดี๋ยวนี้เลย กินเสร็จข้าจะนอนให้สลบเหมือด"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าเรือน จ้าวซื่อจินก็อ้อนแม่นมฉิน

แม่นมฉินส่งสายตามีความนัย จ้าวซื่อจินมองไปที่ตั่งริมหน้าต่าง เห็นแม่นั่งอยู่

"ท่านแม่ มาเมื่อไหร่เจ้าคะ? ไม่เห็นหน้าทั้งวัน คิดถึงจังเลย"

"เมื่อกี้ใครบ่นหิวบ่นง่วงฮึ?" ฮูหยินชุ่ยแซว

จ้าวซื่อจินเข้าไปเกาะแขนแม่ "ท่านแม่ ลูกเหนื่อยจริง ๆ นี่นา วันแรกยังไม่ชิน เดี๋ยวอีกสักพักก็คงดีขึ้น"

"เอาล่ะ ๆ แม่ล้อเล่น นั่งให้เรียบร้อย แม่สั่งให้ตุ๋นซุปไก่ไว้ให้เจ้า ดื่มตอนร้อน ๆ นะ แล้วก็นี่ วอลนัท บำรุงสมอง ตอนพี่ชายเจ้าเรียนแม่ก็ให้คนเตรียมไว้ให้เหมือนกัน"

"ลูกรู้ว่าท่านแม่รักลูกที่สุด"

จ้าวซื่อจินยกถ้วยซุปขึ้นซดอย่างมีความสุข ซุปตุ๋นนานรสชาติกลมกล่อม

เมื่อแม่ลูกคุยกันพอหายคิดถึง ฮูหยินชุ่ยกำชับอีกไม่กี่คำแล้วกลับเรือนใหญ่

ที่เรือนใหญ่ อาจารย์จางรออยู่แล้ว

"ฮูหยิน เรื่องราววันนี้เป็นอย่างนี้เจ้าค่ะ จะให้ข้าทำอะไรต่อไหมเจ้าคะ?"

ถ้าอนุหลิวมาได้ยินคงอกแตกตาย อย่างที่นางสงสัย อาจารย์จางเป็นคนของฮูหยินชุ่ย และจะทำตามคำสั่งฮูหยินชุ่ยทุกอย่าง

สำหรับอาจารย์จาง สายเลือดที่แท้จริงของฮูหยินชุ่ยคือคุณหนูใหญ่ นางไม่สนใจคุณหนูรองหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะธรรมเนียมบังคับ นางคงปฏิเสธไม่สอนไปแล้ว

แถมอีกฝ่ายยังไม่สำรวม ไม่รู้กาลเทศะ ปล่อยให้บ่าวไพร่มาวิจารณ์เจ้านาย... น่ารังเกียจสิ้นดี

"อาจารย์จาง ทานข้าวหรือยังเจ้าคะ?" ฮูหยินชุ่ยถามยิ้ม ๆ

"ยังเจ้าค่ะ"

"งั้นอยู่ทานเป็นเพื่อนข้าเถอะ"

อาจารย์จางพยักหน้า กินที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น

…

เพล้ง! เสียงถ้วยชาแตกกระจาย

"บังอาจนัก! ใครจะรู้ว่าฮูหยินชุ่ยกับอาจารย์จางวางแผนอะไรกันตอนกินข้าว... อาจจะสั่งให้กลั่นแกล้งลูกสาวข้าก็ได้?" อนุหลิวโมโหเดือดดาล

ชุ่ยหลิวรีบเข้ามาปลอบ "วันนี้เรียนวันแรก นางคงแค่มารายงานฮูหยินเฉย ๆ อี๋เหนียงอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ"

"จะไม่ให้คิดได้ยังไง? นังแซ่จางนั่นลำเอียงเข้าข้างคุณหนูใหญ่ หลังจากการทดสอบเมื่อเช้า นางต้องเอาเรื่องไปฟ้องฮูหยินแน่"

ชุ่ยหลิวถอนหายใจ ไม่เคยเห็นด้วยกับแผนการนี้เลย แต่ก็สายเกินแก้แล้ว

"ไป ไปหาคุณหนูรอง ข้าต้องกำชับนางให้ดี"

...

"ฮูหยินเจ้าขา หลังเรื่องวันนี้ อนุหลิวต้องระแวงแน่ นางเป็นคนชอบเอาชนะ ถ้าคุณหนูรองเรียนไม่ทันคุณหนูใหญ่ นางต้องหาว่าอาจารย์ลำเอียงแน่เจ้าค่ะ" แม่นมโต้วกังวล

"ปล่อยนางไปเถอะ ขอแค่ลูกสาวข้าได้ดี อย่างอื่นช่างหัวมัน ยังไงซะคุณหนูรองก็ไม่ได้ทำร้ายจินเอ๋อร์ และยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขสกุลจ้าว ข้ายังไม่ต้องไปยุ่งกับเด็กมันหรอก"

"ฮูหยินช่างเมตตา แต่น่าเสียดายที่บางคนมองไม่เห็น คิดว่าคนอื่นจะเจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนตัวเอง"

แม่นมโต้วช่วยฮูหยินถอดปิ่นปักผม ผมดำขลับสยายลงกลางหลัง

"ข้าไม่ได้เมตตาหรอก... ลูก ๆ คือจุดตายของข้า" ฮูหยินชุ่ยหัวเราะเย็นชา เมื่อก่อนอนุหลิวแค่แย่งความโปรดปราน นางไม่สนใจ ขาดอนุหลิวไปก็มีคนอื่นมาแทน แต่ตอนนี้ต่างกัน ผู้หญิงที่หมดวัยจะมีลูกและไม่มีทางไป อาจทำอะไรบ้าบิ่นได้

"จับตาดูอนุหลิวให้ใกล้ชิดกว่าเดิม เมื่อก่อนนางยังพอมีสติ เดี๋ยวนี้ชักจะต่ำตมลงทุกวัน"

"เจ้าค่ะฮูหยิน บ่าวจะให้คนจับตาดูอย่างดี"